تبلیغات
آیاپیر (خرم سعیدی ) - شعر بختیاری - مطالب ابر شعر نو محلی بختیاری
پنجشنبه 11 مرداد 1397

دویتی مال

   نوشته شده توسط: خرم سعیدی    

" دویتی مال "
میشکال مال،یو چن رُو یَه دَنر
کُلهِ نادِ پَسِ بُرگ وُ وِ کیف
هُف منِ ساز اِکُنه
مُقُمِ " سرناز وُ گُلناز" اِزَنه .
گَلِ گُل، مینِ گُلِسونِ گلای کِلِ مال
اِوارازنین خُوسُون، جُورِ بهار
رَنگ وُ ری چی رُوِ نُور
کد و بالا،لِکِ چنداری خَیف
لُچک اُلماس نما، اُردی ارشفیا وُرمِنِ تیگ
جُورِ کوگ پُور،اِتَپن یا کِه وِ دَو بال اِزَنِن
مَیناییِ دُو سِه لُو وَروَنده
بَن سیزَن وِ رقات
دِلرُوا مُهره ی منجاس،دِل اِی بُورد وِ دیر
گُوِ دَسمال،شُراوِه دُو طرف
مُهره شَو تَو،مِنِ ناوَنده وِ نا
سینه ریزا پُرِ میخک هِد وُ عَمبَر بُوِ خُو
بایی بَند بَسِه وِ بایی چَپِس
چند تا مهره تیه،سوز مهره،دُو سِه تا قُرِ کُچیرِ نُرقه
دُو تا دَس،لِشگِ دِرَهد،بایم پُر گُل وِ بهار
سَوز وُ سیر دسمالا،وِ زِرِن قِرقِرِشا مینِ هوا
قِرِ شَولار قِری،تَهنه اِی زَی وِ هَمُو کوگِ دَری
بِسِدِ دِندونا،تا زَنِه کِل،مِثِ برف بِرچ اِزَنه
شَپَک اِی زَین دُورگَل وُ اِهَی گُل خُونِن
مَه گَوِه زَیده هِدن دَورِ بَهیگ مِنِ مال...

#خرم_سعیدی تابستان ۹۷ خورشیدی
Ayapir2.ir

Telegram.me/khorram_saeedi


برچسب ها: شعر نو محلی بختیاری ، شعر نو لری بختیاری ، شعر نو لری ، دویتی مال ، خرم سعیدی ،

یکشنبه 5 آذر 1396

تمدار

   نوشته شده توسط: خرم سعیدی    

"تمدار "
مِرزِنگ نَتُزگِنیدم وُ زِل زَیْدُم
شا وِشا آیْنه اَو،
وا کَرکِیت دِندون
تمدار گِژگُپ بَفتُم
مَه کِه وَی
ویرم رَه
هَرِکِه بهون دلِ
وا پَلِ رُو بُوَندم
تا وا تَئمِره نَقِلیپه مین گُورَوِ زَمونه

#خرم_سعیدی پاییز۹۶خورشیدی
Ayapir2.ir


برچسب ها: خرم سعیدی ، شعر خو محلی ، شعر نو محلی بختیاری ، شعر نو محلی لری بختیاری ، تمدار ،

پنجشنبه 23 شهریور 1396

گپِ گپ

   نوشته شده توسط: خرم سعیدی    

" گَپِ گَپ "

پیر مِردی کُپ چاله

تَشه شِمنی، سَرِ خارنی وُ اِگُو

جُورِ خَرمن کِه گُرازی نَزَنِس

تِجری پُر پَرزین،دَورِ لَوا،چه بغل زَیده وِ یک

حُوشه حُوشه گَپِ گِژ گُپ کِرده

وِ مِنِ تاپُو دل زِندونی

تُربه سُهرِ دلا وُر مِنِ کُول

دَورِ مالا کُم گُسنه گَشته

در گلستون کُرَوِ تَنگه ای پا وُ دلا

نِشترِ زَحم زَوون،واز کِرده هُو دهونس ایچو

اُو بُهون مهر وُ مَحبت وِ زَمونای نها

سَرِ اُو وارِ دلا رُومِسته

دَر دُرو هِید وِلنگ واز وُ دَرِ راس بَسه

تُف وِ شَیطونا با

اِی قد آدم کِه ایا مِن دنیا

نَلس آدم ری زِ نابودی اِره .

#خُرم_سعیدی تابستان۹۶ خورشیدی

Ayapir2.ir


برچسب ها: خرم سعیدی ، شعر نو محلی بختیاری ، شعر نو محلی لری ، شعر نو لری بختیاری ، شعر نیماری بختیاری ، گپ گپ ،

شنبه 18 شهریور 1396

شو و شون

   نوشته شده توسط: خرم سعیدی    

" شُون وُ شَو "

غیرزا ویقه ککاونگی و دیر
درنگشتی نبی
دَس وُ پا اَفتو وِ پِخو
زیر بهون آسمون اسیر .
مَه وارازنیده وِ فیس
چی بهیگ،پا سر آسمون نها
تَوِه زنگ خورد آسمون پرس تِنَه .
اُردی لشکر شو
جُور هَفی دُهونِس واز سی خَوردن
اِی گُوی ملایِ مال
طلسمس کرده قَدِ بَرد.
شُون گله بال قاش
نی شیتس گُر لو
بیتا " آ داراو" خوند و درد
" چطو نفتانه بردن،چطو حق مونه خوردن"
" یُو روخونه طلاهه"
" من ملکای ایما،شو و رو ادراهه"
" اویه جور لیره،اما صحاو ای او"
"و تشنهی امیره..."
داد و قال وس و مال
گله گرگی اوی...

#خُرم_سعیدی تابستان۹۶ خورشیدی

Ayapir2.ir


برچسب ها: خرم سعیدی ، شعر نو بختیاری ، شعر نو لری بختیاری ، شعر نو لری ، شعر نو محلی بختیاری ، شعرنو محلی لری ،

یکشنبه 27 فروردین 1396

بردی دل

   نوشته شده توسط: خرم سعیدی    


« بٙردی دل »

دٙروازه تیا کالس واز

خٙرسس جُورِ جُوِ بهار

وِ هُونه بی درِ دلس دٙر اِی زٙی

اما دلِ کاردیم وِ کُولِ مُو

زیرِ چٙرتِ هٙف لا سینم مٙند

تا سٙیلوِ خٙرس وُ تٙش وُ برق سینس
وِ رٙو بِرن.

