تبلیغات
آیاپیر (خرم سعیدی ) - شعر بختیاری - مطالب ابر شعر نو نیمائی
پنجشنبه 19 آذر 1394

وعید دنیوی

   نوشته شده توسط: خرم سعیدی    

" وعید دنیوی "

آسمانش پیر و ابر آلود و بی باران
روانش تیر و تار انگار داس زنگداری بود
نگاهش هولناك از سالیان دور همچون آن هراسه بر سر جالیز
زده پیوند، نو نو ماتمی بر ماتمی دیگر
ز اندوه هزاران ساله ای كش می كشد سد سیاهی در میان دل
نوید آن بهشتی در قفس مانند طفلی كو مكد پستانكی بی شیر
و یا آن دیویانه دوزخی دودین
مدامش می دمد اندوه بیخ دل
فرا دادیم گوش و لب خموش از قرنها با او بله گویان و چشم قربان
تحمل،زجر،نكبت تا كی و تا چند
بیا انگشت را خنجر كنیمش چشم اهریمن .

" خرم سعیدی پاییز ٩٤ "


برچسب ها: شعر نو نیمائی ، خرم سعیدی ، شعر وعید دنیوی ،

دوشنبه 11 آبان 1394

درد زنده بودن

   نوشته شده توسط: خرم سعیدی    نوع مطلب :شعر نو نیمائی ،

" درد زنده بودن "

راز زاد زندگانی در زمان
در گذار روزگارِ درد در پهلو
لنگش خردینه دارد با دل خونین.
بر كلاه آسمان گمیخ خشم
وحشت اندودست و خو ناكرده درد
شعله درد دلی چون آب دریا در
جای پای زجرهای روزها بر پیكرش
همچو گنگین ماهتابی در میان آسمان با ته نشین رنج
همنوا با فقر و آهنگ سیاه
یا كه همپهلو،هماوا با ستم
همچو دیواریست دودآلود، لاكردار درد
خواهر همزاد فقر،غم به غم افزون همی می كرد.
در مهار هر نگاه،دست ها گویا
غم به چشمان،رازها بر پشت اشكش گم
چهره ی درد كویر دل گره خورده
سوخته لبخند بر گودال غم گوئی
خشم در چشمش دوان چون اسب
با صدایی اشك آلوده هویدا كرده بودش بقچه اندوه
حتا آسمان رنگش دگرگون گشت از این ظلمت
آری اكنون گم شده شب در سپیده
سایه های نور خشكیده
رود دلتنگی روان تا بیكران دور و اشكی چشمه گون جاری بسان باد در صحرا
اكنون زندگی جار-ی-ست.

" خرم سعیدی پاییز٩٤" ayapir2.irد


برچسب ها: شعر نو نیمائی ، خرم سعیدی ،

پنجشنبه 5 شهریور 1394

دغا

   نوشته شده توسط: خرم سعیدی    نوع مطلب :شعر نو نیمائی ،

" دغا "

دست خائیدیم و نالیدیم
از دست دلقکان نالنده
دردا،گوش انسانواره را
نفسبندانه می رقصانند
با سوهان شکنجه
با رنگین كمان کلمات
پل موریانه زده می سازند
با دروغ بهتر از راست
حهان چون باغ را
برای شریرانه ترین مردان شهوت باره
بینبارند از همه چیز و هیچ
آه بر گور انسانیت
کجاست خاموشی بزرگ.


