تبلیغات
آیاپیر (خرم سعیدی ) - شعر بختیاری - مطالب شعر لری بختیاری
پنجشنبه 7 آبان 1394

هو شوی

   نوشته شده توسط: خرم سعیدی    نوع مطلب :شعر لری بختیاری ،شعر محلی بختیاری ،

" هُوشَوی"

پاتیلِ چواسه آسمون
چی دلِ جوون نامراد
حسرت وِ دلِ .
كُه،زُونی زَی بال گلال
وِ زادِ هُوشَوی،رُومِست سَر آسمون .
افتو،سیاپوش وُ لـَو شِور
سی دلِ زَحمی پُر تِركِ زِمین
" نوشدارو" وِ شَو ظُلمونی طِلوی .
دِرهد،تَوِ گـپ گِری
نُخون وِ دَرد كِرد من زِمین
لَو پُر كُرو،جُون وِ سَر اَوی
جا چَشمه بی هُوش،چی پُوسِ مار
حالِ باقی نِه خُوت بِخون
اَمون وِ اِی زَمون.

"خرم سعیدی پاییز٩٤"


برچسب ها: شعر لری ، شعر بختیاری ، شعر لری بختیاری ، هوشوی ، خرم سعیدی ،

پنجشنبه 30 مهر 1394

درهد دیری

   نوشته شده توسط: خرم سعیدی    نوع مطلب :شعر لری بختیاری ،

درهد دیری

دُوارته
اَی غارِ دل
دِرهدِ تَهلِ دیریت گُل دا
تا سامونِ زِندهی و مرگ
دیار بُو
اُسُو کِه
گُلفشنگ گلای کُه
وِ دِل نَشمی نِشینن.

" خرم سعیدی پاییز94 "


برچسب ها: شعر سپید لری ، شعر سپید لری بختیاری ، شعر سپید بختیاری ، شعر درهد دیری ، خرم سعیدی ،

دوشنبه 6 مهر 1394

دوروون

   نوشته شده توسط: خرم سعیدی    نوع مطلب :شعر لری بختیاری ،

" دوروون "

اَفتو
وا اَندوِ اَمبار اَویدِه
وُ غَمی دلازار
زَئم وِ دل نِشَسه
چی کُم آدمِ گُسنه
سَر وازیر وُ پَکر
سُُوار بیاوون رَه اِی رَه
سَر وِ پا کُه اینا.
پیر دِرهدی تَینا
دَم پَسینی تازه
چی نُوزین تُورِ یَ شناس
یال وُ دیم اِی اَوشُوند
دینِ یاداس اِی گَشت
کُه
وَر کَهباد دی بلا بی
ساس سیا
زونی وِ بغل
تاریکی نشسه
خشخار رُوشنا اِی پایی.

" خرم سعیدی پاییز 94"


برچسب ها: شعر نو لری ، شعر نو لری بختیاری ، شعر نو. بختیاری ، خرم سعیدی ، شعر حاصل زندگی ،

چهارشنبه 7 مرداد 1394

حیله

   نوشته شده توسط: خرم سعیدی    نوع مطلب :شعر لری بختیاری ،

"حیله"

ای همه شیر دا گا // گاو این همه شیر داد

وِ حِساو هیچ نیا // هیچ انگاشته شد

یَ دَمُون جُوشی اَوی // زمانی عصبانی شد

دِلِس اِز دَسِ زَنی خین آوی // از دست یک زن خونین دل شد

تَهل اَوی اَوقاتِس // ناراحت شد

لِقه وِر دا وِ هُو // لگدی به سوی زن پرت نمود

تاسِه نُه مَن شیری // زن ظرف شیر دوشی که گنجایش نه من داشت را

دِرَکِس کِی زِینه // سپر قرار داد

سُمبِلُوکِس لَوِ تاسن بُوسی // سم گاو به لبه ظرف برخورد

فِند وُ فُول وَند وُ بِکردس مَثَلی زینه وِ مال // زن حیله ای اندیشید و آن را جاوید نمود

تا بِفهمن کُلِ جُوندارل دُنیا وُ زَمون // تا جانداران دیگر بدانند و عبرت بگیرند

نَکُنِن جنگ وُ جدل وا زِنگَل // با زنها در نیفتند

مِرگَلِ مال ، یُونِه خُو اِی دُونِن // مردان این را خوب می دانند

اَر کُنِن جَر وُ جِلی وا زِنگَل // اگر با زنان درگیر شوند

مَتَلا پَهن اِبُوه رِی دُنیا // قصه آنها در دنیا پخش می شود

مَهنِه سی دَور وُ زَمون وُ نَلسا // و تا نسل ها و زمان ها می ماند.

                                          

                                         تابستان 1394 خورشیدی خرم سعیدی


برچسب ها: شعر بختیاری ، شعر لری ، شعرلری بختیاری ، خرم سعیدی ، حیله ،

دوشنبه 29 تیر 1394

دردینه شهرام

   نوشته شده توسط: خرم سعیدی    نوع مطلب :شعر لری بختیاری ،

"دردینه شهرام  "

 

چُپ چُپی وَسه وِ مِینِ اِیرون

شاپیائی کُرِ بی دا ، " شهرام"

چی "سیاوش" تَشِه وَسه مِنِِ "مارونِ" بَغل کِی بُوسی

کاریَرون "شرکتِ نفت"، پَین اَنگُس وِ دِیون هیرونن

خُودِ تَش، هَم وِ خِجالت وِ اَبد ری زرده

پَلِ سُورِ بِوُری،ریس سیا، سی اِی پیا

سُوریِ اُو اَوِ دریایِ هَمس فارس

 وِ خَرسِ ماهییه سی " شهرام"

لیک وُ چِر وُس وِ ایل وُ مِنِ کُه

میشکالون اِزَنن ساز چَپی

کُتل آوی  "اَلهک"

مَه بِکند ریسه و پَل دادِ دَمِ اُو شَوِ شَه

اَقِه اِز دَرد بِدِرنی "مُنگشت"

"کُولفره" کِرده بَغَل واز وُ اُوی سی پیشواز

کُله کَنده وُ زَنه وا سَر وُ مِن ری " چیوه"

"مالمیر" سی کُرِ خُوس اِی زَنِه زال

کُلَوی کِین وِ سَر، " زرده"و " سَوزو" وُ " کَلار"

مَه وِ چی بَزگرِ ماتی بُوُریده کِمَرس

آسمون اِز غَمِ تُو زَیده وِ سَر چادر شَه

اِ غِرمنه وِ غَمِ تُو "کارون" هَی اِیگو

شاپیائی مثِ "شهرام" نیا مِن ایرون

خرسِ ایل شَوشته ری اَفتو وُ مَه

گُمبِ گُل سُور اَوی، تا تَشه لارت دی

پُشتِ بُورگِ کُلِ آساره نِشَسه غَمِ تُو

می مِرزِنگِ ستاره مُل وُ شُون داده وِ یک

 شَوِنِه شَه اِ کُنه اِز غَمِ تُو

کَوگِ دَر،پا وُ نُوکه زَی مِنِ خین "شهرام"

نُومِ نَشمینِ هُونِه هَی مِنِ کُه جار اِزنه هَی اِیگُو

چی تُو کمتر کُرِ بی دا دی اِیا مِن دنیا

شیر مِردی مثِ "شهرام"دیه نی گِره پا

نُومِه تِه فِر اِدهه تا بِرسُونه وِ جِهون

نَشقِ ویر تُو وِ کُه و کَمرا مَهنه هَمس

تا بُوه اَفتو وُ مَه ،یَه نِشونی وِ سی ایرونه

نُوم دَرآوردی وُ دَورون ،کِه بدهکارِ تُونه

بَختیاری هَمه جا جُورِ نِها،سَر بُلنده وِ نُمت

شیر پیا، اَی کُرِ بی دا " شهرام"