#خُرم_سعیدی
Ayapir2.ir
Telegram.me/khorram_saeedi


برچسب ها: خرم سعیدی ، بردی دل ، شعر نو لری ، شعر نو محلی بختیاری ،

چهارشنبه 4 اسفند 1395

امبار اندو

   نوشته شده توسط: خرم سعیدی    

:« پنجم اسفند،روز سپندگار مز،مصادف با روز جهانی زبان مادری»
«امبار اندُو»

اٙورِ شٙه،شُونه وِ شُونه هِدن،جُور دُوتٙرکِه سُوار
کُه ی پیر،پشت وِ پشتٍ یٙکن،نیم وِ تاریکی وُ نیم دیه رُوشِنن
اُو شوِ پا وِ رِکاو،وا حُنکی هِد حساو
پشتِ کُله کُه وِ دیر،جور یٙ دیو سیا،ریس و بالا نها
شٙو دینِ افتو وٍ دٙو،پشت بیاوون سُوار
مٙه نِه بِنٙه کِه چطو،پشت تُل وُ مُل وِ دٙو،شٙلِه وُ لُق اِی کنه جور یٙ اٙولاق پیر
تیلهِ مٙه نُوبٙتی،پُی سٙر وُ پاسُون پتی،تیف زنن یک یکی،مِن سر وُ ری آسمون
کهنهِ نورا سُوار،هی اِبلیون وِ دیر،جُق اِخورن مین یک جور سر مُورجِلال
زیر تل آسمون،زیده هُو زِل هٙر دمون
کدِ دلس بُوره وِ،زیر زیاتی بار
خرس وٍ مرزنگ رٙوون،جور جُو مٙرغُلون
هُو وِ گِمونس رسه،طاله بختس سیا،جور سر زلف شو
هی اِغِرمنه اگو:جور زمون نها،بازِ دلم مُفتلا
مو‌ وِ دٙو وُ نون وِ دٙو،جور جن وُ بسملا
گُوم گگوم مر چته،ای گُدٙره روزگار
غارنه وِ مٙزگ سر،هی اِگو ای کُر میر،قاوضی یا کور وُ کر

#خُرم_سعیدی زمستان۹۵ خورشیدی


برچسب ها: شعر نو محلی بختیاری ، شعر نو نیمایی بختیاری ، شعر نو لری بختیاری ، خرم سعیدی ، امبار اندو ،

جمعه 26 آذر 1395

دا

   نوشته شده توسط: خرم سعیدی    


« دا »

هُو کِه چین شولار قِریس 

طَهنه وِ گُمب گُل ای زی

گیلِ میناس،ری گُشون افتو بی 

شُرنگ شُرنگ بَن سیزنس 

زُلال چَشمه سارون ،

مُهره ی دِلروای مینجا بُن ناس 

دلِ افتونه اَو اِی کِی

جَوونیسِ وا لِخلِخه هام وِ پیری گره زَی 

اسبیدی تُرنس وِ ری سیاهیم.

جُوون وَرگَرنِ گرمِ تَنیر سینس 

هِرنگ دلم بی 

هُو سی مُو مایه حیاته نه اَو .

یه حرف وُ دُو حرف وانمم نا

شاهِ کشور وجیدمه وُ نُمس حَک دِلم 

سایه شادی وُ غَمُمه وُ دلگرمی افتو تَنُم 

سَکُو، وا بُضغِ گِلی گِر گِلامون کِرده 

مین آسمون خیال،دین جوونی بلا اویدس گرده

#خرم_سعیدی پاییز۹۵ خورشیدی


برچسب ها: شعر نو محلی بختیاری ، شعر نو لری بختیاری ، شعر نو لری ، شعر نیمایی بختیاری ، خرم سعیدی ، دا ،

جمعه 7 آبان 1395

دَم دَمِ صُو

   نوشته شده توسط: خرم سعیدی    

« دَم دَمِ صُو »

دَس وُ لَو قُلف وِ یَک
آرمونا لَوٍ گور
مُو هِدُم چی دیرون 
پشتِ هَف کُهِ سیا زِندونی
مٍنِ مَه مَندیرم
مِنِ ویر ای چینُم
گلٍ سُور ری آزادینه 
چی اَلو پِر اِزَنم
تا بوینم دَمِ صُو تیلت 
کِه چطَو تش وَنه مِن 
شوِ ظُلمونی دَورون سیا
خین دل خَوردن تا 
پِر وُ بالی بیوی
اَی کموتر تو بیو
دَمِ صُو هید نِهِنگ 

« پاییز ۹۵ خورشیدی_ خرم سعیدی


برچسب ها: شعر نو محلی بختیاری ، شعرنو لری بختیاری ، خرم سعیدی ، دم دم صو ،

جمعه 17 اردیبهشت 1395

درد بی دردی

   نوشته شده توسط: خرم سعیدی    

" درد بی دردی"

دشتِ كالِ دلِ مال
چی هَف بند رُو وِ نال
پامالِ زَمونِ ویرُون
سی بی دردیِ وَسه وِ ایل
گُلای دردِ كُهِسُون
غمِ كورِ دل وِ آسمون رَسوند
سی خین حُشك اَویده گَوگرى
دلِ شیر اَو اِی بی وِ زادِ اِی درد.
#خرم_سعیدی بهار٩٥


برچسب ها: شعر نو محلی بختیاری ، شعر نو بختیاری ، شعرنو لری ، شعر بختیاری ، خرم سعیدی ،

شنبه 14 آذر 1394

مَندیر

   نوشته شده توسط: خرم سعیدی    

" مندیر "

مَه،بُرگِ شُلیل نُو خَط

سُوار بال آسمون

مین آینه اشكنده شَو دُوزقی
خُسه هِزار تیكه دی
كُه،پهلوون پیر
دِندُون وِ جیر زیده
مَندیر پُكستن شو
تَمارزوی بهار . 

" خرم سعیدی پاییز ٩٤ "


برچسب ها: شعر نو محلی بختیاری ، شعر نو لری بختیاری ، تَمارزو ، خرم سعیدی ،

سه شنبه 19 آبان 1394

جنك سفید دشت

   نوشته شده توسط: خرم سعیدی    

"جنگ سفید دشت"

ره،جور كتاو جاوری
پر آسونه و نا هُموار
چی هف لای هَفی.
لشكر اَور، گامیش مَرغوی
سَرِ كُه بار ای وند
گاپون، وا شلاق تیتم ره
گردنس ای اَوشُوند.
كها جورِ كوُرِ زِمین گِر
دور خُو پیتستن .
اسبونِ گوش وِ گوش یك داده
بی سُوار
من دل شهنیدن.
دورگلای بیاوون
ری كندن و پل و خنجر برق بریدن
سی علیمردون
شهید بی نشونِ جنگ  سفید دشت.
من ای جنگ رضاخونی
نه افتوی بی نشون روز
نه آساره كِه بگویم شَوه.

