یکشنبه 26 فروردین 1397

ویر دینارون

   نوشته شده توسط: خرم سعیدی    

" ویر دینارون "

کَهدیِ اَور وِدّو، پَسِ کُه سَر بِکشی
کُه غم ، سَر وِ دِلِس اِی ساهی
دَرد،پُر سینه وُ بنگی وِ گِلی
باد چی جانداری،سینه خیز خُوس اِکَشی
اَورِ شَه ، وَی بِقِلیسنه افتو
تَش وُ بِرق زَی،وِ صِداس،هی اِلَرسست اُو کُه
رنگ وُ رِی نُور بُری بی اِز ترس
سایه چی نیزه دراز پا اِگُشی
تیفِ بارون، بگُشی دس زِ نو
جیرِ خاکِ کُرَو زیده، هُو کیفس گل کی
سَوز وُ سیر، نُک کُهِ دیر،دَفکِس زَی وِ زِمین
دُوَرِ مال اِدَونی بِرَسونه خُوسه وِس تا، کُر اَوه
یَه لِورگ باد وِ دَو،ریِ افتونه گُشی
چی ترازی مَه وُ افتو دُو سُوار گردنِ کُه.
دَشت وُ وَشت "دینارون"
پُرِ پُر بید وِ مَرغ
چُنُو خُو بی هُو کِه دی،هوشِ سَر بار ای کِی
"دُوِرا" ، دیر اِگُوی،گرگیه عاجز هو وِ خَو
افتو وُ کُه" گَهره" ، جُورِ گَگُو
دُو بغل زَینِه وِ یک
غاز غُلُنگا وِ رقات بال ای زین
بچه اِز دیر اِغارنی:خَچِه خَچه خَچه
بُوندِ یَل، بار وَنین مالِ خُومون.
پیرمردی من مال، تَینِمد وَنده سرِ گَهرِ هَلیک وُ ،وِ سرس هِید شُلال
دَسِ ناده مِنِ تیگ،آسمونه هُو نیره اِز دیر
کَیوِنو وا تَش وُ مَقَل اِرسی
مَجمِه وُ پاله پُر دُو وُ کره،نُون تیری
هُو بنا ، جَلد بِره تا کِه رَسُنه خُوسه وِ کار دیه.
سُگُوِ مال ، نشسه سرِ ناده سرِ دَس
مات بُردس وُ تیا زِل زَیده
کُه یَلِ سر وِ هوا، چی پلنگی پیسه
جا وِ جا خاک،اَوی چاک وُ اِگُوی
دِردِنه جُوه وَرس
مُرغِ زَرد ،جیجه یلس جَم زیرِ بال،وُ یکی رهده سرِ کُول وُ سُوار
پیته اِی کِی منِ خاکا یه خروس
نَر خرِ دیزه، سرس جُل شَلِه
بارِ هُو مشک وُ یَه مشکو سربار
وا اَوار، تنگ بِزیدن اُو بار
دُورِ چَک یَوَری بی دینداس
مشک چار اَنگِله نِه بَسه وِ کُول وا گِرچین
دَم بهون ، تیله زنی پَره اگرنی میِ بُز
اُو طرف چند کُچک دَور چاله
یه کُماچی وِ سرس،مَجمِه نهاده وُ  پُرِ  تش، اِبِلیوست زِ دیر
قاطرِ نیله وِ سُمدست اِکُفت ریِ زِمین اِی شِهنی
اُو زَون بَسه اِخُو حرف زَنه.
سرِ افتو جَرست
شَو بِرُمِست وِ لَم،رَهده وِ هُوش
زیر بیون وُ کُپ چاله پُر تَش
باد،لِک اَورِ گرید وُ اِکشیدس کِلِ مال
وسطِ چاله اَور،گلِ آساره وِ دیر
چی خاک انداز پُر تش
بُوَره نُوکرِ خان وُ بِنه منِ مَقل وَرشَو جلوس.
دَمِ صُو بُنگِ خروس،آسمون صاف وُ هَلیک
تُو اِگوی ریسه بِشُشته هُو وِ خَرس
آساره ریِ یَک اِی بُوسی
دیر اِی بین وِ یک،تُو اِگُوی رن سفرِ دیر و دراز
باز، اسبیدیِ صُو،هُو وِرِساده وِ خَو
کشکور هی اِکُنه، دَس اِساهه سرِ کُه
مین هَمی ویر وُ خیال
بُل گِریدم مُو، اِفیچُم منِ خَو
تی گُشیدم مُو و بیدم منِ شو.