 

 


برچسب ها: شعر لری بختیاری ، شعر محلی بختیاری ، شعر لری ، دردینه شهرام ، خرم سعیدی ،

جمعه 1 خرداد 1394

بونگ کوگ

   نوشته شده توسط: خرم سعیدی    نوع مطلب :شعر لری بختیاری ،

بُونگ کوگ

 

 

گَو یَو کِه بُو چَویل ،اِی دِ صدای کوگ //  بیایید که آواز کبک بوی "چویل "می دهد

بُو پینه بُو کِلَوس، ریواسِ جا وِ جا // بوی پونه و کرفس و ریواس در جای جای

مین اِی پسینِ دلکش پیته وِ مین کُه // این پسین دلکش در کوه می پیچد

طُم عاسل اِی دِ اُو، اَو برفِ  مینِ لا // آب برف این دره گویی مزه عسل می دهد

زیرِ بیونِ شَو ، گل گُر گِریدِ تَو // زیر سیاه چادر شب گل از تب می سوزد

تَوری وِ ری لَوس،دل خین وُ مُفتلا // تبخال روی لبش دلش خون به گرفتار

خینس نهان ِ پا، تی سُورِ نُو بهار // خونش را به پای چشم زخم نو بهار گذاشتند

فِنجی نَری وِ تَش ، قُوچینِ سر بُرا // اسفندی دود نکرد و قوچی را سر نبرید

اَوسی نَکرده تَی، مُلای مینِ مال // افسونی نزد ملای آبادی نکرده

اوریشمان بَرِ، هَف تا گِره زنا // نخ های ابریشمی را ببرد و هفت گره بزند

سَوز مهره ای ننا،مِنِ کاکُلا گُلا// مهره سبز رنگی به کاکل گلها آویزان نکرد

شَوتَو وِ گردنس، زاگی وِ تَش ونا // مهره شب تب در گردنش نگذاشت و زاجی  نسوزاند

 گُل سُوسِ چی چرا ، سی کوگِ لُف بلا // گل مثل چراغ برای کبک جفت گم شده می سوزد

سُودن گلا وِ کُه ، سَیل دارِ اِی وُلا // سوختن گلها در کوه این بار تماشایی ست

مَه کِی سَلوم وُ سر، ری گِل وِ سی گلا //ماه سلام کرد و به احترام گلها سر بر زمین گذاشت

شَو نا دِ دینِ مَه ، کُر کی تو پَرپلا // شب ماه را دنبال کرده که هذیان می گویی

کُ ره چَموشِ مَه،اِی زَی لقه وِ شَو // کره سرکش ماه لگدی به شب زد

نالِ سُمس  وِ کُه ، مینِ گلا بلا // نعل سم کره ماه در گلاهای کوه گم شد

سَرگُل شِناده بی،خینی و تَش تشی// سر گل شکسته بود خونین و عصبانی

خُونه وِ داغ دل ،بَیتی  دُوتا سه تا // از سوز دل دو سه تاشعر  می خواند

اُو گُل دِیِن بِنَه ، تاجی وِ زَر وِ سَر // تاج زرینی بر سرش گذاشته

انگُس دهون گِری، آسارِ مِن هُوا // ستاره ها از بالا انگشت به دهان ماندند

کُها کشینِ صف،ری سُون وِ آسمون // کوهها صف کشده به آسمان می نگرند

نَو نُمزدن وِ شرم ، سی دُورگَلِ گلا مانند تازه نامزد شده ها از شرم دختران گلها

 شَویِ سیا بِنا، دَسی گِلی گلا // این شب سیاه دست بر گلوی گلها گذاشته

کاری بِکی وِ سُون ، حرفی وِ دَر نیا // آنقدر ترسانده که صدایی از کسی در نیاید

 

اردیبهشت 94 خرم سعیدی


برچسب ها: شعر لری ، شعر اری بحتیاری ، بونگ کوگ ،

شنبه 15 فروردین 1394

گزنده- شعر گویشی بختیاری

   نوشته شده توسط: خرم سعیدی    نوع مطلب :شعر لری بختیاری ،

گزنده

دام چی دایل دی

گُود ویرت بُوه وا گُنج ، اِگزه

بعد گادیمه وُ مار

مُو تُونه اِسپاردُم

دَسِ سَیدی احمد

کِه بُوه پشت وُ پَنات

سَیدس دوش اُوی

وِ هُو دادم نَرذی

کِرد پَرپیم تُونِه

بَس دَم هرچه گزندن وُ خزندن من کُه

نَزَنِن نِشت تُونه .

بعد گفتر کِه اَویدُم دیدم

مار و گژدیم کِه خُوه

هُو کِه هَی نِشت ازنه

هَرچه کِه نِزدیکتر

نُوک وُ نِشتِس تیزتر

هو...

 

بهار1394- خرم سعیدی

 


برچسب ها: شعر لری بختیاری ، شعر بختیاری ، شعر لری ، گزنده ، خرم سعیدی ، شعرگویشی بختیاری ،

دوشنبه 4 اسفند 1393

دار مرگ

   نوشته شده توسط: خرم سعیدی    نوع مطلب :شعر لری بختیاری ،

دارمرگ

"مرثیه ای برای درختان زاگرس"

 

بِخُونین سی دِرَد وُ دار دُندال // برای درخت مرثیه  "دندال"بخوانید

کُلَ هانِ کَنین وُ هَی زَنین زال // کلاه ها را از سر بردارید و ماتم کنید

رسیدِ مرگ  بلگِ نُو بهارون //مرگ برگ نو بهاران فرا رسیده

کُنِن ماتم کُها  غَم هَم دُمبال //کوهها در ماتمند و غمناک

عزیز سَوز پُوشُم رَهدِ اِز دَس //عزیز سبزینه پوشم از دست رفت

بهونانِ بِرُمنینِ  سر چال //در این ماتم سیاه چادرها را از پا در آورید

دِرهد  رَهدِ وِ حال وُ  تَو  گِریده //درخت ها از  حال رفته و دچار تب شدند

گِمونم نی بَرن جونِ سر سال //تصور نمی کنم تا پایان سال دوام بیاورند

 حکیمون نیکنن  دردانِ درمون // دانایان دردی را درمان نمی کنند

وزیرو گوی خَون وُ  اِی کُنن حال //گویی وزرا خوابند و بی خیال

بخَوسی دار وُ خاکا من سرِ کُه // با خواب درختها خاک بر کوه شده

اَویده زندئی تهل وُ دِلا شال // زندگیزجر آور و دلها از هم پاشیده است

کُتل کی کُه  بریده پل اَوِ رُو // کوهها کتل کردنه و رودها گیسو بریدند

نشسن چُمبه هی  هَی ایزنن زال // گوشه ای نشسته و زاری می کنند

بَلیت وُ بام وُ کلخُنگ وُ بَنیَو // درختان بلوط و بادام و زبان گنجشک

سیا پوشن زِ اِی سال وُ زِ اُو سال // از این سال تا سالهای آتی ماتم دارند

چپی خُو اِیزَنه ساز زمونه // زمانه ساز نا غمین چپ می نوازد

زَوونا قلف وُ مِن کُم دادِ دندال // در این ماتم زبانها قفل و ناله "دندال"جاریست

خرم سعیدی زمستان 1393


برچسب ها: دار مرگ ، خرم سعیدی ، شعر لری ، شعربخنیاری ،

دوشنبه 15 دی 1393

غم شون

   نوشته شده توسط: خرم سعیدی    نوع مطلب :شعر لری بختیاری ،

غم شون

گلِ سُورِ مِینِ صَرا،وِ خِجالتِ غَریوون // گل سرخ در بیابن از خجالت غربا

بِنهادِ گیلِ مَینا مِنِ سَر کِ کس مبینا. // گوشه مینایش را بر سر کشیده تا او را نبینند.