"خرم سعیدی پاییز٩٤"
ayapir2.ir


برچسب ها: شعر نو محلی بختیاری ، شعر نو لری بختیاری ، جنگ سفید دشت ، خرم سعیدی ،

سه شنبه 13 خرداد 1393

حاصل

   نوشته شده توسط: خرم سعیدی    نوع مطلب :شعر لری بختیاری ،

حاصل// کشتزار

مِن بهارِ سُور // در بهاری سرخ

وا تیایِ کال // با چشمان قهوه ای

مُسارِمِ1 دلی وِ دَس  // "مستارم" دلی به دستش

گاهیل ای بُری.  // زمین را به بخش هائی تقسیم می کرد

یَه وَخت اِگو وَرُو  // گاه خطاب می کرد برو طرف بالا

یا نَه دَرُو،دَرُو  // یا نه طرف پائین، پائین

هَوگُون ای کَشیی.   // فاصله ای  مشخص می کرد

جُفت2،بُرگ مَرمَریس ،شَوق // یوغش، ابروان مرمری سیاهش

وُ هِزار لِدن3 سیا  // و هزار "لدن" سیاه

وا دارحیش خَش تراش نِفت  // همراه گاو آهن خوش تراش بینی

وُ شُمشیر شیروَنِ لَوا،یَه لُو  // و شمشیر شیر افکن لبها،به تنهایی

لا جَر ری دلم ، شُوم ای زَنه هُنِه . // با فشار خاص دلم را شخم می زد.

کالِه وِ مین هُو  // در آن می کاشت

هَرچه دلس کَشه  // آنچه دل خواهش بود

ریزه وِ سُور اَوه.  // در آن شوره زار می کارد.

اَویار کِشتِ هُو  // میرآب آن کشتزار

جفتِ تیه وِ مُو  // چشمان من بودند

سالونِ آزِگار  // سالیان متمادی

جُورِ یَه بَردِ شیر // مانند شیر سنگی

مَندیر یَه مُکِشت // منتظر دعوتی بودند

مِن حُشک سالی کُلُو زیده بَفا  // در این خشکسالی ملخ زده وفا داری

بی وِندنِ گندمی وِ دُون .  // بدون اینکه گندمی در دهان گذاشته باشد. ( بی هیچ گناهی)

1-   ابزاری در قسمت انتهائی گاو آهن که آن را در دست می گیرند و شخم زدن را هدایت می کنند. 2- یوغی چوبی با هفت سوراخ که به گردن دو حیوان می بستند برای کشیدن گاوآهن 3- دو چوب عمودی اطرف گردن هرحیوانی که برای عملیات شخم زنی بندند . (مشتارم یا مستارم،گاهیل ، ورو ، درو ،هوگون ،جفت ،لدن ، دارحیش ،یه لو ، لا جر، شوم ،کالنیدن ،ردن ،اویاری ،حشک سالی ، کلوزیده. از اصطلاحات کشت و کار کشاورزی هستند. )

               بهار 1393خورشیدی شهریار- خرم سعیدی


برچسب ها: شعر نو محلی بختیاری ، شعر لری ، شعر لری بختیاری ، شعرنو بختیاری ، شعر نو لری بختیاری ، حاصل ، خرم سعیدی ،

شنبه 17 اسفند 1392

برد شیر

   نوشته شده توسط: خرم سعیدی    نوع مطلب :شعر لری بختیاری ،

برد شیر

تا که جُون داشت پیا وِ مِنِ ای دنیا                    // او تا زمانی که در این دنیازنده بود

هُو چِه سختی وُ چِه تنگی کِه کشی                   //  چه سختی ها که متحمل نشد

کس وِ دادس نرسی  .                                           // کسی به فریادش نرسید

بعد مُردن،چه کله کندن وُ زیدن واسر            // پس از مرگش کلاه از سر بر داشتند و شیون نمودند

چه پلا سیس بُورین                                             // برایش گیس بریدند

چه کتل یا که چپی سیس نهانِ وا کار              // اسب کتل کردند و ساز جپی برای او نواختند

بعدِ چَن سال کِه ره،همه پک رهد وِ ویر            // بعد از مدتی همه اینها از یاد رفت

بردِ شیر مندِ نشونی که یو بی شیر پیا.             // شیر سنگی ماند نشانه اینکه شیر مردی بود

برد شیرم دونی،هُو که خو زیر تونه                    // ای شیر سنگی آن کسی که توی قبر است از تو شیر تر است

و تو هم شیر تره ،تا اَبد کُول کُنه لار تُونه .       // زیرا باید تا ابد سنگینی تو را تحمل کند.

روزگاری داشتی،یال وُ کوپال،دلو                      // تو روزگاری داشتی و یال و کوپال سترگ

پَه وِ تَرسه کیه کِه،کِردیه گِژگُپِ گَپ                  // از ترس کیست که سکوت سهمگین کردی

ای زمون هر سگ و سوتک توره، وتو هی ای خنده       // این زمان هر بی سر و پائی به تو می خندد

ای همه زجر و زوونی که کشی،تو بدهکار چنی                // این همه خواری که می کشی چه بدهکاری داری            

او زمون که همه تسلیم ستم بین، تو شیری بیدی         // آن زمان که همه تسلیم ستم بودند تو رها بودی              

تو وِجائی وُ وِجا،وا تی  بسه وُ دسای وِ گِل                         // تو پا بر جا هستی با چشم بسته و دست در گل               

کُینه اِی پائی، پَه وِ زادِ کِه گرفگار اوی                                // نگهبانی چه را می دهی پای بست چه هستی 

مردمونِ ای زمون وا تی واز، جائی یه نی بینن                   // انسانهای این زمان با چشمان باز جائی را نمی بینند

تو اما وا تی بسه نک رُه ای پائی                                            // تو با چشم بسته بالاها را نگاه می کنی      

دشتوون روز و شوونی مَیه تو                                               // مگر تو نگهبان شبانه روز دشت هستی       

همه روزا و شوان اشماری،نسگاهه  دشمن                        // تمام شبانه روز چشم به راهی تا دشمنی پیدا نشود          

ورقِ ای روزگارا ورگشت                                                       // روزگار متحول شده و تغییر کرده            

دُز وُ دِشمن چی نها نید دِیِه                                                 // دزد و دشمن مثل گذشته نیست             

پا پتی، بد سر و سُنگال، شَو گرد                                         // که پا برهنه و بد شکل باشد و شبها پیدا شود

دو تیه هیچ ،اَیه صد تیه هم داشته بوی                             // دو چشم که سهل است اگر صد چشم هم داشته باشید     

هنونه نی اشنی، چینکه همرنگ یکیم                               // آنها را تشخیص نمی دهی  زیرا همه یک رنگیم

سر و سنگال عوض کرده و خُو، رنگ زمون                       // زیرا تغییر ماهیت داده و شیک پوش شده      

چنو نِه دی که نبو فرخِ دُز وُ حُونه خدا.                              // تفاوت میان دزد و صاحب خانه را نمی توانی تشخیص بدهی  

تو چه کردی ای شیر                                                             // مگر تو چه کار کردی       

جاوری خونده و تو سحر که ماتت برده                              // ملای ساحر تو را سحر کرده که خیره نگاه می کنی           

یا تلسمت کرده ، بختته بس وِ مزار                                     // یا تو را طلسم کرده و بختت را به مزار بسته اند              

