تبلیغات
آیاپیر (خرم سعیدی ) - شعر بختیاری - مطالب ابر شعرنو بختیاری
یکشنبه 24 دی 1396

گرگ و گله

   نوشته شده توسط: خرم سعیدی    

« گرگ و گله »

دُو پَهلی وِ شَوگارِ شَه رَهده
گرگ خیال، وِ گله زَی
وِ ترس اَرباو
شَولیز وُ شَوچرِ وِ تَش کشی شُون
گیوه و چوقانِ سر قاش نا، نُتم اَوی
گرگ وُ میش صُو،
هُلا تَشِ ری وِ ری آسمون
حلا،تنه مَنِه وُ اَرباو 
گله من قاش وِ خَو.
#خرم_سعیدی زمستا۹۵ خورشیدی
Ayapir2.ir


برچسب ها: خرم سعدی ، شعر نو محلی ، شعر نو لری بختیاری ، شعرنو بختیاری ، گرگ و گله ،

جمعه 27 مرداد 1396

بی قَیتی

   نوشته شده توسط: خرم سعیدی    

" بی قَیتی "

آسمون زِندونی،بُرگلِس وُرمِنِ یَک
نیمدریس ری مرگ واز
اَفتوس کِز کِرده،وِ پَسِ کُهِ سیاهی اِز ترس
مَه پَنه بُردهِ پَسِ ، کــَرهِ چیری تینا
دُونِ نورِس مِنِ حُورس جَم بی
داسِ زَنگ زنگیه وِر دا وِ پَسِ تاپُو حُشک
کِشتِ کالِ شَونِ،پُک کُلُو خورده وِ کُل.
سَوزه پا دَس وُ دِلس هِد نامید
هَی غِرمنه وُ کُنه تُف نَعلت وی دَورون
زَحم کاری،ریِ کاردیم دلس جا خُش کی
نالِه هَی تُک اِکُنه اِز تیلس
جُور شَم هَی اَو اِبُو
تَکُلی،تاپُو وُ دَرفاس،پَتی اِز قیت هِدن
وِ گِمونم هَمی اَمروز صوا،هُو غُروفون اِکنه.
اُو طرف ارباوِ بی قَیت نِشَسه سرِ فیس
کیفسُون کُک،بال مَقل قُوریِ نادریس وا بافُور
کُلِ حُوراس پُرِ غَله وُ گَلس چاق وُ چِله
رَنگ وُ ری سُرفه هُو،خین دل بَزگرسه یا شُونه.

#خُرم_سعیدی تابستان۹۶
Ayapir2.ir


برچسب ها: خرم سعیدی ، شعر نو لری ، شعرنو بختیاری ، شعرنو لری بختیاری ، بی قیتی ، شعر نیمایی بختیاری ، شعر نیمایی لری ،

سه شنبه 20 تیر 1396

چرای ور باد

   نوشته شده توسط: خرم سعیدی    

خرم سعیدی:
" چرای وَر باد "

اسبِ سیا "سیاوش"
یالسِ باد اَوشُوند
رکاوس پتی
سرس وِ زیر اِی شِهنی وُ دس اِی زَی.
"فرنگس"،سرو خُوند وُ ری بِکند وُ پَل بُری
شَو،حِقه بِشرنی 
مِه ی رَموک،مین اَوِ آسمون وِ دَو
پسِ هَف کُه اَور قام اَوی.
گمونُم خروسن سر بُرین
"رُسم" وِ خَو بمند
وای وِ حالِ چرای دَم بادِ ولات
چَند زرده غم وِ کُول وُ تینا.

#خرم_سعیدی تابستان۹۶ خورشیدی

Ayapir2.ir

Telegram.me/khorram_saeedi


برچسب ها: خرم سعیدی ، شعرنو بختیاری ، شعر نو لری ، شعر نو لری بختیاری ، چرای ور باد ،

پنجشنبه 15 آبان 1393

آه

   نوشته شده توسط: خرم سعیدی    نوع مطلب :شعر لری بختیاری ،شعر نو محلی بختیاری ،

آه

اَی اَو وِ چالِ(1) آ // ای آه بی اثر (بی عرضه)

اَی آهِ پا وِ ما // ای آهی که در حال تولد هستی

هَی تَو خُوری وِ یَک // دائم در حال پیچ و تاب هستی

پیتی وِ مینِ دِل جُورِ تَنیرِ دیو // در درون دل مانند تنور دیو تاب می خوری.