مِنِ مَرغ کوگِ نَر هَی،سییِ کوگِ لاس اِ بازه // کبک نر در مرغزار برای کبک ماده می رقصد

گلِ سُور،اِبینِ اِینُو وُ  اِ جُوشه خینِ لارس.// گل سرخ آنها را دید و از خجالت خون به رخسارش دوید

کِرِ بَرد،چَشمِ زَی در،کُنِ وا گلا  چِ  شُوخی // چشمه از زیر سنک بیرون آمد و با گلها شوخی می کند

چُنُو تُند کردِ پانِ //آنقدر سریع می رود

مِثِ تیله زَن کِ مَندِ ،کُرِ نُوریس وِ تَده.//انگار زن جوانی ست که اولین پسرش در گهوره تنها مانده .

*****

نُکِ کُ یَ غُول اَوری،کِ حسیدِ سَر کشیدِ // از قله کوه ابری غول مانند که حسود است سر زده

 نِمد سیا وِ کول وُ  اِ غِرمنِ وُ اِیاهِه //نمد سیاهی به دوش دارد و با سر و صدا می آید

چُنُو تَل تُرُش مِن یَک // اخم کرده و عبوس

مِثِ دَشتوون کِ خرده غله هاسِ مالِ بالا .//مانند دشتبانی ست که زراعتش را خورده باشند.

*****

چُمِ صُو گِریدِ صَرا وُ چُنُو بِرقنه اِز دیر //شبنم صبحگاهی در صحرا آنگونه برق می زند

اِ گُهی کِ بارِ شیشِ بِشِکَسِ مِینِ دنیا // گوئی بار شیشه ایست که شکسته و در دنیا پخش شده

اِ غِرِمنِ پازَنِ کُ وُ اِگُو وِ بَر بَچُونِس //بز نر کوهی به بچه هایش می گوید

کِ اَول بِجُور جاتِ وُ اُسُو بِنِ تُ پاتِ(1) اول جای پایتان را نگاه کنید آنگاه پا یتان را بگذارید

نَکُنِ کِ شیشِ هیردِ،هُو بُووسِ پنجه هاتِ .// نکند شیشه خرده ها پنجه پایتان را ببوسد .

*****

گَلِ مینِ قاش مَندِ، بَرِیل وِ چی پِلِ نَر// گله اتراق کرده،برها مانند گوساله چاق و درشت

دُ بُرون نِیَرن اِز دیر،چِ شا وِ سیلِ لَشکر //بز نر پیشقراول از درو مانند پادشاهی به لشکرش نگاه می کند

سُرُای تاو دادِ وِ مثِ سِیویل نادر // شاخ های تابداده اش مثل سبیل نادر شاه

وُ مییِ شهِ شِور چی،شِنِلِ شَهِ رضا خون. //و موی سیاه آویزانش مانند شنل رضا شاه آویزان است.

سگِ گَلِ مُوش کردِ خُونِ وَندِ سا یَ جازی // سگ گله سایه بوته"جازی" پناه گرفته

کِ نیا دُزی وِ ره دیر، وَرُوانه گَلِ هانِ. // تا دزدی از راه دور نیاید و گله ها را ببرد.

بِنِیَ وِ شُونِ گَلِ، کُلَهِس وِ پُشتِ بُرگس // چوپان را بنگرید که کلاهش را پشت ابرو گذاشته

کَدِ نَشم وِ شال بَسِ،وِ کِرس چَقونِ اَره // کمرش زیبایش را با شال بسته و یک چاقو اره کنار آن شال است

هُو اِنالِ مینِ هَف بَند،وِ غَمِ جَواوِ ارباو // او از غم جوابی که ارباب داده در نی هفت بندش می نالد

کِ پَسِ سِ سالِ دی یا، دُورس وِ هُونهِ شون.//که بعد از سه سال دیگر دخترش را عروس او خواهد کرد.

اِگُ پَریون غَمِ شون،هُو اِی اَرزِ وا دوصد جون// کمکی چوپان می گوید:غم تو هزار جان ارزش دارد

تو بِدِ اَمونِ  جونم وِ غَمت مُو هَم بخونم: // تو اجازه بده تا از غمت من بخوانم:

"دنیا روا بازینِ بِنَ،کارای اجوارینِ بِنَ"// دنیای مکار و کارهای اجباری را بنگر

"حُکما نَپُودِ پیک بِنَ،دلتِ نبازی ای گَگُو"// حکمهای خام و پوچ را نگاه کن و دلت را نباز برادر

 

 

                                         خرم سعیدی- زمستان 1393 خورشیدی

 


برچسب ها: شعر لری بختیارب ، شعرلری ، شعربخنیاری ، غم شون ، خرم سعیدی ،

چهارشنبه 10 دی 1393

گل بونگ

   نوشته شده توسط: خرم سعیدی    نوع مطلب :شعر لری بختیاری ،

گُل بُونگ

 

مُو وِ حِسرتِ گلت گُل،چُو بِمیرم اِی دِراهِ// من از حسرت گل رویت بعد از مرگم می روید

وِ گِلم گُلی کِه دایم،همِ رَنگ وُ بُوتُو داره// گلی که مدام رنگ وبوی تو را دارد

مُو تُونِ خُو اِی شِناسُم،وِ تیت یُونِ اِ خُونُم // من خوب می دانم و این را از چشمت می خوانم

کِه اِدی گل مزارم،چُمِ گل تیت دُواره // که گل مزارم را با شبنمچشمت آب یاری می کنی

مُو کِ دی دِلی نِدارُم،بُکُنُم دُها وِ جُونت // من که از دست رفته ام تا برایت دعایی بکنم

چِه بِگُم کِ بَسه زُونُم وُ دُهام اَثر نِیاره // چه بگویم که زبانم بسته است و دعایم بی اثر

مُو وِ خاکِ پات اینم،سِکه زردِ رَنگِ ریمَ  // من به خاک پای تو سکه زرد رویم را نثار می کنم

تُو بکن قَوول جُونُم،یُو کِه قاولی نِداره // تو جان نا قابل ما را که نثارت کردم قبول کن

مُو اَسیرِ خاکِ اِی بُوم وُ تُو کَوگِ کُهساروون // من اسیر خاک می شوم تو اسیرکبک کوهساران

بِفِرِش بُوِ گلی کِه،وِ سَرِ گِلُم بیاره // بوئی را توسط کوه بفرست تا روی گل من بیاورد

مُو کِ هیش کَسِ ندارم،مِنِ دل،بیا سراغم// من کسی را ندارم تا سراغی از من بگیرد

وِ جُز اُو کسی کِ خَرسی، نَمِ دل وِ تیوُاره // به جز کسی که از صمیم دل اشکی برایم بیارد

تُو کِ خُوت خَور نداری،وِ دِلِ خَراوِ ایما // تو از حال دل خراب ما بی خبری

بِفِرشن بُندِهِ کُه،خَوَرُمِ سی تو یاره //  پرندگان کوهسار را بفرست ،خبر مرا برایت می آورند

 