خرم سعیدی -تابستان 94


برچسب ها: شعر نو نیمائی ، دغا ، خرم سعیدی ،

شنبه 31 مرداد 1394

مترسک

   نوشته شده توسط: خرم سعیدی    نوع مطلب :شعر نو نیمائی ،

" مترسک"

تا کی چون مترسکی سیاه ترسان
بر شاهراه گورستان
در کنار مرده خواران
بر تابوت زندگی بنشینیم
تا واعظان تلقینمان دهند
باید پریدن آموخت و ایستاد
چون شعله ای در باد
بهر ره گم کردگان
اگر پرسند ره کدامست
گوییم شور و نور



برچسب ها: شعر نو نیمائی ، مترسک ، خرم سعیدی ،

پنجشنبه 29 مرداد 1394

ما کذامین چوب

   نوشته شده توسط: خرم سعیدی    نوع مطلب :شعر نو نیمائی ،

"ما کدامین جوب "

مثل " سعدی" بر سرِ افسانه باز
مرغ پندی را توان پران نمود
ما کدامین چوب خوب جنگلیم
می توان چوبی شد و دستی گرفت
یا به آتش رفت و نانی گرم کرد
یا که همدست تبری دستی برید
تخته ای - برساق دیواری - سیاه
مشق علم کودکی نو پا شویم
چوب کبریتی شویم و همرهش
ما بر افروزیم نرمک شعاه ای
جنگلستان جهانی را بسوزانیم شاد
گر نباشد دلبر عقلی به بر
کور بودن بهترین است ای پسر


برچسب ها: شعر نو نیمائی ، خرم سعیدی ، ماکدامین چوب ،

پنجشنبه 3 بهمن 1392

آب مرگ

   نوشته شده توسط: خرم سعیدی    نوع مطلب :شعر نو نیمائی ،

آب مرگ

"جراید: محیط زیست اعلام کرد وضعیت 190 دشت از 600 دشت ایران از دریاچه ارومیه وخیم تر است . "

مگر کدام پیامبر، به پا خاسته

تالها برقع می بندند

کنگره های " هامون"

مانند طره "مجنون" "پریشان " شده

خاکستر" پریشان" در آتشکده مانده

خون در پستان "گاوخونی" خوشیده

بخت"بختگان" به تخت نامرادی نشسته

"ارومیه" تب ریز شده

"چیچست" وای تخمه های مقدس!

و هزاران آب گیرهذیان می گوید

انگار آبها نیزتحریم شدند.

کدام دست نابکار،

بیهوشی چینی به سرچشمه ها خورانده

که آب و پرنده و چرنده

از خواب ناب نمی خیزد.

دیگر مجوی اندیشه

حتی نوشداروی ژاپنی افاقه نخواهد کرد.

ای خضر پی خجسته مددی

گاوی در غاری فدوی خواهیم کرد

تا سم مار و عقرب نابکار به آبها بی اثر شود

اسفند و کندر و زاگ می سوزانیم

هوم به زمین می ریزیم

تا آبگیرها برای همدردی دلفین ها

خود کشی نکنند و اشا به آنها برگردد.

                                                                    بندر عباس- زمستان 1392 خورشیدی


برچسب ها: شعر نو نیمائی ، شعرنو فارسی ، خرم سعیدی ، آب مرگ ،

پنجشنبه 26 دی 1392

بچه های باران

   نوشته شده توسط: خرم سعیدی    نوع مطلب :شعر نو نیمائی ،

بچه های باران

 

" برای کودکان کار که کتاب در مهر با آنها فاصله گرفت "

 

آه از عمر چراغ سبز و زرد

باران در باران و سرما

مثل کبوتری در کوه عقابان

چشمانش نگران

آرزو و نانش قرمز

دمپائی و لباسهای مترسک گون قرمز

گوش،گونه و بینی اش قرمز

دختری که باران و باد موهایش را می نواخت

از پای تا فرق غرق در ماده حیات

مرواریدهای از سوزِ جگر

 از دل بخار شده

مثل گلاب زلال

مثل شراب مست کننده

مهمان دریای چشم آبی دلش می شدند.

روسری کوچکش از حسادت

 تمام مویش را پناه نمی داد

تا آن غنچه های ناز را باد مست مثل خوشه های بور گندم برقصاند.