باد و بارون اِزنن شلاقت                                                       // باد و باران تو را شلاق می زنند               

شَو وُ رُو، افتو وُ سُوز وُ سرما، تو تحمل اکنی                    // گرما و سرمای شبانه روز را تحمل می کنی    

و چه جرمی ، تو گنه پس ای دی                                        // به چه جرمی این گناهان را باید جواب بدهی  

جنگلی بیدی ویدی منه دشت؟                                        // جایگاهت جنگل بوده به دشت آمدی؟         

پانه نادی و گلیمت صحرا؟                                                  // یا پا بیشتر از گلیمت بیرون گذاشتی؟         

یابو جاندار میه رم دادی؟                                                  " اسب امنیه ( ژندارم) را رماندی؟               

تیشه ی کو فَراد، اشکنا فرق سرت و تراشنید تُونه        // تیشه کدام فرهاد فرقت را شکافت و ترا تراشید

ار که خوت فَرادی،په انارت پس کُو کُهِ سیا مَنده وِ جا    // اگر خودت فرهادی پس انارت پشت کدام کوه سیاه مانده

نَه تو نی خسرو دورن وُ نداری یه رقیو                                 // نه تو خسرو زمانی و رقیبی نداری                

کُیه ره شیشه جونت شیرین                                                // پس عزیزترینت شیرین کجاست             

وا نیرِ تو که منسته و آه                                                         // با نگاه تو که به آه می ماند  

دایمن خَرس غمی گرده درار ،و تیات ای ریسه                 // مدام اشکی کمر بر از چشمانت می بارد     

پات عاجز هد و دس بسه،زوون قلف اما                             // با اینکه خسته هستی و دست و پا و زبان بسته اما             

تیه مینِ تیهِ هر باد که یا                                                      // چشم در چشم هر بادی که می وزد می دوزی

سایه  سایه  غم ای دایل کر مرده چنو زار ازنی .               // همراه مادران داغدار می گریی              

خَش وِ حالت ای شیر،بَردِ لونت پُرِ سَهم                               // خوش به حالت ای شیر که سنگ بودنت هم ترسناک است 

فرخی شاعر سیستونی گود:                                                 // فرخی سیستانی در وصف تو گفت          

" شیر هم شیر بود گر چه به زنجیر بود "

" نبرد بند و قلاده شرف شیر ژیان "

سَرِ وَندی وازیر،لَونِه بَسیه وِ قهر                                         // سر را به زیر انداختی لبها را بستی و قهر کردی

هر چه که خنجر پر درد نهان دیم پهلیت                          // هر چند خنجر پر درد را به پهلویت فرو بردند

تو نترسستی و مندی سر پا                                                 // تو نترسیدی و روی پای خودت ماندی       

خو اِدُونی یَه زَمون هر کِه بِزی حرف حقی                          // خوب می دانی یک زمانی هرکس حرف حقی می گفت       

نا حقس کین و لواسه دودن                                                  // نا حق جلوه می دادند و لبانش را می دوختند               

یا قلم زی،قلمس مین سرس اشکندن                                // یا اگر می نوشت قلمش را بر سرش می شکستند            

همو بهتر که تو هم  لو نزنی                                                   // همان بهتر تو هم چیزی نگویی             

خیلی از ما و من ای دنیا، برد شیر نَه کِه اگوی برد هلیم    // بسیاری از ما انسانها از شیر سنگی که هیچ انگار سنگ معمولی هستیم

                                              شهریار  اسفند  1392خورشیدی خرم سعیدی


ادامه مطلب

برچسب ها: شعر لری بختیاری ، شعر نو محلی بختیاری ، شعر نو لری ، بردشیر ، خرم سعیدی ، شعر بختیاری ،

سه شنبه 1 بهمن 1392

دل لیوه

   نوشته شده توسط: خرم سعیدی    نوع مطلب :شعر محلی بختیاری ،

دلِ لیوه// دل دیوانه

دِل مثِ مُسِ پری                                              // دل مثل مشتی پر

بعدِ تیر تفنگچی                                                 // یعد از شلیک  شکارچی

وِ هوا پِرِ پیت کَنه.                                             // در هوا دست و پا می زد.

مَرغِ خیال، چی روحِ فرشته لَوت                    // چمن خیال،مثل روح فرشته گون لبت

رگِ گُل ای زی مین روشنای مَه چارده          // در نور ماه  بدر رگ گل می زد

بغل آساریل،جور دهون ماهیِ وِ هشکی وَسه  // آغوش ستاره ها مثل دهان ماهی به  خشکی افتاده

نفس آخرِ ای کشه.                                       // نفسهای آخرش را می کشد.

باد نرمی ،جورِ دل لیوه یواش ای زی         // بادی نرم مانند دل دیوانه ای آهسته می تپید

نوری وِ دیر وِ دریچه شو سِگاهِس                // نوری از دور در دریچه شب پیدا می شد

باز ای دلِ کلوی گول خورده مُو                 // دوباره این دل دیوانه فریب خورده من

مندیر دولت امید و تدبیره                            // منتظر دولت امید و تدبیر است

گاشه کلیتس،وِ چَه شَو وِ در بیا                     // شاید کلیدش، از چاه شب بدر بیاید

جور اَفتوِ زمسونه                                          // مانند آفتاب زمستانه

هِرِنگ دلی بُو                                               // نور امیدی باشد

 سی مردمِ ندارِ مندیر بهار                           // برای مردم فقیری که منتظر بهارند

وِ ای زمسون شه.                                               // در این زمستان سیاه.

                                                            زمستان 1392- خرم سعیدی


برچسب ها: شعر نو نیمائی بختیاری ، شعر نو لری ، شعر نو محلی بختیاری ، شعر گویشی بختیاری ، خرم سعیدی ،

شنبه 9 شهریور 1392

زندون زندهی

   نوشته شده توسط: خرم سعیدی    

ز ِندُون ِ زِندهی

 

                                                                                                                                                                                                        " برای مردگان خاموش" 

 

ما، هِدیم زِندُونی ِ زِندون ِ بی دیوار    / ما زندانی زندان بدون دیواری هستیم

اسمس زِندَهی                             / اسمش زندگی است

پیش تر زی مار اَویدن                   / قبل از تولد

مُرده هیدیم نا خَلف                       / مردگان نا خلفی هستیم

دایمن وا گـُردَمون شلاق                 / مدام بر کمرگاه مان شلاق می خورد

اما بی صِدا                                / اما بی صداست

خَرس وُ خینا مُون رَوون، خاموش      / اشک و خونمان جاری و ساکت

جُور ِ اجباری سَربازحُونه، کـُور        / مانند سکوت و خاموشی اجباری در سربازخانه هاست

روز، پُر دَردیم وُ شَو                     / روزها پر از درد هسیم و شبها

وا تـَپ تـَپو وا جنگ                      / با کابوس در نبرد

جُون ِ دِشمن، وا خُومون هم دِشمنیم     / به جان دشمن قسم، با خودمان هم دشمن هستیم