                                                         خرم سعیدی -  پاییز1393


برچسب ها: شعر لری بختیاری ، شعر لری ، شعر بختیاری ، گل بونگ ، خرم سعیدی ،

یکشنبه 16 آذر 1393

کُهِ قارون

   نوشته شده توسط: خرم سعیدی    نوع مطلب :شعر لری بختیاری ،

کُهِ قارون

 

"به قارون نشینان با صفای بی مدعا "

 

 

گَنجی وِ کُنجِ پِنهون،جُورِ بهارِ قارون //بهار در کوه قارون مانند گنج پنهانی است

هَرچی اِخوی اِبینی،خلوارِ صد هزارون //هر چیزی بخواهی خروارها می بینی

اِی گوی کُلِ جهونِ نانِ وِ کُولِ اِی کُه // گوئی تمام نعمات دنیا را روی این کوه گذاشته اند

یا کُل اَوای دنیا  اِز رُو وُ چَشمه سارون // یا تمام آبهای دنیا از رود و چشمه آنجا جاری ست

عرط گُل وُ گلاوِ هَر جا رَسه یَ بوئی // عطر گل و گلاب است و هر جا بوئی به مشام می رسد

اِی گُی خُودِ بِهشتِ مندِ وِ نَو بهارون // گوئی خود بهشت است که در این نو بهار به جا مانده

اَورِ تَری اِریزه دایم وِ کُول کِنارس // ابری نو رس دائم به اطراف او باران ریز است

جُورِ شَهی تِکی زَی، هَی اِی نِیَرِ بارون // او هم مانند پادشاهی تکیه داده و باران را تماشا می کند

یَ جا تُلی وِ کافور،یا مَرغِ پُر اَوندول //جائی انبوهی کافور دارد و جای دیگر مرغزاری از " اوندول"

یَ جا دیه اِ بینی هرچی اِگُوی فَراون // جائی دیگر آنچه تصور کنی به وفور می بینی

اِز بُوی لَئلِ وُ گُل،اَورِ حسید ارُونه // ابر حسود از حسادت بوی گل و لاله می راند

لَشکر کَشه گَشه دَس،جُورِ شهای دورون //لشکرش را و دست درازی می کند مانند پادشاهان گذشته

اُو بانِدیَل وِ لَشکر،دایم کِ گُوش وِ زَنگن // آن لشکر پرندگان مدام منتظرند و آماده 

فِرمون بَرن وِ درگا، چی حضرتِ سُلیمون // تا اوامر تو را مانند امر حضرت سلیمان اجرا نمایند

گَردن زَنُم کِ خُونا،نُومِ تُو کُهِ قارون // اقرار می کنم نام تو را بخوبی قارون انتخاب نمودند

قارون وِ درگه تُو، هِدک  گدای بی زون // چون "قارون"به درگاه تو گدائی ست که از تعجب لال شده

تا تی بَد بِره دیر،فنجا وِ دَو کنن دی // تا چشم زخم از تو دور شود،دانه های اسپند در آتش می دوند و دود می کنند

سی نَرِذ کِردِ رُوشِن،شَو آسِمون چراغون // برای نذر تو، شب آسمان را چراغانی کرده است

                                           

 

                                                         پائیز1393 هرمزگان- خرم سعیدی


برچسب ها: شعر لری بختیاری ، شعر لری ، شعربختیاری ، وصف کوه منگشت ، خرم سعیدی ، که قارون ،

پنجشنبه 15 آبان 1393

آه

   نوشته شده توسط: خرم سعیدی    نوع مطلب :شعر لری بختیاری ،شعر نو محلی بختیاری ،

آه

اَی اَو وِ چالِ(1) آ // ای آه بی اثر (بی عرضه)

اَی آهِ پا وِ ما // ای آهی که در حال تولد هستی

هَی تَو خُوری وِ یَک // دائم در حال پیچ و تاب هستی

پیتی وِ مینِ دِل جُورِ تَنیرِ دیو // در درون دل مانند تنور دیو تاب می خوری.

رِی آسمونِ شَ // می روی  به آسمان سیاه

چی یالِ شَو بُلُند. // مانند یال شب بلند هستی.

اَی گُر گِریدِ آ // ای آهی که زبانه می کشی

سالُونِ آزِگار // سالیان متمادی

چی هَف سرِ هَفی // مانند افعی هفت سر

فیچی وِ مینِ دل،شِیو اِی خُوری هَمس// در دل می پری و می آشوبی

سُوسی وِ مینِ شَو،اِز دَسِ شَ زَمون // از دست زمانه سیاه در شب می سوزی

خُونی وِ گوشِ مُو،سُوزُنُم آسمون// در گوش من می خوانی که آسمون را می سوزانم

وِیرون کُنم هَمی،کاخ ستمگرون // کاخ ستمگران را ویران می کنم

گُمبَک زَنم هَنی،مِردونه وار مُو // هنوز می توانم مردانه وار به پرم

شُمشیرِ مین لَتی(2)،یَ دَو کَشُم کُشُم// شمشیر در سیاهی پنهان شده را می کشم و می کشم

دِیونِ اِی جِهُون. // دیوان این جهان را .

گُودُم تُو نَتری،اِشکِ بُلورِ تُو // گفتم تو نمی توانی زیرا بلور آه می شکند

زُورت دِ نِی رَسه،خینخواریل دَلُو// تو زورت به خونخواگان نمی رسد،آنها بزرگ هستند

مِین اِی زَمونِ شَ،وا اِی حَصار تَنگ // در زندان این روزگار سیاه

خِشت خشت کاخَلا // خشت خشت هر کاخ

 وا حَیفی هُنو،اِز خین مَردمون. // و زیبائی آن از خون مردم است.

هرچی کِه هِد حَلال،هیشکِی نَخواسِ تا // هر چند مباح است اما تا کنون کسی خواسته

بازخُواس کُنِ هُنَ،خینخوارِ نا کسَ // از خونخوار نا کس بازخواست نماید

تَینا تَری وِ چَ رازت بُگی یَواش // تنها می توانی آهسته رازت را به چاه بگوئی

گاشِ یَ رُوزگار // شاید روزگاری

نَینا وِ چَ دِران،دیلق وَنِن وِ جُون // نی ها از چاه بیرون بیایند و آتش بزنند به جان

"تیمورِ" هَر زَمون.  // کسانی مانند "تموچین"(چنگیز) هر زمانه را .

 

1-     "اوچاله ریز"کنایه از آدم بی عرضه و ترسو است

2-    "شمشیر از لتی در آوردن" کنایه از نترس بودن و شجاعت داشتن است

                                         پاییز1393 هرمزگان خرم سعیدی


برچسب ها: شعرنو بختیاری ، شعرنولری ، شعرلری بختیاری ، شعرنولری بختیاری ، آه ، خرم سعیدی ،

پنجشنبه 1 آبان 1393

خین ریز

   نوشته شده توسط: خرم سعیدی    نوع مطلب :شعر لری بختیاری ،شعر محلی بختیاری ،

خین ریز

 

" تیمور" تیا و ری اَفتو // تیمور(چنگیز) چشمها و روی چون آفتاب

شُمشیر وِ دَس،دوتا ککا سه // دو نوکر سیاه شمشیر به دست

هیدن کِه مدام دَشتِوونس. // دایم نگهان آن دشت هستند

اُردی شَهی وِ دَو وِ دینس // سپاهی سیاه دنبالش دوان هستند

کِنجِن وُ دِراز جُورِ دَریا. // مواج و مانند دریا طولانی .

هَرکَس کِه اَوِ وباس هُمبَر // هر کسی که با او برابر شود

مِهرس نَتَرِ کُنِ وِ سَر دَر.// نمی تواند مهر او را از سر بیرون کند.