#خُرم_سعیدی- بهار 97 خورشیدی
Ayapir2.ir
Telegram.me/ khorram_saeedi


برچسب ها: ویر دینارون ، شعر نو لری بختیاری ، شعرنو لری ، خرم سعیدی ،

جمعه 17 اردیبهشت 1395

درد بی دردی

   نوشته شده توسط: خرم سعیدی    

" درد بی دردی"

دشتِ كالِ دلِ مال
چی هَف بند رُو وِ نال
پامالِ زَمونِ ویرُون
سی بی دردیِ وَسه وِ ایل
گُلای دردِ كُهِسُون
غمِ كورِ دل وِ آسمون رَسوند
سی خین حُشك اَویده گَوگرى
دلِ شیر اَو اِی بی وِ زادِ اِی درد.
#خرم_سعیدی بهار٩٥


برچسب ها: شعر نو محلی بختیاری ، شعر نو بختیاری ، شعرنو لری ، شعر بختیاری ، خرم سعیدی ،

شنبه 14 تیر 1393

اور

   نوشته شده توسط: خرم سعیدی    نوع مطلب :شعر نو محلی بختیاری ،

اَور

اَورِ حُشک، // ابر خشک

چی دِلِ دالویِ هزارساله پیر // مانند دل پیر زن هزار ساله

جُورِ دلِ داغ نهاده وِ سَر // مانند دلی که داغ بر سر آن گذاشته باشند

وا یَه جُوال ترس وُ تُرس // با مخزنی از ترس

دس وُ دلِس  نا اُمید // دست و دلش نا امید

بَسه دِلِسهِ سَرِ آخور چه سَرد // دلش را بر آخور سردی بسته

دَرد به خَوسِسِه وِ مین گلیس // درد در گلویش خفته

جور الو قار  اکی. // مانند عقابی صدا می کرد.

اَور اَیه جَم نَوِه وِ آسمون // ابر اگر در آسمان جمع نشود

جُور یه دالو کِه بلا ویده گاس // مانند پیر زنی که گاوش را گم کرده است

تَحل وُ تُرش، بُرگ بغل زیده یک// غمین و ابروهایش در هم گره نخورده باشد

برف سیانه نتره اَو کُنه // نمی تواند برف سیاه را آب کند

اَور اَیه جَم نَوه ،// ابر اگر جمع نشود

شُونِ نَخونه مِنِ شوگار شَه // شانه به زیر بار شب نخواباند

کار وِ دَرد دَرد وِ کار // کارش را به درد و دردش را به کار نسپارد

وا مِنِ اِی روزگار // در این روزگار

پیرن شَه وُر وَرِس // پیراهن سیاه به تن کند

یالِ کُلِ طُورِ نُور،دِر بده پشتِ سرس// یال اسب وحشی نور را به پشت سرش بتاباند

یا بِزَنه چُو دُهل // یا با چوب به دهل بزند

تا کِه گُروسه یَه دیو،اُو کِه بِغل زی وِ مَه.// تا آن دیوی که ماه رابغل کرده فرارکند.

اَور اَیه جَم نَوِه // اگر ابر جمع نشود

برنو دلتنگی مَردم،سرِ دل جا کُنه// تفنگ برنودلتنگی مردم سردلشان جاخوش می کند

اِستیمِ خنجر سَرِ سینه وِ دَرد // ستون خنجر روی سینه با درد

اِیزَنِه، شیون شُمشیر وِ سَر // شیون شمشیر را بر سر می زند

یا کِه چُو بَرد آسیو // یا مانند سنگ آسیاب

دَورِ لَو، قُلف وُ کِلیتِس وِ چَه. // اطراف لبها قفل زده و کلیدش در چاه انداخته.