تا رَسه وا دییرون                         / چه برسد به دیگر هم نوعان

جُور ِ هُوشه اَر بُرن وا داس ِ غَم        / اگر مانند خوشه با داس غم

پُک سَر وُ سُنگالِمون                      / سر ما را از هم جدا کنند

هیشکِه نی خُونه سی هُمساس            / هیچ کس برای همسایه اش نمی خواند

داد یا بی داد                               / افسوسی


ادامه مطلب

برچسب ها: شعر نو محلی بختیاری ، شعر نو لری بختیاری ، شعر نو لری ، شعر نیمائی بختیاری ، زندون زندهی ، خرم سعیدی ،

پنجشنبه 16 خرداد 1392

یابو شو

   نوشته شده توسط: خرم سعیدی    نوع مطلب :شعر لری بختیاری ،

یابو شو

نُکِ کُه خطِ طلاهی اِیوند / قله کوه خطی طلایی کشیده شده بود

اَفتو، اِی رَه وِ سَرِ گئر گَپی / آفتاب روی سنگ بزرگی رفت

لِنگ بِنِه گُرده شَو / تا بر اسب شب سوار شود

دَهنِه اَسبِ چَموشِس بِکشی / لگام اسب چموشش را کشید

گردنِ اسب کـَمونی اِی بی / گردن اسب کمانی می  شد

گوشنِ وِی وِ جلو تیز اِیکی / گوشهایش را جلو می داد وتیز می کرد

ری دُو پا تکه بدا / روی دو پایش تکیه داد

دَس تا جفتِ دُو گوش وِی بالا / دستهایش را تا مقابل گوشهایش بلال آورد

سَر میونِ دسا، قایم کی / سرش را میون دستهایش پنهان کرد

باد وندهِ وِ میونِ پَره نِفت ، کِر مِنِ تیگ / با اخم  لبه های دماغش را از هم باز کرد

یال جمنید وِ قهر / با غیظ یالش را جنباند

لَوِ کـَف کِرده وِ یک واز بِکرد / لبهای کف آلودش را از هم گشود

زیرِ هَر دِندونس ، خَشمِ شَو بید وِ خَو / زیر هر دندانش خشمی خوابی بود

سُمب وِ خاک کُفت و غیظ / با ناراحتی سم به زمین کوبید

یَه غُواری پَسِ سَر رَه اِی وَند / پشت سرش غباری راه افتاد

اُو پَسینِ دلکش /  آن غروب دلکش

نَرم نَرم رنگ ای دا / آهسته آهسته رنگ می باخت

لَتی شَو اِی وَر، دین اَفتو دَونی / آن طرف تر سیاهی شب دنبال آفتاب می دوید

دَس وُ بالن اِگُشی / دست و بال خود را باز کرده بود

وِ پَسِه کـَلِه کُه وَی بالا / از پشت کله کوه بالا می آمد

جُورِ کِرم تَن وِ بیاوون اِی دا / مانند کرم از بیابان عبور می کرد

آساره وِ مِنِ گـُرده کُه / ستاره ها روی کمرگاه کوه

مِنِ اِی کِشتِه شَو تیف اِی زَی / در این کشتزار شب در حال نمو بودند

هُنِکی پا وِ رِکاو / خنکای شب آماده حرکت بود

دالو شَو وِ مِنِ اِی مَیدُون / پیر زال شب در این میدان

هیمه اَفتونِ وِ چاله اِی وَند / هیزم خورشید را به آتشدان گذاشت

شُونِ نِه اِی خَونی / شانه اش را خواباند

هُف وِ چاله اِی کِی / به آتشدان را باد می دمید

دی شَو وَس وِ ولات / دود شب در ولایت پیچید

اِز میون اِی دی / از میان این دود

زیرِ هُف کِردَن دالو ، چاله / زیر دمیدن های پیر زن آتشدان

یَه تَشِ نَرم زَوُنِه اِکشی / آتش نرمی زبانه می کشید

تیه دالو پُرِ خَرس / چشم پیر زن پر اشک شد

هُشک اِی کِی هُنُونِه / او اشک چشمانش را خشک می کرد

 وِ سَرِ آسینس / با لبه آستینش

خین بِدَونی وِ منِ چال تیه . / در گودی چشمانش خون دوید

یَه شَلاقی چی مار  / شلاقی مانند مار

هَی اِشِمنی وِ مِنِ گُرده اَور / مدام به کمر ابر می زد

اَورِ سَر داده وِ یَک / ابرها سر به هم دادند

گـَپ وُ گـُفت اِی کِردن / مشغول گفت و گو بوند

نَئره مِن کاسِه سَر سُون پیتست / نعره در کاسه سرشان پیچید

یَه دَفه بَرد اِی بی / در دم خاموش می شد

همه مِن اِشکم شَو / همه در شکم شب

وَتِوَر سَر گـَردون. / آواره و سرگردان بودند

یَه سِتاره نُکِ کُه بار اِی وَند / ستاره ای قله کوه بار انداخت

آسمون رازِ دِلِ شَو دُونِست / آسمان راز دل شب را می دانست

جُورِ تیه یتیم ، باز وُ حِسرت وِ لَوه /  مانند چشم یتیم باز و حسرت به لب بود

وِ دِلِس غَمخَنده / در دلش غمخنده بود

بازی اَور وُ سِتاره مِنِ شَو / بازی ابر با ستاره در شب

آرزوای خَشی دیندا داشت / آرزوهای خوشی را به دنبال داشت

کاش اَورا جَم اَوِن لَو بِگـُشِن / ای کاش ابرها متراکم بشوند و لب باز کنند

غَمِ مِن سینه اُونُو بِپُکِه / غم درون سینه شان بترکد

تیه باد حَسید کور آبو / چشم باد حسود کور بشود

اِی زِمین داغ منِ دل داره / این زمین داغ به دل است

تشنسه ، جیرس پُر وِ کـُرَو / تشنه است و حسرت به دل

اَور اَر لُفط کُنه، نرمه نرمه بزنه / ابر اگر از سر لطف نرم نرم ببارد

اسب بَسه سَِر اُو آخر سَرد / اسبی که روی آخر خالی بسته است

شینه عشق خُوسِه سَر اِکـَشِه / شیهه عشق سر می دهد

 

                                    بهار 1392 خورشیدی - بندرعباس               

                                                                                         


برچسب ها: شعر نو محلی بختیاری ، شعر نو لری بختیاری ، شعر نو لری ، یابو شو ، خرم سعیدی ، شعر محلی بختیاری ، شعر لری بختیاری ،

چهارشنبه 2 اسفند 1391

مَیتَو

   نوشته شده توسط: خرم سعیدی    نوع مطلب :شعر لری بختیاری ،

مَیتَو

تا کِه اَفتَو جُون دا  /    تا لحظه غروب آفتاب

بَچه نُون خواس وِ دا     / بچه از مادر نان می خواست

دا جَواوِس اِی دا:          / مادر جوابش داد ای فرزند

بَچه مَر دَرس نَخُوندی دُوشی: / مگر دیروز در کتاب درسی نخوانده ای که

"بابا نان داد".