با یک دست فالها و آدامسها

با دست دیگر، گاه روسری را می کشد

گاه به شیشه های بخار گرفته می کوفت

قفل لب می گشود پر می شد از فریاد،التماس و افسوس

بانگ خون از دل ریشش بر خاست

برخی خود را به کوچه علی چپ می زده بودند.

 تا چراغ رنگ عوض می کرد

دکانش را زیر بغل می گرفت

دستان کوچکش را آه می گفت

آه بر آرزوهای بر باد رفته.

وقتی بیل در دست بابا آجر شد

اجاق، بی مادرش به سردی گرائید

مدرسه از ذهنش پر بست

چشم سفره پدر به دستان یخی او بسته بود مدام

و نان آری نان برای خانه واجب تر از هر چیز  شد

مگر نه بخاطر نان آدم بهشت بهشت.

آری اینجا شهرِ با مهرِ حبابی ست

شهریار شهریاران

چراغش،چون چراغ مردگان

با هزاران زخم بر جگر

شهری که خشم از دلِ سیمانیش می بارد

شام و بامش با سپاهی از درد و دودِ دل

آسمانش تنگ آنچنان تا دل بگرید

مردمانش مثل عقربکهای چرخ دنده های کوکی درهم

فصلش قطبی ست

کمش بهار و بیشش خزانی.

 

 

                                                  زمستان1392 خرم سعیدی

 


برچسب ها: بچه های باران ، شعر نو نیمائی ، خرم سعیدی ، شعر بچه های کار ،

دوشنبه 9 دی 1392

نسل سوخته

   نوشته شده توسط: خرم سعیدی    نوع مطلب :شعر نو نیمائی ،

نسل سوخته

" باش تا صبح دولتت بدمد    کین لطایف نتیجه سحر است ." انوری

جویبارِ جاری جوانی

غمِ گذشته را مانند ماه مسین

توسط هنگی از شبِ مفلوک

در افق بالا می برد.

کودکی به کاروان زندگی لبخندی زد

به درخشندگی نور در ظلمت

در رایحه روح نازک خود غرق،

نمی دانست مرمرها و کتیبه های آبِ طلا کاری

با گنبدهای شیشه ای هفت رنگ زندگیش

ادامه دردِ رودِ گل آلود زندگی کسی ست

که مثل تکه ای غذا

در ماهیتابه روزگار

از این رو به آن رو سوخته بود.

قایق ناله های غم انگیز دردش

مثل خورشیدی آتشین و پهناور

در دریای صورتی غرق

قطار خستگی زمانه اش

لنگ لنگ

مانند جمع دلفین ها

خود کشی اجتماعی کرده.

نعره خورشیدگونش

به خون دل فرو شده در ظلمت عبوس شب

دل از سینه کنده

بلور آسمان شب را  شکسته

اما به گوشی نرسیده

در این زمان لایتناهی تاریکی.

                                                                          پائیز 1392 خورشیدی بندرعباس خرم سعیدی


برچسب ها: شعر نو نیمائی ، خرم سعیدی ، نسل سوخته ،

پنجشنبه 28 آذر 1392

مرگ رستم

   نوشته شده توسط: خرم سعیدی    نوع مطلب :شعر نو نیمائی ،

مرگ رستم

                                            "یکی داستان است پر آب چشم     دل نازک از رستم آید به خشم "  فردوسی

                                                                   " به روح بلند شاهنامه خوانان و دوست داران شاهنامه "

 

از آن روزی که آن  پیلین گو نامی

غمین بود و دلش خسته

برای بی خودی از خود همی سازید نخجیر ی

بزد گوری ابر شاخ درختی گشن

بخورد و خفت اندر سرحدِ توران

و رخشش شد اسیر مردِ آن سامان،

زمانی کان ابر دهقان توسی نام

بخواند نرمه بادی را ستمکاره

بدان خاطرکه افکندست ترنج ناز پرور را

جهانی را شگفت کردار پندارد

که هربشکسته زو باشد

و پیش از آنکه با رخشش فتد در آن شغادین چاه

                                                رستم مُرده بود آنگاه.