رِی آسمونِ شَ // می روی  به آسمان سیاه

چی یالِ شَو بُلُند. // مانند یال شب بلند هستی.

اَی گُر گِریدِ آ // ای آهی که زبانه می کشی

سالُونِ آزِگار // سالیان متمادی

چی هَف سرِ هَفی // مانند افعی هفت سر

فیچی وِ مینِ دل،شِیو اِی خُوری هَمس// در دل می پری و می آشوبی

سُوسی وِ مینِ شَو،اِز دَسِ شَ زَمون // از دست زمانه سیاه در شب می سوزی

خُونی وِ گوشِ مُو،سُوزُنُم آسمون// در گوش من می خوانی که آسمون را می سوزانم

وِیرون کُنم هَمی،کاخ ستمگرون // کاخ ستمگران را ویران می کنم

گُمبَک زَنم هَنی،مِردونه وار مُو // هنوز می توانم مردانه وار به پرم

شُمشیرِ مین لَتی(2)،یَ دَو کَشُم کُشُم// شمشیر در سیاهی پنهان شده را می کشم و می کشم

دِیونِ اِی جِهُون. // دیوان این جهان را .

گُودُم تُو نَتری،اِشکِ بُلورِ تُو // گفتم تو نمی توانی زیرا بلور آه می شکند

زُورت دِ نِی رَسه،خینخواریل دَلُو// تو زورت به خونخواگان نمی رسد،آنها بزرگ هستند

مِین اِی زَمونِ شَ،وا اِی حَصار تَنگ // در زندان این روزگار سیاه

خِشت خشت کاخَلا // خشت خشت هر کاخ

 وا حَیفی هُنو،اِز خین مَردمون. // و زیبائی آن از خون مردم است.

هرچی کِه هِد حَلال،هیشکِی نَخواسِ تا // هر چند مباح است اما تا کنون کسی خواسته

بازخُواس کُنِ هُنَ،خینخوارِ نا کسَ // از خونخوار نا کس بازخواست نماید

تَینا تَری وِ چَ رازت بُگی یَواش // تنها می توانی آهسته رازت را به چاه بگوئی

گاشِ یَ رُوزگار // شاید روزگاری

نَینا وِ چَ دِران،دیلق وَنِن وِ جُون // نی ها از چاه بیرون بیایند و آتش بزنند به جان

"تیمورِ" هَر زَمون.  // کسانی مانند "تموچین"(چنگیز) هر زمانه را .

 

1-     "اوچاله ریز"کنایه از آدم بی عرضه و ترسو است

2-    "شمشیر از لتی در آوردن" کنایه از نترس بودن و شجاعت داشتن است

                                         پاییز1393 هرمزگان خرم سعیدی


برچسب ها: شعرنو بختیاری ، شعرنولری ، شعرلری بختیاری ، شعرنولری بختیاری ، آه ، خرم سعیدی ،

یکشنبه 25 خرداد 1393

ویر گل

   نوشته شده توسط: خرم سعیدی    نوع مطلب :شعر نو محلی بختیاری ،

ویرِ گل // خاطر گل

ویرت مَیَر سیمرغه // مگر یادت سیمرغ است

یا رَشخِ لشکر اِشکن // یا رخش لشکر شکن

کِه دسِ شغادِ فِرگم گرفگاره. // که دست شغاد فکرم گرفتار است.

وَختی ویر خُوشت پا وِ حُونهِ سَرم اِنه // هنگامی که یاد خوشت پا به سرم می گذارد

جُونِ تیایِ بی گناه چی سیاوشم // جان چشمان بی گناه چون سیاوشم

دَسِ عشقِ سُوداوه ایت اسیره // در دست عشق سودابه گونت  اسیر است

اما وَختی نُومِ بیجنیت وِ چَهِ گِلیم گُدرده // اما هنگامی که نام بیژنگونت از چاه گلویم می گذرد

قاوِ ریت چی مَهِ نَخشَو وِ آسمونُم هزار تیکه اِی بُو.// قاب روی ماه نخشب گونت در آسمانم هزار تکه می شود.