اَمداد اُوَی وِ ایلِ مِرزنگ // از لشکر مژگان آگاهی رسید

سی دار وُ دِرهد وُ بَردِ کهسار // برای سنگ و درخت کوهسار

گَو،رَد بِیوین اَوین قایم // که ای برادران خود را پنهان کنید

اَندی مِن گردنس اِمَنِ // در غیر این صورت در گردنش می ماند

خینِ هُو کِه واسِه وُ کُنه سَیل .// خون هر کسی که بماند و تماشا کند.

سُلطونِ غمه وُ جاس گُلِ دل // او پادشاه غمهاست و جایش در گل دل

مِهمونِ وُ هَم خدای منزل. // هم مهمان است و هم صاحب خانه.

*****

ای جفتِ تیی کِه بُردِتِ هُوش // این چشمانی که تو را مفتون کرده

ویرت بِرِ مِن تیای دنیا // رها کن و به چشمان زیبای جهان بیندیش

وُر دل کِه نِشَس نِشت خنجر // هنگام که نیش خنجر به دل می نشیند

"تیمور" تیه اِبو گِلی گِر. // چشمان چو چنگیز خون ریز گلو گیر می شود.

اَر غیرتِ تُو وِ چندِ خاره // اگر به اندازه خار غیرت داشته باشی

نِشتی تُو بِزن وِ دَسِ دِشمن // دست دشمن را نیش بزن

اَر بادِ وَزون وِ خاکِ ایرون // اگر باد وزان بخواهد از خاک ایران

اِی خواس بَرِ کُنه مِنِ سَر // ببرد و بر سر خودش بریزد

کَمتر تُو وُِ مُرغِ حُونه نیدی // تو از مرغ خانگی کمتر  نسیتی

وا نُک تُو بِزن هُونِ بِکن دَر //  او را نوک بزن و بیرون کن

*****

وَیرُنه اَوی دلای دریا  // دلهای دریایی ویران شد

سی گُسنه دلا وِ مینِ دنیا // برای دلهای گرسنه در دنیا

پُر ناله وُ شیونه هَمِ مِلک // تمام سر زمینها در حال ناله و شون است

سی نونِ پَتی کُنِن چِ غَوغا // برای لقمه نانی خالی چه غوغایی به پاست

رِ  خارِ خَلی وِ مینِ هَر دل // اگر خار کجی در دل برود

وا ویر نیا دیِ تیِ کال // دیگر چشم قهوه ای به یاد نمی آید

وَختی کِه دِلی مِنِ قَفس بُو // وقتی دلی گرفتار قفس باشد

یا جُوِ  وِ صَور وا بِپوشی // یا باید جامه صبر به پوشی

یا گُرز گِری وِ دَس وُ کاردیم // یا وسایل مبارزه را آماده کنی

چی"کاوه" وِ وَر کُنی یکی چَرم // مانند کاوه آهنگر چرم بپوشی

تا پاک کنی وِ ری دنیا // تا از روی دنیا پاک کنی

"ضحاک" دِلِ زَمونه شیم . // ضحاک شوم دل زمان را .

 

                      شهریار،پاییز 1393 خورشیدی خرم سعیدی

 

 


برچسب ها: شعر لری بختیاری ، شعر لری ، خین ریز ، خرم سعیدی ، شعر بختیاری ،

سه شنبه 13 خرداد 1393

حاصل

   نوشته شده توسط: خرم سعیدی    نوع مطلب :شعر لری بختیاری ،

حاصل// کشتزار

مِن بهارِ سُور // در بهاری سرخ

وا تیایِ کال // با چشمان قهوه ای

مُسارِمِ1 دلی وِ دَس  // "مستارم" دلی به دستش

گاهیل ای بُری.  // زمین را به بخش هائی تقسیم می کرد

یَه وَخت اِگو وَرُو  // گاه خطاب می کرد برو طرف بالا

یا نَه دَرُو،دَرُو  // یا نه طرف پائین، پائین

هَوگُون ای کَشیی.   // فاصله ای  مشخص می کرد

جُفت2،بُرگ مَرمَریس ،شَوق // یوغش، ابروان مرمری سیاهش

وُ هِزار لِدن3 سیا  // و هزار "لدن" سیاه

وا دارحیش خَش تراش نِفت  // همراه گاو آهن خوش تراش بینی

وُ شُمشیر شیروَنِ لَوا،یَه لُو  // و شمشیر شیر افکن لبها،به تنهایی

لا جَر ری دلم ، شُوم ای زَنه هُنِه . // با فشار خاص دلم را شخم می زد.

کالِه وِ مین هُو  // در آن می کاشت

هَرچه دلس کَشه  // آنچه دل خواهش بود

ریزه وِ سُور اَوه.  // در آن شوره زار می کارد.

اَویار کِشتِ هُو  // میرآب آن کشتزار

جفتِ تیه وِ مُو  // چشمان من بودند

سالونِ آزِگار  // سالیان متمادی

جُورِ یَه بَردِ شیر // مانند شیر سنگی

مَندیر یَه مُکِشت // منتظر دعوتی بودند

مِن حُشک سالی کُلُو زیده بَفا  // در این خشکسالی ملخ زده وفا داری

بی وِندنِ گندمی وِ دُون .  // بدون اینکه گندمی در دهان گذاشته باشد. ( بی هیچ گناهی)

1-   ابزاری در قسمت انتهائی گاو آهن که آن را در دست می گیرند و شخم زدن را هدایت می کنند. 2- یوغی چوبی با هفت سوراخ که به گردن دو حیوان می بستند برای کشیدن گاوآهن 3- دو چوب عمودی اطرف گردن هرحیوانی که برای عملیات شخم زنی بندند . (مشتارم یا مستارم،گاهیل ، ورو ، درو ،هوگون ،جفت ،لدن ، دارحیش ،یه لو ، لا جر، شوم ،کالنیدن ،ردن ،اویاری ،حشک سالی ، کلوزیده. از اصطلاحات کشت و کار کشاورزی هستند. )

               بهار 1393خورشیدی شهریار- خرم سعیدی


برچسب ها: شعر نو محلی بختیاری ، شعر لری ، شعر لری بختیاری ، شعرنو بختیاری ، شعر نو لری بختیاری ، حاصل ، خرم سعیدی ،

پنجشنبه 1 خرداد 1393

غرصه دالو

   نوشته شده توسط: خرم سعیدی    نوع مطلب :شعر لری بختیاری ،

غُرصه دالو//غم پیر زن

 

مِن بهارِ جُورِ زوونِ مار // در بهار مانند زبان مار سیاه و دوگانه-

دالوی کِه تیکه اِی وِ عُرمِ هُو مُو وُ تونیم // پیر زنی که من و تو تکه ای از عمرش هستیم

جنگ وا زَمونه اِی کُنه  // با زمانه در جنگ است

سَر نداده هیش زمون و نُوکَری // هیچ زمانی تن به بردگی نداده

مُست پُر کُنه هَوا،سینه اِی کُوِه  // مشت گره شده را بلند می کند و به سینه می کوبد