از آن روزی که تهمینه، همان دخت سمنگانی

ز پشت پرده با بانوی شمع عنبرین در دست

ابا شرمی پریواری و دردی بی کران انباز

کمندش زلف و ابرو تیر و مژگان خنجر خون ریز

به دام آورد و بستش دست را رستم

همان رستم که می گفتش زمانی کس،

بجز چرخ بلند دستم نبندد بس،

بدو بر گفته بودش رستم نیرم

بگیر این مهره ی شهره که باشد بر نشان من

به بازویش نشان، گر او پسر باشد ببالا سام نر گویی

ابا خوی کریمانه،نشانِ دودمان، ایران و ایرانی

از آن دوران و گشتش واه

                                             رستم مرده بود آنگاه.

از آن روزی که هومان، بارمان آن ترک تورانی

نهفتند راز و می گفتند:  پدر باید، که نشناسد پسر!  ور نه ...

حتی،آفریدِ گرد و آن دژ گشته ی تسخیر

هجیرش نیز ناداده نشان از رستم دستان

سکوت تلخ کردندی همان:

گشواد و گیو و طوس و  او گرگین

 و یا کودرز و دیگر گرد  ایرانی

و یا رستم نشانها دید و بازِ باورش پران

ز بیم مُلکت ایران

نگه می کرد برِ سهراب و می گفتش:

به توران و به ایرانی نماند کس

به سان سام یل باشد جوان و بس

ربودش دل زمانی مثل داری کو برد دل  از تبر گاهی

نجنبیدش ورا مهر پدر فرزند،و نشناسید چاه از راه

                                                       رستم مرده بود آنگاه.

از آن روزی که رستم دل، به کاووس و کیانش بست

و اندر دل برای پور خود اندیشِ بد می کرد.

همی گفتش دلم مهر آورد بر تو و آب شرم بر چهره

 گمانم رستمی و ز تخمه نیرم.

بدادش پاسخ سرد و دروغی مصلت آمیز

که من رستم نیم وز تخم نیرم نیز

ز ترسِ نام یا ننگش و یا آن تخت شاهنشاه

                                                رستم مرده بود آنگاه.

از آن روزی که خاک کشور ایران

 بدادش بوسه ای بر پشت ز زور پنجه سهراب

به پا خیزید چست همچون گدائی کو شود بر تخت شاهی جفت

نمودش نقش شومی بر پسر  از سر

بیفکندش زمین آن نو گل زال زر و رودابه نالان

کشیده خنجر بران و بدریدش همی پهلو

نیاوردند او را نوش داروئی ز گنجور شه ایران

شهی کو رستمش بودی به گاه درد و نومیدی

بگفتش پور،وگر رستم بداند کشته ای ما را ز بد خوئی

جزای توست با آن گرز و آن خنجر ، بدست رستم دستان و یا مردان ایرانخواه

                                                            رستم مرده بود آنگاه.

در آن هنگام که واگویه همی کردست رستم وار:

جه گویم من چرا کشتمش بی جرمی

کدامین باب اندر این جهان کشتست پورش را

مرا گم باد نامم در جهان ایدون

که شد سهراب گردم کشته زیرِ تیغِ بابی دون

همی تابوت می خواهد نه تاج و کاخ  و ایوانی

مرا جای کله خاکم بسر بادا ز بی داد و پشیمانی

تهمتن پیش تابوتش پیاده راه می پیمود و گردان نیز

گریبان چاک و دل خونین و بر لب آه


                                              رستم مرده بود آنگاه .   