اُسُو کِه رُوسَمکَمندِ پلِ منیجه ایت // آنگاه که رستم کمند گیسوی منیژه گونت

وِ افراسیاوِ شَو شِوِره // از افراسیاب شب آویزان است

دلم جُورِ فَراد،تینا // دل من ماننه فرهاد تنها

تُربه غمس وِ کُول، سَر وِ کُه اِنه // تبره غمش به دوش سوی کوه می رود

تا غُرصه ها سه بتراشنه وُ کُهدردِکُهبُونگ کُنِه // تا غصه هایش را بتراشد و  دردش را در کوه پژواک دهد

یا چی مجنونِ سُوده دل // یا مانند مجنون دل سوخته

تیام وِ خَرس اَولِه زَیده // چشمانم از اشک تاول زده

گوش وِ زنگِ بُونگِ دلِ میراتیم بِنُم// گوش به زنگ صدای دلم باشم

کِه سَر وِ سا نیونه وِ دَرد // که از درد  سر به سازش نمی آورد

دُونه هر طَو گِلوس بدی دَرد، دَرده // می داند درد را هر شکل به قلتانی درد است

سی ویر گُلی کِه گُلُویِ تش سَرسِه // به خاطر یاد گلی که گلوله ای آتش در سر دارد

اما خاراس نی سُوزنِه // اما خارهای خودش را نمی سوزاند .

جُورِ ویر تُو وُ دِلِ لِیوه مُو. // مانند خیال تو و دل دیوانه من 



بهار 1393 خورشیدی بندرعباس


برچسب ها: شعر لری بختیاری ، شعر لری ، شعرنو بختیاری ، شعرگویشی بخیاری ، خرم سعیدی ، ویر گل ،

سه شنبه 13 خرداد 1393

حاصل

   نوشته شده توسط: خرم سعیدی    نوع مطلب :شعر لری بختیاری ،

حاصل// کشتزار

مِن بهارِ سُور // در بهاری سرخ

وا تیایِ کال // با چشمان قهوه ای

مُسارِمِ1 دلی وِ دَس  // "مستارم" دلی به دستش

گاهیل ای بُری.  // زمین را به بخش هائی تقسیم می کرد

یَه وَخت اِگو وَرُو  // گاه خطاب می کرد برو طرف بالا

یا نَه دَرُو،دَرُو  // یا نه طرف پائین، پائین

هَوگُون ای کَشیی.   // فاصله ای  مشخص می کرد

جُفت2،بُرگ مَرمَریس ،شَوق // یوغش، ابروان مرمری سیاهش

وُ هِزار لِدن3 سیا  // و هزار "لدن" سیاه

وا دارحیش خَش تراش نِفت  // همراه گاو آهن خوش تراش بینی

وُ شُمشیر شیروَنِ لَوا،یَه لُو  // و شمشیر شیر افکن لبها،به تنهایی

لا جَر ری دلم ، شُوم ای زَنه هُنِه . // با فشار خاص دلم را شخم می زد.

کالِه وِ مین هُو  // در آن می کاشت

هَرچه دلس کَشه  // آنچه دل خواهش بود

ریزه وِ سُور اَوه.  // در آن شوره زار می کارد.

اَویار کِشتِ هُو  // میرآب آن کشتزار

جفتِ تیه وِ مُو  // چشمان من بودند

سالونِ آزِگار  // سالیان متمادی

جُورِ یَه بَردِ شیر // مانند شیر سنگی

مَندیر یَه مُکِشت // منتظر دعوتی بودند

مِن حُشک سالی کُلُو زیده بَفا  // در این خشکسالی ملخ زده وفا داری

بی وِندنِ گندمی وِ دُون .  // بدون اینکه گندمی در دهان گذاشته باشد. ( بی هیچ گناهی)