دَس وِ اَقه اِی زنه // یقه پیراهنش را پاره می کند

نانداره دی غُرصه ای خوره // نای غصه خوردن ندارد

چینکه ای زمون  // زیرا این زمانه

جیوِ هُون، بِزیده ری روون  // او را مغبون کرده

جیو هَم پتی تَره وِ تَنگِه دَس // جیبش از کف دستش تهی تر است

قاوِ آسمون وِ اُو گَپی پَتی  // قاب آسمان با آن عظمت خالیست

مِن تیه کُچیر هُو،دورِ چَپ زَنه هَمس// و در چشمان کوچک او وارونه می چرخد

اَور،قَول اِده هَنی و قهر // ابر با بی میلی قول داده

جُوه سیا شِور وَرس // پیراهن سیاه آویزان بر تنش

اَمرو وُ صُوه کُنه هَمس // وعده امروز و فردا می دهد

صُو تمبلی کُنه وِ ترسِ شَو // صبح از ترس شب تنبلی می کند

شَو بِوَسه ریِ روز وُ ای کُشِس  // شب روی روز افتاده و او را می کشد

کِرده اَفتوه،پُشتِ هَف کُه سیا وِ بند // آفتاب را پشت هفت کوه سیاه زندانی کرده

زندئیس نداره صُو // زندگیش فردائی ندارد

صُو وِ پَصُو بَتر نداره رَوزِمی // آینده از گذشته بد تر است و امیدی نیست

ویر واویرِ دیر، ری لوای جور کرم هُو // خاطرات گذشته روی لبهای مانند کرم او

خنده کُهنه ای کُنه // خنده ای کهنه سر می دهد

خَرس،عاجزه، پُر زِ دردِ تحل // اشک، خسته و پر از درد تلخ است

آسمون دِلس پُره // آسمان دلش گرفته است

باز قَولِ صُو اده // دو باره وعده فردا می دهد

تَرسِ دالوم هَمس یُونه // ترس پیر زن از این است

جُورِ تیر، وِ مَزگِ سَر زوونه ای کشه// این دغدغه مانند تیر در مغز سرش زبانه می کشد

بُز نَمیره تا،یَه بهار دی. // که بزش تا بهار دیگر زنده بماند .

                                                             بهار 1393 خورشیدی-شهریار


برچسب ها: شعر نو لری ، شعرنولری بختیاری ، شعرنیمائی لری ، شعر نیمائی لری بختیاری ، شعرنیمائی بختیاری ، خرم سعیدی ، غرصه دالو ،

پنجشنبه 25 اردیبهشت 1393

دل دالنجه

   نوشته شده توسط: خرم سعیدی    نوع مطلب :شعر لری بختیاری ،

دل دالنجه// دل زجر کشیده و رنج دیده

 

هَرسا،وِ زلالی مَه نِیرُم  // آنگاه که به زلالی ماه نگاه می کنم

بارون بِرق ریس // نورِ باران چهره ات

لَوا جُورِ نُونِ تیریس // لبهای مانند نان فطیرت

وُ تیا آسارئیِ چی اُلماسِ اِشکندس // چشمان ستاره گونت مانند الماس شکسته

بِرق وِ جونم وَنن . // در جانم می درخشند.

اُسو کِه، اسبیدی طُرنس // آن هنگام که سپیدی طره هایت

چی نُورِ مَه شُلاله وُ بِرِقنه // مانند نور ماه بلند و درخشان است

یاد دلِ عَقیقیس // یا اینکه یاد دل عقیق گونت

وِ ویرم گُدرده // از خاطرم عبور می کند

عینِ افتو زمسون وُ لار آدم نِدار // مانند لذت  بدن انسان فقیر در آفتاب زمستان

وِ دلم نشینه کیفور اِبوم // به دلم می نشیند و متلذذ می گردم

اُسُو،اَورِ غریو سیاهی کِه وِ دِل چمبر زیده // آنگاه ابر غریب و سیاهی که بر دلم حلقه زده

اَفتوی اِبو وُ چی چَشمه شُرنگِه // نمایان می شود و مانند چشمه به صدا در می آید

سی یُو کِه:دا،وِ هَر کُجِه دنیا، // بدین خاطر که: کلمه مادر در تمام دنیا

فقد یَه مئنی داره // فقط یک معنا دارد

 وِ زوون هَر کِه گُدرده // از زبان هرکس که جاری شود

سخت ترین دلانه لَرسُونه // سنگ ترین دلها را می لرزاند

 هر مَوجودی یَه دا داره یَه دل //  در جهان هر موجود یک مادر دارد و یک دل

کِه خین ِ مِنس دادا کُنه // که خون درونش مادر را صدا می زند

سی زَمونِ دایم بچه ئی // برای دنیای کودکی

هَرجا هَم ساکته نُمِ دا چی افتو رَوُنه. // در هر سکوتی نیز نام مادر مانند خورشید درخشان است.

 

                                                   بهار 1393 خورشیدی - بندرعباس


برچسب ها: شعر لری بختیاری ، شعرنو لری ، شعر نو لری بختیاری ، دل دالنجه ، خرم سعیدی ،

پنجشنبه 4 اردیبهشت 1393

جنگ اَو وُ شَو

   نوشته شده توسط: خرم سعیدی    نوع مطلب :شعر لری بختیاری ،

جنگ اَو وُ شَو

هرچند به گفته ادبا تکرار قافیه از عیوب شعر محسوب می شود اما آگاهانه "اَو"و "شَو" چندین مرتبه قافیه واقع شدند.

اَمرو چُنُو عاجزه اَوِ رَو // امروز رودخانه آنقدر خسته است

چی بَزگرِ هَی اِپاهه افتو // مانند برزگری آفتاب را نگاه می کند

زَهله دِر اِبوی اَیر نیری // زهره ترک می شوی اگر به آب نگاه بکنی

جُورِ هَفی اِی خُوره وِ خُوس تَو // زیرا مانند افعی به خودش پیچ و تاب می دهد

سَر هی اِکُوه وِ بَردِ بی داد // سر خود را به سنگ بی داد می کوبد

تَش وَسه وِ مینِ باغِ اُو اَو // چون در باغ آب آتش افتاده است

شُمنید وِ مین اَو وِ خَنجر  // با خنجر ش به آب ضربه زد

تیخی بِکشی وِ جون اُو شَو  // تیغی به جان شب کشید

کاردیم شَهِ بکندِ کُولِس  // نمد سیاه شب را از دوشش در آوردند

زُلفاس بُری وُ نا دَمِ اَو  // زلفای او را برید و در آب انداخت

حُل چالهِ دَم پسین،افتو  // خاکستر غروب آفتاب را

جَم کرد وُ اِریزه مِن سَرِ شَو  // جمع کرد و بر سر شب ریخت

افتو بغلِ اَو ای بَرِس چُرت  // آفتاب در بغل آب در حال چرت زدن است

اَو غرقِ غروب مین تَنگو  // آب میان تنگه و غروب در حال غرق شدن است

اُو رَه وُ وِ مین رو قلیپست  // خورشید در آن آب ناپدید شد

چی جَدِه بلا اَوی مِنِ شَو  // مانند جاده ای که در شب ناپیدیدا شود

افتو کِه بِنا سَرِ وِ بالشت  // آفتاب که سر به بالین گذاشت

مَه لُهدِ وُ مین اَو اِنه دَو  // ماه لخت است و  در آب می دوید

جِور دُزی اُو اَوید قایم  // مانند دزدی پنهان می شود

هی سر اِکشه دَفر بِدس شو  // سرک می کشید تا شب به او فرصتی بدهد

بین شو وُ رُو کشیدِ دیفار  // میان شب و روز دیوار کشید

سامون نَبُرن دیه دوتا گَو  // تا مرز میان دو برادر تغییر نکند

چشمه هی اشوره پای کُه نِه  // چشمه کوه را پا شوره می دهد

چُن کرده وِ دیریِ گلا تَو  // زیرا از دوری گلها دچار تب شده

آساره وِ رُویِ آسماری  // ستاره روی کوه "آسماری"