مُونُونُم کـُجه بی !  / من نانم کجاست

لالالالا رُودُم          / لالالالا  فرزندم

تُو بِگِر سیر بِخَوس  / تو خوب بخواب

اَر نَه وا تَرکِه اِیاهه اِزَنِت  / وگر نه با چوب تو را می زند

اَلازَنگی اِبَرِت    / (ان موجود خیالی) الا زنگی  تو را می برد

دیو شَو پُشتِ سَرت.  / دیو شب پشت سرت است

بچه نالست اَی دا   / بچه نالید ای مادر

سَر دِرارُم مُو دِیه دَردِ تُونِه / من رمز کار تو رت می دانم

پَه بِیو تا مُو بِخُونُم ، تُو بِخَوس / پس من می خوانم تو بخواب

لالالالا کِه بَوَم                      / لالالالا که پدرم

وِ شُمی تا دَمِ صُو لِیز نَکی   / از سر شب تا صبح زجر کشید

صُوِ زی تَش اِزَنه چاله دِله   / صبح زود آتشدان دلش را روشن می کند

خُوسِه وا دیِ دِلِس گـَرم اِکـُنه  / خودش را با آه درونش گرم می کند

کـُولِه بارس اِنه سَر شُون وُ اِره  / کوله بارش را بر دوش می گیرد

جُورِ رُوزای نِها دیندا نُون  / مانند روزهای گذشته دنبال نان می رود

وُ پَسینی کِه دُو نَین   / عصر به بلندی دو نی

مَنده تا دَرِسَنِ اَفتو ایا   / تا غروب آفتاب مانده

وا رَفیقا کِه همه جورِ خُوسن  / همراه سایر رفقایی که مثل خودش هستند

اِرَوه هَر کِه مِنِ هُونِهِ خُوس وا دِلِ تنگ / هر کسی غمین  به خانه خودش می رود

دَس وا دِل نامید.  / نا امید

لالالالا کِه بَوَم   / لالالالا که پدرم

یَه نِیَری وِ مِنِ ریم اِکـُنه اَو ای بُو/ نگاهی که به صورت من می کند آب می شود

رِی وِ رِی اَفتَو اِره تا پَسِ یَه کُهِ سیا / به طرف آفتاب تا پشت آن کوه سیاه می رود

ای دَفه رَه کِه نـَیا.   / این بار دیگر قصد برگشت ندارد

لالالالا کِه بَوَم   / لالالالا که پدرم

جُورِ اَفتَو اَو اَوی  / مانند آفتاب می سوزد

لالالالا مُو بِخُونم سی دا  / من برای مادرم لالائی بخوانم

مَتـَلِ مینِ کِتاو وُ دَرسا.  / از داستانهائی که در کتاب درسی است

لالالالا اَی دا  / لالالالا ای مادر

وِ کِتاو گـُودِنه کِه:  / در کتاب گفته اند

" دارا" داره یَه اَنار  / "دارا" اناری دارد

هُو یَکی هِد نَود وُ نُه تا دِی  / او یک نفر است 99 نفر دیگر

شِلک انارِن دیدن.    / فقط شکل انار را دیده اند

" بابا نان داد "

هُو هِد بَوهِ "دارا " اَر نَه / بابائی که نان می دهد پدر "دارا" است وگر نه

 


ادامه مطلب

برچسب ها: شعر نو محلی بختیاری ، شعر نو محلی لری ، میتو ، خرم سعیدی ،

یکشنبه 1 بهمن 1391

غم که کن

   نوشته شده توسط: خرم سعیدی    نوع مطلب :شعر لری بختیاری ،

 

غم ِ کـُه کـَن


                      " تقدیم به فرها د دلان ِ یک دله  . "

 

غَمِ مُو جُورِ زِقَلتِه1                                 1- زقوم ( نهایت تلخی)

 غَمِ فَراد1 ، شرین2،                           1- فرهاد 2-شیرین

غم مو چَندِ1 دِلم بی2                      1-اندازه 2- بود

غم فَراد کـُهه1 ،                                    1- کوهی است

غم مو نون پـَتی1 بی                      1- خالی

غم فَراد بَفا1 ،                                          1- وفاداری

غم مو درد ِ زَمونه

غم فَراد رَقیوس1 " خسرو"            1- رقیبش

که دِلـِس بید وِلـِنگ واز1                      1- بدون حساب و کتاب

پُرِ "شیرین " و "شکر ، "  1     1-معشوقه های خسرو

دِلِ فَراد تـَکی1 بید فَقَد2                      1- تک ، تنها 2- فقط

وُ یَه جا داشت هَمس1                     1- همه اش، فقط

اِ تَرِستی1 بِنِشینه مِنِ هُو                   1- می توانست

شیره جُونِس "شیرین ".

          خـَش وِ حالِ فـَراد ، کِه غمِس بید شِرین

*****

آهِ مُو آینهِ دنیان اِشکند1                           1- شکسته است

آهِ فَراد ، اَنارس مِنِ کُه جاس بمند1   1- تلمیح انار فرهاد

آهِ مو پُر تا پُرس1 حِسرت وُ اَندُو هِد وُ حیف !  1- مملو

آهِ فَراد، پُرس بی اَی کاش1                                        1- تمنا آرزو

دَرفِ1 آهِ مُو پَتی جُورِ دلُم                                   1- ظرف

آهِ فراد پُرِ سینه سِه و غم تیشه

نَکـُنه1 کـُل بیوه2 ،کـُهِ عشقِ نـَکـَنه                   1- نکند 2- تیزی اش را از دست بدهد

یا بیا دالُو شیمی1 وُ بِگو "شیرین " مرد           1- پیر زنی شوم

بِزَنه وا مِنِ سَر وا یَه تَوَر1                                            1- تبر                                           

جای شیر خین بِخوره وا کـُه تـُر1                     1- جاری شود

*****

دَسِ مُو کـَندِ1 کـُهِ دل                                            1- خراشید

بِرَسونه وِ تیه سُور ا َونه1                                          1- آب سرخ( خوناب )

بِکـُنه کُور1 ، تَشِ وُ دیلقِ وَسِه مِنِ جون              1- خاموش بکند

وِ غَمِ دردِ زَمون،

دَسِ فَراد اِ تِراشی1 تـَوُرِ سَردِ هَلیک2                     1- می تراشد 2- صخره صاف

تا کـُنه شاد دِلِ سردِ یَکیس1 .                              1- دردانه ، عزیزش

*****

ا َی ، یَه زَمونی بِگـُشیم تی1 کِه دِی2                   1- چشم بگشائیم 2- دیگر

نَه تُو مَهنی1 وِ مِن  وار وُ نَه مُو                          1- می مانی

جُورِ فَراد وُ هِزارونِ دِیه1                                                 1- دیگر

مَتلا1 مَنه فقد مِن دنیا .                                       1- افسانه ها

خَش وِ حال فَراد ،

تا کِه بیدس1 وِ مِن ای دنیا                                   1- زنده بود

غمِ هُو بید شرین.