1-   ابزاری در قسمت انتهائی گاو آهن که آن را در دست می گیرند و شخم زدن را هدایت می کنند. 2- یوغی چوبی با هفت سوراخ که به گردن دو حیوان می بستند برای کشیدن گاوآهن 3- دو چوب عمودی اطرف گردن هرحیوانی که برای عملیات شخم زنی بندند . (مشتارم یا مستارم،گاهیل ، ورو ، درو ،هوگون ،جفت ،لدن ، دارحیش ،یه لو ، لا جر، شوم ،کالنیدن ،ردن ،اویاری ،حشک سالی ، کلوزیده. از اصطلاحات کشت و کار کشاورزی هستند. )

               بهار 1393خورشیدی شهریار- خرم سعیدی


برچسب ها: شعر نو محلی بختیاری ، شعر لری ، شعر لری بختیاری ، شعرنو بختیاری ، شعر نو لری بختیاری ، حاصل ، خرم سعیدی ،

چهارشنبه 10 مهر 1392

زمونه

   نوشته شده توسط: خرم سعیدی    نوع مطلب :شعر لری بختیاری ،

زمونه 

رُوز، تَمبل وُ دراز                                      / روز تنبل و طولانی

پاوپای شَو گُدشت،اَفتوِ وِ مین دشت             / آفتاب در دشت پا به پای شب می گذشت

هیش خیال رَهدنی وِ سَر نِداشت.                 / خیال غروب کردن در سر نداشت.

آدِمی وِ جُورِ روز مار اِبو                           / انسان مانند روز زائیده می شود

دَس وُ پا زَنه و مینِ کُم دا که زیتری درا             / تلاش می کند تا زودتر زاده شود

شَو، اما وِ جور روز،هَی خوره هُنَه                / اما شب همان گونه که روز را اسیر می کند او را می بلعد

دَس وُ پای آدمِ پِخَو وَنِه.                            / کند و زنجیر به دست و پایش می زند.

کخدا خیال کُنه،مِردِ مال فقد خُوسه             / کدخدا در این خیال است که فقط او آزاد است

نَونه جُورِ دییرون کِه او ، نُوکرِ نُوکره         / نمی داند مثل دیگران او هم نوکرِ نوکر دیگری ست

شَو، تَموم سالِ آزگار                                / شب، در تمام سالیان متمادی

جُورِ بال قلا،سیا                                        / مانند بال کلاغ،سیاه

زُلف وَسمه بَسَه سِه،گولِ مردمون زَنه           / با زلف آرایش کرده خود انسانها را می فریبد

دَسِ مردمون کمند زُلف هُو وِ بَند                / دست انسانها با کمن زلف او گرفتار است

گردنِ بُلندِ آسمون گِره وَنه                         / آنها را به گردن بلند آسمان گره زده است

شَو، سُوارِ رُو،واشِتاو اِره ولی                       / شب، سوار رودخانه،باشتاب می رود اما

هیش نِداره هُو نَه سَر نَه تَه.                         / او ابتدا و انتهائی و ندارد.

آسِمونِ دَم شُمی جَوون،نِزِنگ                    / آسمان اول شب،جوان و نزدیک نما ست

هَر ستاره مِن دِلس تُک اِیکُنه                      / انگار هر ستاره ای از دل او می چکد

جُور خنده بَچَل پُهیز،صاف وُ بی غَشه          / مانند خنده بچه ها در اول مهر خالص است

اُوچُنو اِبُو،وا سَر انگُستِ خُوت                    / آنگونه است که می توان با انگشت

مِن گُلالِسه بِتِفتِنی.                                     / فرق سرش را نوازش کنی و هم بزنی.

مینِ ای زَمون،روز وِ شَو بَتر                         / در این دورا روز شب از هم بدتر هستند

شَو پُرِ پُرس، ظلمه اَز نَوِ گِرون                    / شب مملو از ظلم است از نوع ستم بی حد و حصر

دَسِ مردمون، پیکِ پیک کُنه فقد                 / دست انسانها را فقط خالی و خالی میکند

دَس پتی چِه بُو کُنی وِ ای زَمون؟   /  در این دوران با دست خالی چکار می توانی بکنی


ادامه مطلب

برچسب ها: شعر نو نیمائی بختیاری ، شعر نیمائی لری بختیاری ، شعر نو لری ، شعرنو بختیاری ، زمونه ، خرم سعیدی ،