چکنید وِ آسمون وِ برنو  // تفنگ برنو ش را به آسمان شلیک کرد

ورگشت ستاره وُر مِنِ دشت  // ستاره به این دشت برگشت

لوحنده گُشی وِ مین او لَو  // لبخند روی لبهایش گشوده شد

دیفار کُها وِ جور هاشا  // دیوار کوهها مانند دیوار هاشا بلند است

هی سر اکشن نیاهه افتو  // تا آفتاب دیگر طلوع نکند

دنیا و زمون تیس نوسه  // دنیا و زمانه به چشم ندیده

جَنگِ اَو وُ شَو وُ اِی مه نَو  // جنگ میان آب و شب و ماه تازه(غره)

رُو هی اِغُرمنه وا دل تنگ  // رودخانه با دلی غمبار به صدا در آمده

چی مار سیا و گُرده شَو  // مانند مار سیاهی روی دوش شب سوار شده است

هی لَرسِه مدام پشت اُو اَو  // به دین خاطر پشت آب مدام در لرزش و تموج است

تی ترس اویده مین ای دَو   // در این نبرد بشدت ترسیده است


دروازه آرمونِ کن واز  // دروازه آرزوهای بزرگت را باز کن

تو جورِ رُوی نَوی یَه گُورَو  // تو باید مانند رود جاری باشی تا منداب نگردی

ویرم مثِ رُوِی اِزَنه پَل  // خاطرم مانند رودخانه مواج است و سرگردان

دیرُم وِ تُو  سی یُو ایکنم تَو  // بخاطر این دچار تب می شوم که از تو دورم

 

" وزن  این غزل، مفعول مفاعلن فعولن (مستفعل فاعلات فع لن) است ."

 

                                          بهار1393 خورشیدی خرم سعیدی - شهریار

 


برچسب ها: شعر لری بختیاری ، شعرلری بختیاری ، شعر لری ، غزل بختیاری ، خرم سعیدی ، جنگ او و شو ،

جمعه 1 فروردین 1393

مارو

   نوشته شده توسط: خرم سعیدی    نوع مطلب :شعر لری بختیاری ،

مارو // غمخوار

"تقدیم به مادران عالم انسانیت "

دِلِ مُو،حَوصِله جُوِهِ سُهرس دی نداره بی تُو // دل من اینقدر تنگ است که حوصله یپراهن قرمز خودش را ندارد

بِگریده غمِ دیریت و دندون اما   // غم دوری تو را به دندان گرفته

سی تُو جاس تنگه وُ هَی دَنگ اِدِراره شَو وُ رُو  //بخاطر تو بی قرار است و بازی در می آورد

مُو اِگُم اُو بِگریده دیلق چونُه هی دی اِکنه // تصور می کنم آتش گرفته چونکه دارد دود می کند

گاه وَختا مِثِ پیفه، شَو و رُو ای سوسه // شبانه روز ماننه پوسیدگی وسط درخت می سوزد

یا پرس اَور، جورِ روخونه سیا ای ریسه // پر از ابر است و مانند رودخانه سیاهی در جریان

دایمن عیس گلِ ریت و مینس جُورُم // مدام عکس گل روی شما را در آن جستجو می کنم

تُو نداری غیر یو حونه دیه  // تو به جز دل من خانه ای نداری

من دلم هیدی و جور یه پری نا پیدا // در دلم هستی و مثل پری دیده نمی شوی

وِ مِنِ ای دَورون تو که نیدی، // در این زمان وقتی تو نیستی

آسمون وُ قفسِ تنگ ندارن سیم فرخ //آسمان و قفس تنگ برای من یکسانند

بی تو، هر رو مو هزارون  میرم // بدون تو هر روز هزاران مرتبه می میرم

بند بند خَست وُ سِتین بَدنُم  // بند بند استخوان وجودم

جُورِ شهری که گِرِس زلزله دایم لَرسه //مانند شهری که دچار زلزله شده باشد می لرزد

و خدا حافظی تحل عزیزون قسمم // قسم می خورم به خدا حافظی تلخ جدائی عزیزان

تو کِه نیدی، یَدَمون ای دل مو // وقتی تو نیستی یک لحظه این دل من

 سیت نَوا لَوسِسِه، دایمن بونه گره //مدام بهانه می گرد و آرام ندارد

جانشین تو بلا تش توبه // جایگزین تو بلا تشبیه

هیش خدائی نی بو . // هیچ خدائی نمی شود

آخِرِس وا دل پُر شَرم نویسم // عاقبت با دلی شرمگین می نویسم

ای دا //  مادرا

تو هدی شیشه جونم وِخدا // به خدا تو عزیزترینم هستی

 

 

          زمستان 92بندرعباس خرم سعیدی


برچسب ها: شعر لری بختیاری ، شعر نو لری ، مارو ، خرم سعیدی ، شعر نو بختیاری ،

شنبه 17 اسفند 1392

برد شیر

   نوشته شده توسط: خرم سعیدی    نوع مطلب :شعر لری بختیاری ،

برد شیر

تا که جُون داشت پیا وِ مِنِ ای دنیا                    // او تا زمانی که در این دنیازنده بود

هُو چِه سختی وُ چِه تنگی کِه کشی                   //  چه سختی ها که متحمل نشد

کس وِ دادس نرسی  .                                           // کسی به فریادش نرسید

بعد مُردن،چه کله کندن وُ زیدن واسر            // پس از مرگش کلاه از سر بر داشتند و شیون نمودند

چه پلا سیس بُورین                                             // برایش گیس بریدند

چه کتل یا که چپی سیس نهانِ وا کار              // اسب کتل کردند و ساز جپی برای او نواختند

بعدِ چَن سال کِه ره،همه پک رهد وِ ویر            // بعد از مدتی همه اینها از یاد رفت

بردِ شیر مندِ نشونی که یو بی شیر پیا.             // شیر سنگی ماند نشانه اینکه شیر مردی بود

برد شیرم دونی،هُو که خو زیر تونه                    // ای شیر سنگی آن کسی که توی قبر است از تو شیر تر است

و تو هم شیر تره ،تا اَبد کُول کُنه لار تُونه .       // زیرا باید تا ابد سنگینی تو را تحمل کند.

روزگاری داشتی،یال وُ کوپال،دلو                      // تو روزگاری داشتی و یال و کوپال سترگ

پَه وِ تَرسه کیه کِه،کِردیه گِژگُپِ گَپ                  // از ترس کیست که سکوت سهمگین کردی

ای زمون هر سگ و سوتک توره، وتو هی ای خنده       // این زمان هر بی سر و پائی به تو می خندد

ای همه زجر و زوونی که کشی،تو بدهکار چنی                // این همه خواری که می کشی چه بدهکاری داری            

او زمون که همه تسلیم ستم بین، تو شیری بیدی         // آن زمان که همه تسلیم ستم بودند تو رها بودی              

تو وِجائی وُ وِجا،وا تی  بسه وُ دسای وِ گِل                         // تو پا بر جا هستی با چشم بسته و دست در گل               

کُینه اِی پائی، پَه وِ زادِ کِه گرفگار اوی                                // نگهبانی چه را می دهی پای بست چه هستی 

مردمونِ ای زمون وا تی واز، جائی یه نی بینن                   // انسانهای این زمان با چشمان باز جائی را نمی بینند

تو اما وا تی بسه نک رُه ای پائی                                            // تو با چشم بسته بالاها را نگاه می کنی      

دشتوون روز و شوونی مَیه تو                                               // مگر تو نگهبان شبانه روز دشت هستی       

همه روزا و شوان اشماری،نسگاهه  دشمن                        // تمام شبانه روز چشم به راهی تا دشمنی پیدا نشود          

ورقِ ای روزگارا ورگشت                                                       // روزگار متحول شده و تغییر کرده            