 اگر روزی بگردد روح شهنامه

ز قوم سر فراز ما

رسد آنگاه، مرگ ما بسان رستم دستان

 

 

                                                             بندرعباس 1392خورشیدی خرم سعیدی

 


برچسب ها: شعر نو نیمائی ، خرم سعیدی ، مرگ رستم ،

پنجشنبه 12 اردیبهشت 1392

وطن

   نوشته شده توسط: خرم سعیدی    نوع مطلب :شعر نو نیمائی ،

وطن

بر مخمل مقدس شب

با رنگ سیمگون ماه

نویسم بر آن وطن

تا دست اهرمن

نرسد گِردِ دامنش

"ن" شب است وطن

ستاره نقط بر آن

شیر شمشیر به مشت یساولش

شب، پیل جنگی نادریش

ماه، آینه پشت پیل

تا وارمد دشمن زبون

ز گردِ وطن

از هیبت شیران مشت شمشیر

گرد نظر حتی، دورِ دورِ دور

دستش که هیچ

پای تصورش ، لنگِ لنگِ لنگ

کریزد دیار دیار

از ترس کودکان وطن

مثل آفتاب نیزه یدست دنبال ماه

 

                                        بهار 1392 بندر عباس


برچسب ها: وطن ، شعر نو نیمائی ، خرم سعیدی ،

پنجشنبه 29 فروردین 1392

پرواز

   نوشته شده توسط: خرم سعیدی    نوع مطلب :شعر نو نیمائی ،

پرواز

بخوابان گوش

 کوه با او کشد فریاد

تفنگ لعنتی ای داد.

و باز آواز آزار و یا هوئی

شکوفه غنچه سینه

کشد پر سوی بی داد زمانه

نگاه خسته از بی داد و افسوس

بجوید حسرت پرواز و فریاد

بن آواز او گر سر کشد کوه

بسان تک درخت پیر بی جان

به آب و خاک بسته جان نباشد

تو می گفتی که حرف کوه ست"توفان "

و یا هوئی به سمت راه آزاد

و یا شاید سرود سرد شادی

برای آخرین پرواز مادر

نگاهی گاهی و آهی زند پر

زبان بسته چه داند لحن صیاد

نمی پاید دولول مست او را

گلویش جیک و لالا مادرانه

غذا آورده ام من شادمانه

نمی آید بگوش نو شکفته

دو تائی جوجکان ناز پرور

که می کاوند دائم آسمان را.

درون لانه افتد نعش مادر

هیاهو و سکوتی سخت بر پا

چکد خون سیه از دیده باز

میان سینه سرگرم پرواز

پس چندین زمان زان دان و مادر

گلستان گشته کوه غول پیکر

درختانش بر خونین زند سر

ز خون گرم آن دردانه یاور

درین دوران دون ظالمانه

خورد گر نان و دان مخلوق نالان

حدیث گوشت باشد با گلوله

ویا سرخ آب باشد روی گونه

                                

 

                                          بهار 1392خورشیدی بندر عباس


برچسب ها: شعر نو نیمائی ، خرم سعیدی ، پرواز ،

دوشنبه 19 فروردین 1392

پل

   نوشته شده توسط: خرم سعیدی    نوع مطلب :شعر نو نیمائی ،

پُل


برای پل های "شا لو "


ای درخت جنگ


ضربه رعد شمشیرها


ابر زود گذر فراموشی


ای فیزیولژ جنایتکاران


چه داری جز


مقایسه جنایتکاران و دیوانگان .


ای زیستگاهت حبس


می دانی چگونه می توان :


آب رفته را به جوی باز آورد !


ای هیولای تبعید شده قرن


کدام اندیشمند


شهامتش را دارد


تندرستی جامعه را با انگلها بسنجد


تا قابل تحمل باشد .