وا تُونُم اَورِ سیا،// با تو هستم ای ابر سیاه

وَسِه یَه دیلق وِ مِنِ اِی دلا // دلها دچار آتش سوزی شدند

پای پتی،ناد وِ دَو دُورِ مال // دختر آبادی پا برهنه دوید

تا کِه بنه مَلَمِ دالو گپس // تا مرهم مادر بزرگش را بگذارد

ری دل اُو کُر کِه خُورس شَرم سُور // روی قلب آن پسری که شرم سرخ آن را می خورد

هُو بِرَسُونه پیوم : // او آن پیام را برساند:

بال وُ پِر اَفتونِ بِسُو اَور شَه // ابر سیاه بال و پر آفتاب را سوخته است

آسِمون ،کِرده کِز // آسمان گوشه ای پنهان شده

تا کِه بِوینه دَفر // تا در فرصت مناسب

پُوسِ سَرِشَونِ کَنِه مِینِ دَو. پوست سیاه را از سر شب در بیاورد.

 

 

 

چهار ده تیر1393 مصادف با روز قلم - خرم سعیدی

 


برچسب ها: شعر بختیاری ، شعرنو لری ، شعرنو لری بختیاری ، اور ، خرم سعیدی ، شعر نیمائی بختیاری ، شعرنیمائی لری ،

پنجشنبه 25 اردیبهشت 1393

دل دالنجه

   نوشته شده توسط: خرم سعیدی    نوع مطلب :شعر لری بختیاری ،

دل دالنجه// دل زجر کشیده و رنج دیده

 

هَرسا،وِ زلالی مَه نِیرُم  // آنگاه که به زلالی ماه نگاه می کنم

بارون بِرق ریس // نورِ باران چهره ات

لَوا جُورِ نُونِ تیریس // لبهای مانند نان فطیرت

وُ تیا آسارئیِ چی اُلماسِ اِشکندس // چشمان ستاره گونت مانند الماس شکسته

بِرق وِ جونم وَنن . // در جانم می درخشند.

اُسو کِه، اسبیدی طُرنس // آن هنگام که سپیدی طره هایت

چی نُورِ مَه شُلاله وُ بِرِقنه // مانند نور ماه بلند و درخشان است

یاد دلِ عَقیقیس // یا اینکه یاد دل عقیق گونت

وِ ویرم گُدرده // از خاطرم عبور می کند

عینِ افتو زمسون وُ لار آدم نِدار // مانند لذت  بدن انسان فقیر در آفتاب زمستان

وِ دلم نشینه کیفور اِبوم // به دلم می نشیند و متلذذ می گردم

اُسُو،اَورِ غریو سیاهی کِه وِ دِل چمبر زیده // آنگاه ابر غریب و سیاهی که بر دلم حلقه زده

اَفتوی اِبو وُ چی چَشمه شُرنگِه // نمایان می شود و مانند چشمه به صدا در می آید

سی یُو کِه:دا،وِ هَر کُجِه دنیا، // بدین خاطر که: کلمه مادر در تمام دنیا

فقد یَه مئنی داره // فقط یک معنا دارد

 وِ زوون هَر کِه گُدرده // از زبان هرکس که جاری شود

سخت ترین دلانه لَرسُونه // سنگ ترین دلها را می لرزاند

 هر مَوجودی یَه دا داره یَه دل //  در جهان هر موجود یک مادر دارد و یک دل

کِه خین ِ مِنس دادا کُنه // که خون درونش مادر را صدا می زند

سی زَمونِ دایم بچه ئی // برای دنیای کودکی

هَرجا هَم ساکته نُمِ دا چی افتو رَوُنه. // در هر سکوتی نیز نام مادر مانند خورشید درخشان است.

 

                                                   بهار 1393 خورشیدی - بندرعباس


برچسب ها: شعر لری بختیاری ، شعرنو لری ، شعر نو لری بختیاری ، دل دالنجه ، خرم سعیدی ،