دُز وُ دِشمن چی نها نید دِیِه                                                 // دزد و دشمن مثل گذشته نیست             

پا پتی، بد سر و سُنگال، شَو گرد                                         // که پا برهنه و بد شکل باشد و شبها پیدا شود

دو تیه هیچ ،اَیه صد تیه هم داشته بوی                             // دو چشم که سهل است اگر صد چشم هم داشته باشید     

هنونه نی اشنی، چینکه همرنگ یکیم                               // آنها را تشخیص نمی دهی  زیرا همه یک رنگیم

سر و سنگال عوض کرده و خُو، رنگ زمون                       // زیرا تغییر ماهیت داده و شیک پوش شده      

چنو نِه دی که نبو فرخِ دُز وُ حُونه خدا.                              // تفاوت میان دزد و صاحب خانه را نمی توانی تشخیص بدهی  

تو چه کردی ای شیر                                                             // مگر تو چه کار کردی       

جاوری خونده و تو سحر که ماتت برده                              // ملای ساحر تو را سحر کرده که خیره نگاه می کنی           

یا تلسمت کرده ، بختته بس وِ مزار                                     // یا تو را طلسم کرده و بختت را به مزار بسته اند              

باد و بارون اِزنن شلاقت                                                       // باد و باران تو را شلاق می زنند               

شَو وُ رُو، افتو وُ سُوز وُ سرما، تو تحمل اکنی                    // گرما و سرمای شبانه روز را تحمل می کنی    

و چه جرمی ، تو گنه پس ای دی                                        // به چه جرمی این گناهان را باید جواب بدهی  

جنگلی بیدی ویدی منه دشت؟                                        // جایگاهت جنگل بوده به دشت آمدی؟         

پانه نادی و گلیمت صحرا؟                                                  // یا پا بیشتر از گلیمت بیرون گذاشتی؟         

یابو جاندار میه رم دادی؟                                                  " اسب امنیه ( ژندارم) را رماندی؟               

تیشه ی کو فَراد، اشکنا فرق سرت و تراشنید تُونه        // تیشه کدام فرهاد فرقت را شکافت و ترا تراشید

ار که خوت فَرادی،په انارت پس کُو کُهِ سیا مَنده وِ جا    // اگر خودت فرهادی پس انارت پشت کدام کوه سیاه مانده

نَه تو نی خسرو دورن وُ نداری یه رقیو                                 // نه تو خسرو زمانی و رقیبی نداری                

کُیه ره شیشه جونت شیرین                                                // پس عزیزترینت شیرین کجاست             

وا نیرِ تو که منسته و آه                                                         // با نگاه تو که به آه می ماند  

دایمن خَرس غمی گرده درار ،و تیات ای ریسه                 // مدام اشکی کمر بر از چشمانت می بارد     

پات عاجز هد و دس بسه،زوون قلف اما                             // با اینکه خسته هستی و دست و پا و زبان بسته اما             

تیه مینِ تیهِ هر باد که یا                                                      // چشم در چشم هر بادی که می وزد می دوزی

سایه  سایه  غم ای دایل کر مرده چنو زار ازنی .               // همراه مادران داغدار می گریی              

خَش وِ حالت ای شیر،بَردِ لونت پُرِ سَهم                               // خوش به حالت ای شیر که سنگ بودنت هم ترسناک است 

فرخی شاعر سیستونی گود:                                                 // فرخی سیستانی در وصف تو گفت          

" شیر هم شیر بود گر چه به زنجیر بود "

" نبرد بند و قلاده شرف شیر ژیان "

سَرِ وَندی وازیر،لَونِه بَسیه وِ قهر                                         // سر را به زیر انداختی لبها را بستی و قهر کردی

هر چه که خنجر پر درد نهان دیم پهلیت                          // هر چند خنجر پر درد را به پهلویت فرو بردند

تو نترسستی و مندی سر پا                                                 // تو نترسیدی و روی پای خودت ماندی       

خو اِدُونی یَه زَمون هر کِه بِزی حرف حقی                          // خوب می دانی یک زمانی هرکس حرف حقی می گفت       

نا حقس کین و لواسه دودن                                                  // نا حق جلوه می دادند و لبانش را می دوختند               

یا قلم زی،قلمس مین سرس اشکندن                                // یا اگر می نوشت قلمش را بر سرش می شکستند            

همو بهتر که تو هم  لو نزنی                                                   // همان بهتر تو هم چیزی نگویی             

خیلی از ما و من ای دنیا، برد شیر نَه کِه اگوی برد هلیم    // بسیاری از ما انسانها از شیر سنگی که هیچ انگار سنگ معمولی هستیم

                                              شهریار  اسفند  1392خورشیدی خرم سعیدی


ادامه مطلب

برچسب ها: شعر لری بختیاری ، شعر نو محلی بختیاری ، شعر نو لری ، بردشیر ، خرم سعیدی ، شعر بختیاری ،

جمعه 9 اسفند 1392

تَرس و تُرس

   نوشته شده توسط: خرم سعیدی    نوع مطلب :شعر لری بختیاری ،

تَرس و تُرس

 

وختی افتو بار روزِ عاجزونه وَند                //هنگامی که آفتاب خسته  بار روز را زمین گذاشت

صِندیق هزار تیه آسمون                              // صندوق هزار چشم آسمان

 زورس و شو نیرسی                                    // زورش به شب نمی رسید

حتا کُوا وِ خجالت ری زردی مردم             // حتی کوهها از  روی زردی مردم

من تاریکی تَی شو زونی بغل غمون نشسن  // در تاریکی کنار شب می نشستند

سُو سُو ی چُرایل کهنه و کم سوی آسمون      // کم فروغی چراغهای  کهنه آسمان

زیر لحاف کهنه درده اَور                                  // زیر لحاف پاره و کهنه ابر

یواش اِ شمُرده و پا ورچین                               // آهسته و شمرده و پاورچین

شو نُرقه کُونِه لِقَه کُو ای کی                             // شب نقره کوب را لگد مال می کرد

شو و غیظ پا و زمین ای کفت                           // شب از روی خشم پا به زمین می کوبید

غوار ور پاس و کُه ای پیتست                           // غبار جلوی پای او  در کوه می پیچبد

هُو و ترس خرس آسون و تیر کوندارس       // او از ترس خرس  و  کماندار آسمان

خُوسِه جَم ای کی                                               // خودش را جمع می کرد

مه وِ وَهم وُ شرم ،شَونِه بغل گری                     // ماه از ترس و خجالت  شب را به بغل گرفته بود

سفیده همو طو سرد و ساکت و مات برده      // سپیده صبح  سرد و ساکت ماتش برده بود

حشکس زی                                                         // در جا خشکیده بود

خروس و ترس روا                                            // خروس از ترس روباه

دی بونگی وِ سر ندا                                           // آوازی سر نمی داد

شون گله، نِمِد پیچ و خَو                                    // چوپان در نمد پیچیده به خواب

گله ولو                                                                  // گله گوسفندان متفرق و پراکنده

سگ گله، بی حوصله                                          // سگ گله از بی حوصلگی

گُلو گُلو و ته جیرپاس ای کی                           // از ته جگر صدا سر می داد

سگی دی و گله زوالی،جواوس ای دا           // سگی دیگر از گله ای جوابش را می داد

...

 

                                                                       زمستان1392 خرم سعیدی


برچسب ها: شعر نو نیمائی بختیاری ، شعر نو لری بختیاری ، شعر نو بختیاری ، خرم سعیدی ، تَرس و تُرس ،

تعداد کل صفحات: 3 1 2 3