هُو یه غم داشت وُ یَه دل

سی مُو یَه کُهنه دلی مَندِ تَهِ وار وِ جا

وُ هِزارون غمِ کیمندِ چِه کُه.

 تلمیح : انار فرهاد - گویند چوب تیشه فرهاد از جنس انار بود وقتی با مکر پیر زنی را سراغ فرهاد فرستادند و به دروغ خبر مرگ شیرین را اعلام کرد . فرهاد با تیشه به سر خود زد و دسته تیشه  در کوه بیستون رها شد ، از آن چوب  اناری روئید که میوه آن هر گز دانه ندارد . وقتی میوه آنار این درخت را باز می کنی از آن صدای آه می آید و  چیزی شبیه دود بر می خیزد.

          زمستان 1391 خورشیدی شهریار خرم سعیدی


برچسب ها: شعر نو محلی بختیاری ، شعر لری بختیاری ، شعر نیمائی بختیاری ، غم که کن ، خرم سعیدی ،

یکشنبه 10 دی 1391

گا و ِ لیر

   نوشته شده توسط: خرم سعیدی    نوع مطلب :شعر نو محلی بختیاری ،

گا و ِ لیر

بـِزیده دَشتِوون1 واكِل2                                       1-نگهبان دشت 2- بلند شدن

و ِ مین 1 یَه كـُلـَه چیری2                                  1-میان 2-اطاقک سنگ چین شده

نِها 1 دَسُن2 و ِ پُشت ِ بُرگ3                             1- گذاشت 2- دستش را 3- ابرو

بـِكِرده سایوَنی1 سی2 تِیه بی سُو3                  1- سایبان 2- برای 3- چشم کم فروغ

وُ هَی ایگو :

اِیا باروو1                                                                1- بارن می آید

بـِدون 1ِ یَه مُكِشتی2 وُ بـِدون ِ هَل هَله كـُوسه3   1- بی 2- تعارف 3- نوعی نیایش برای طلب باران

هَمُو باروو  كِه گه وا ساز ِ دِل رَصقه1 وُ گـه بی ساز  1- رقصیدن

سَرِس گـَرم وُ دُو گوُشِس پُر زِ آوازِه

شـَلاقی اِی زَنه1 وِ گـُردهه2 كـُه وُ بیاوونا    1- باران رگباری 2- کمر

اما اِی بَزگـَرون1 ِ مال2                                1- کشاورز ، برزگر 2- اجتماع چند خانواده

نـَگودِن دی خدا شُرگِت .

هَنی1 قهرن2 وِ اِی دورو3                             1-هنوز 2- قهر هستند 3- زمانه

وُ گایَل دایِمن1 مِن لیر2                                   1- مدام 2- پناهگاه حیوانات

بُریدن جَهر1 وُ اِشكندن2 همه خیشا3وُ جَفتا4 و لِدِنانه      1تا 4 – ابزار شخم سنتی

تـَشس دی نی بـِلازه1 ،اَو2 بـِریسسه3 مِن ِ چاله4           1- شعله ،فروغ 2- آب

اَویده1 خـَرس ِ تیه هُو، وِ جورِ ا ُو گلال ِ2 كـُه      1- شده 2- دره خشک

وُ درد ِ تَهل1 مِن جُونس                                1- تلخ

مِثال اُسِخون لا زئم1                                             1- استخوان میان زخم

بُورده1 طاقت وُ هُوشِس .                              1- برده است

وُجاقا كـُور1، بَچونِس2 كـُم پـَتی خـَوسین            1- خاموش 2- بچه هایش

مَیر خَو نُون،1 كـُنه سیرسُون2،وِ اِی دَورون3  1- مگر خواب نان 2- سیرشان کند 3- در این زمانه

گـُدَشته1 اَ‎ُو زَمونا كِہ                                 1- سپری شده

یَكی سَر خُوش وُ كـَیفس كـُوك

نِشَسه وا كـُپ ِ چاله1 مَتل اِی گـُو :

" گفته بودم زندگی زیباست "

" زندگی آتش گهی دیرنده پا برجاست "

" گر بیفروزیش ،رقص شعله اش در هر كران پیداست1 ...”     1- از منظومه آرش کسرائی

گِمونم جُورِ1خَوِ2بَنگِروی3 شعر ِآ داراو4                                         1- مثل 2- خواب 3- قهرمان شعر رستاخیز مسجد سلیمان4- مرحوم داراب افسر شاعر شهیر بختیاری

ایَر1 واكِل زَنه2 روزی "عَمو نوروز"                              - اگر 2- برخیزد

اِ گـُو1 گـَویل2 ،                                                     1- می گوید 2- برادران

نِشینین دَورِ1 تـَش تا مـُو بُگـُم2 سی تُون3                             1- کنار 2- بگویم 3- برایتان

همه حرفا مَتل بیده

 كـُمم1 پُر بی ، دُرو گـُودُم                                       1- شکمم

وِ ای دَورون1                                                                  1- این زمانه

همه ی زِندهی1 درده  همس2 رنجه ، همس تَهله3          1- زندگی 2- همه اش3- تلخ

زِ بَس كِه دین1 نون دونُم                                         1- دنبال

پُرِ پا م1 وُ دِلُم ا َوله2.                                                         1- پاهایم 2- آبله (تاول)

لِورگ ِ باد ِ سَرد ِ صُو1                                                       1- نسیم صبحگاهی

 چُراها نه بخونیده1                                                            1- چراغ ها را خاموش کرده

سبیدی ِ پلای 1ِ برف                                              1- گیسو

نِشـَسه مِن دِلا تی رَه1                                                         1- منتظر

هَمَس مَندیر1ِ جنگ ِ اَفتو وُ شـَو بی2 .                         1- منتظر2- هست

غـَمُم وا كی1 بگـُم گـَویَل                                          1- چه کسی

وِ غارا وُ چَها1، یا مَه ی سَر گردون !                           1- چاه ها

هَمو مَهی1 كِه شَو هم نی شناسس دی                          1- همان ماهی که

وَیر نـَه،1 كی ایطَو2 تاریك بی ای خاكدون دِل               1- وگر نه2- اینگونه

بـِنـَه1 شـَو پُر چرای ِ اَفتوه ، تاریك                             1- بنگر

بگو ای گـَو،بپخنین1 دی وِ ای تاریكی وُ ای شـَو             1-اسم صوت برای ترساندن

 آخر پاییز 1391 خورشیدی ( مصادف با جشن دی دادار روز)– بندر عباس (خرم)


