شنبه 10 آذر 1397

مرگ آدمیت

   نوشته شده توسط: خرم سعیدی    

" مرگ آدمیت "

آبگون جاده خالی نهانگاه سترگ
آفتابین گل ما با خود برد
آسمان نیزه زرین انداخت
سپر نقره فتادش از دست
آخرین قطره روز
باد جارو زده بردش از دشت
شکرین لبخدش
پس هفت تیر نگاه
پنجه ای جنبانید .
تیر بال شب اندوه به راز
زخم ها داده تن سرد زمین می خایید
قفل خاموشی خود را به لب کوه کشید
شب انبوه درختش به سمر می خندید
درد دیواره زهری به تن ما بخشید
خانه فاجعه برپاست هنوز
چشم ها مرده و دلگیری دل گشت پدید
شیشه عطر محبت پوسید
حس انسانیت از دست پرید .
#خرم_سعیدی پاییز ۹۷
Ayapir2.ir
Telegram.me/khorram_saeedi


برچسب ها: خرم سعید ، مرگ آدمیت ، خرم سعیدی ، شعر نو نیمایی ، شعر نیمایی خرم سعیدی ،