ای تکرار شونده هراس انگیز


ای آزارنده هستی


ترش روی شیرین گفتار


همدرد گذشته


تجدید شیفتگی احساس و معرفت پوشالی


یاری بخش روح های نهان گرا


ای پر شور و شوق نیاک جو


آیا در روزی خوش سرنوشتمان را تغییر دادی؟


امروز،


نابغه های جدید و نیرومند


بر ضد ساحرمآبانه تو قیام خواهند کرد


با گسترده ترین بالها اوج می گیرند


و از به وجود آورندگان ساحرمآبانه ات می
گذرند


اینک ، در عصر روشنگری،


آینه ات ماتِ مات است.


موج بزرگی که بر آن سوارند


بازی امواج کوچک توست


ای شاه پرور رعیت کش


تیغ خیش پلیدی ات


روح کشاورز را خراشید


عشقش را خوابانید


حرص و آز و بغض و حسدش را بیدار کرد


ای مرموز نا شناخته


ای واپسگرا


تو در ترازو قرار می گیری


و هزاران راز


از مخفیگاهت بیرون می خزند


تا گفته شود ، چه چیزی ممکن است


روزی بخشی از تو گردد


شاید ، گذشته ات هنوز کشف نشده.


دوباره تخته سیاه تو را پاک خواهم کرد


ای هیچستان بی نهایت سرگردان.


آیا به شنوندگانت نگریستی


چگونه خاموش شدند!


زمانت کی می میرد


چه پیش آمد سهمناک دیگری در راه داری


ای تفسیرگر تجارب


ای تکرار تلخ


اگر بگویند باز آ ، چه میشود !


روح زمان دیگر نمی خواهد


روی پاشنه های فرسوده ات قدم بزند.


ای تنهاترین راه پیمای زمان


پسگوی پیر دیروز


برای نسل آتی چه پیشگویی داری


تا دلمشغولیشان باشد


ای بدترین نیرنگ ،


ای تاریخ .


                    
فروردین1392خورشیدی - ایذه


برچسب ها: پل ، شعر نو نیمائی ، خرم سعیدی ،

سه شنبه 21 آذر 1391

ماه

   نوشته شده توسط: خرم سعیدی    نوع مطلب :شعر نو نیمائی ،

ماه

ای بیوه پریده رنگ

سیه گـَرد ِ پوشیده رو

دَور از خوشی به دُور

شامگاهت،چون دلت خُرم

زلفت، شب نكبت در هم

گاه ، رخسارت ، نه

 شانه ات ستاره باران

گاه چشم آسمان دست حسرت به دهان

در نظرگاهش به نظاره ات ایستاده .

از چه ، به حجاب ِخجالت اندری

 و سخت پوشیده منظر

تا با دیده خیال،ندانند پیریت؟

كو ابزار صید ت

قوس ابرو،تیر غمزه ،دام كیدت.

پا تا به ركاب وقار می كشی

پای باغبان شب را ،دام بند می كنی

با خار جورت

دل و كمرش را خستی .

ای به سیاهی اندر،

تیر آهت زمینگیر و گریه ات پیل بر

مگر، تو هم چون من

غمین روزگار قداری

ای ماه كم فروغ زندانی .

                                  پائیز 1391خورشیدی-بندر عباس (خرم)


برچسب ها: شعر نو نیمائی ، ماه ، خرم سعیدی ،

پنجشنبه 27 مهر 1391

زندگی

   نوشته شده توسط: خرم سعیدی    نوع مطلب :شعر نو نیمائی ،

زندگی

" از زمانی که قوانین سنتی خود را ترک کرده ایم نتوانستیم دریابیم چگونه می توان زندگی فردی را طبق ایده های نو سازمان داد. "     "آلکسیس کارل "

زندگی کدام!

زندگی حباب آب

موج موج ِسر گران

درد و درد ِ بیکران

زندگی شرنگ شوکران

زندگی نه بار بود

دار بود !

عاقبت .

زندگی برای هر کسی

تصور است

دوزخی ، زشت ِ زشت

خوب و خوب چون بهشت .

 

                خزم سعیدی-پائیز1391


برچسب ها: زندگی ، شعر نو نیمائی ، خرم سعیدی ،