برچسب ها: شعر نو محلی بختیاری ، شعر نو لری بختیاری ، گا و لیر ، خرم سعیدی ، شعر نیمائی بختیاری ،

پنجشنبه 9 آذر 1391

شـَو

   نوشته شده توسط: خرم سعیدی    نوع مطلب :شعر نو محلی بختیاری ،

شَو

"باران ،  ترانه  كه می خواند دلتنگی اش را فریاد می زند . ما چگونه فریاد كنیم دلتنگیمان را ؟ "  ؟

  

شاه مُرغ ِ آسِمُون 1ِ شَو2               1- آسمان 2- شب

 سُلَیمُون ِ زَمون1                              1- سلیمان زمانه

باد اِی بُرد تختِ سِه1                        1- باد تخت او را می برد

تا کُنه وِ گُــلِه1 مُنگــَشت2 گــُدَشت3    1- فله 2- نام كوهی در شرق ایذه 3- عبور

مُست ِ1 مُنگشت رَهسِه بَس2               1- مشت 2- سد راهش شد

اَقه سِه1 شِرنی2 وِ كـُل3                       1- یقه اش را 2- پاره كرد 3- بطور كامل

اُو1 گـُلای2 آسِمون ِ شَه3                       1-آن 2- گل های 3- آسمان سیاه

بِـ‎ـِریسیسن1 وِ كــُه2                                                   1- رخته شدند 2-كوهستان

چی چـِرا1 بـِرچ اِی زَنِن2 .                      1- مانند چراغ 2- می درخشند

مَه1 بـِكرد تــَلواسِه2 جُمنیدِه خُوسَه3   1- ماه 2-تقلا ، جنب و جوش3- خودش را تكان می داد

داد ز َی1 خِرس ِ گـَپو2،                             1- فریاد زد 2- دب اكبر

 تـُو بُوَن1 پـِنگ2 مین ِ ریس3                     1،2،3- با چنگ صورتش را بخراش

خِرس كـُچیره1                                           1- دب اصغر

كـُله پـِرق كـُن1 مین ِ رَهس2                  1،2- چوبی را ناگهان به محل گذر پرتاب كردن (نوعی حیله مبارزاتی)

تیر كـَوون دار1 تـُو بـِكـَش چـِله كـَوون وُ كـُن شِكال2   1- صورت فلكی جبار 2- شكار

دُورگـَلُونِس1 دا د زَین دا2                                             1- دخترانش ( خوشه پروین)2- فیاد زدند مادر

تـُو بـِدِ س1 هَر چی كِه داری مین ِ2 وَردِل3 تا رَدابـُو4 مین رَه5     1- به او بده 2-میان 3- زنان بختیاری آن قسمت از سرپوش مخصوص ( مینا ) كه در قسمت جلو سینه آویزان است را به شكل كیسه مانندی می بستند و اشیاّ سبك را در آن می گذاشتند.4-رد بشود 5- میان راه

تا اَوِه1 شیمی ِ2 اِی دَورِه وِ دَر3                                      1- بشود 2،3- شومی این دوره

كـَوِه1 اَلُوس2 ِ بـِكـُش سی3 شُم ِ4 شَو                   1- بره (برج حمل)2- سفید3- برای 3- شام

گای كالِه1 دِه2 وِ بَزگر3                                            1- گاو سیاه (ثور) 2- بدهید3- برزگر

بـِزَنه1 شُوم 2ِ دِل ِ ای شَو سیا                                         1،2 – شخم بزند

دُورگـَلونت1 دِ 2كـُرِس3                                         1- دخترانت(جوزا) 2- بده 3- پسرش

تا كـُنه1 صُوول2 وُ اَوِه3 خین بَس وِ مال4                1،2،3 – صلح برقرار بشود4-ولایت

كِرزِلِنگ 1ِ آسِمُون تـَرسِسه 2جـیسه3 كِرِ یَه بَرد ِ گـَپی4  1- خرچنگ(سرطان) 2- ترسیده3،4- فراركرده5- زیر سنگ بزرگی

شیرِ شئر1 ِآسِمون ِ دِ 2 وِ اُو دار3 وُ درهدِ 4لُهدِ5 كـُه5          1- شیر(اسد) 2- بده 3،4-درخت 5- لخت6- كهسار

تا گِرِن1 جوون وُ كـُنن2 وَرسُون3 قوا                     1- بگیرند 2- بپوشند 3- به تن شان

هُوشه1 هان ِ وَن 2سَرِ گـَهر ِ دَلُو3 سی كـُوگ 4ِ كـُه       1-خوشه ( سنبله) 2- بگذار 3- سنگ بزرگی4- برای كبك

تـَپ ِ تیلـُنس1 چـِه گـُسنَن2 مین ِ اِی سال ِ خَراو3         1- جوجه هایش2-گرسنه 3-خراب

سَر شاهین1 ِ اِی ترازین ِ2 بـِده مِرد ِ حَقی                             1- آلت وسط ترازوهای دو لختی 2- ترازو (میزان)

تا رَسونه1 دَس2 ِ مردم حَق ِ سُون3                               1- برساند 2- دست 3- حق شان را

تیر كوون 1ِ دِه وِ شُون2                                                    1- تیر و كمان (قوس) 2-بدهید به چوپان

تا بـِشُونه بَرد1 وُ تا رُوشِن اَوِه2 تـَشه بِلاز3                    1- تا سنگی پرتاب كند2- شود 3- شعله ور

مار وُ گـَ‌ژدیما1 بـِرن2                                                        1- كژدمها ،عقرب2- بروند

پاك آبو1 رَه د یه2                                                             1- بشود 2- دیگر

بُزِ نارك1 تُو بـِكـُش پیش ِدَر ِ غارِ سیا                 1- بزی كه اطراف صورت و ریشش قهوه رنگ است(جدی)

مار آبو1 مهر2 دُوارته3 ،مین ِغار جُور ِ نِها4             1- متولد بشود 2- میترا 3- دوباره4- مثل گذشته

دُول1 ِ وا بَند ِ وُریس2 ِ شـُل بُكن3                          1- دلو 2- نوعی بند پهن بافته شده 3- رها كر

تا بـِریسِه1 اَو2 مِن ِ دُول وُ اَوِه3 سَوز4 مَرغِلون5      1- بریزد 2- آب 3- بشود 4- سبز 4- مرغزار

تا بـِگِره1 دِل ِ دَردینه2 اِی مَردم لیز3                         1- بگیرد2- دردمند 3- آرام و قرار

جُور ِ ماهی مِن ِ اَو .

 

9آذر 91 خورشیدی( مصادف با جشن آذرگان ) –شهریار (خرم)


برچسب ها: شعر نو محلی بختیاری ، شعر نو لری بختیاری ، وصف شبب به زبان بختیاری ، خرم سعیدی ،

تعداد کل صفحات: 3 1 2 3