تبلیغات
آیاپیر (خرم سعیدی ) - شعر بختیاری - مطالب شعر نو محلی بختیاری
پنجشنبه 15 آبان 1393

آه

   نوشته شده توسط: خرم سعیدی    نوع مطلب :شعر لری بختیاری ،شعر نو محلی بختیاری ،

آه

اَی اَو وِ چالِ(1) آ // ای آه بی اثر (بی عرضه)

اَی آهِ پا وِ ما // ای آهی که در حال تولد هستی

هَی تَو خُوری وِ یَک // دائم در حال پیچ و تاب هستی

پیتی وِ مینِ دِل جُورِ تَنیرِ دیو // در درون دل مانند تنور دیو تاب می خوری.

رِی آسمونِ شَ // می روی  به آسمان سیاه

چی یالِ شَو بُلُند. // مانند یال شب بلند هستی.

اَی گُر گِریدِ آ // ای آهی که زبانه می کشی

سالُونِ آزِگار // سالیان متمادی

چی هَف سرِ هَفی // مانند افعی هفت سر

فیچی وِ مینِ دل،شِیو اِی خُوری هَمس// در دل می پری و می آشوبی

سُوسی وِ مینِ شَو،اِز دَسِ شَ زَمون // از دست زمانه سیاه در شب می سوزی

خُونی وِ گوشِ مُو،سُوزُنُم آسمون// در گوش من می خوانی که آسمون را می سوزانم

وِیرون کُنم هَمی،کاخ ستمگرون // کاخ ستمگران را ویران می کنم

گُمبَک زَنم هَنی،مِردونه وار مُو // هنوز می توانم مردانه وار به پرم

شُمشیرِ مین لَتی(2)،یَ دَو کَشُم کُشُم// شمشیر در سیاهی پنهان شده را می کشم و می کشم

دِیونِ اِی جِهُون. // دیوان این جهان را .

گُودُم تُو نَتری،اِشکِ بُلورِ تُو // گفتم تو نمی توانی زیرا بلور آه می شکند

زُورت دِ نِی رَسه،خینخواریل دَلُو// تو زورت به خونخواگان نمی رسد،آنها بزرگ هستند

مِین اِی زَمونِ شَ،وا اِی حَصار تَنگ // در زندان این روزگار سیاه

خِشت خشت کاخَلا // خشت خشت هر کاخ

 وا حَیفی هُنو،اِز خین مَردمون. // و زیبائی آن از خون مردم است.

هرچی کِه هِد حَلال،هیشکِی نَخواسِ تا // هر چند مباح است اما تا کنون کسی خواسته

بازخُواس کُنِ هُنَ،خینخوارِ نا کسَ // از خونخوار نا کس بازخواست نماید

تَینا تَری وِ چَ رازت بُگی یَواش // تنها می توانی آهسته رازت را به چاه بگوئی

گاشِ یَ رُوزگار // شاید روزگاری

نَینا وِ چَ دِران،دیلق وَنِن وِ جُون // نی ها از چاه بیرون بیایند و آتش بزنند به جان

"تیمورِ" هَر زَمون.  // کسانی مانند "تموچین"(چنگیز) هر زمانه را .

 

1-     "اوچاله ریز"کنایه از آدم بی عرضه و ترسو است

2-    "شمشیر از لتی در آوردن" کنایه از نترس بودن و شجاعت داشتن است

                                         پاییز1393 هرمزگان خرم سعیدی


برچسب ها: شعرنو بختیاری ، شعرنولری ، شعرلری بختیاری ، شعرنولری بختیاری ، آه ، خرم سعیدی ،

یکشنبه 5 مرداد 1393

هُُمدرد - شعری نیمائی به زبان بختیاری

   نوشته شده توسط: خرم سعیدی    نوع مطلب :شعر نو محلی بختیاری ،

هُمدرد

 

" برای کودکان مظلوم جنگهای ظالمانه"

 

نالشِ دریا اِزَنِه سازِ چَپی رُوز وُ شَو، سی چَپَو//ناله های دریا آواز غمگین سر می دهد برای این قتل و غارت

دُزگَلِ دَورون اِبرن جَونِ مُون،بی اَمون // دزدهای زمانه مهلت نمی دهند و جان ما را می گیرند

وا پَلِ اَو،گُوم مُو دل دردِ خُوم،چی تُونُم // با موج دریا درد دلم را گفتم که مانند تو در خروشم

سَر کُوِه دریا وِ دَرد، وا یَه بَرد // دریا از درد سر خود را به سنگ می کوبد

اَقِه دِره جُورِ یَه کُر مُرده دا،وا صدا // گریبان چاک می کند،مانند مادر پسر از دست داده

سینه وِلِنگ واز وُ قُرُمنِه هَمَس ،یه نفس // سینه اش باز است دایم می غرد

غمِ پسین، خین وِ مِرزِنگ اِچکونه وِ اَو، آفِتَو // غم غروب خون خورشید را با مژه در آب می ریزد

مین دِیُون دوزخ شو قام اَوی،چی هَفی // مانند افعی در دهان دوزخ شب پنهان شد

حُوشه مَه مین اَو،پَل بُوُریده یَدَو // خوشه مهتاب در آب گیسو بریده است

سر اِنِهُم چی کلو،دینِ هَمو مَهیِ نُو // مانند دیوانه به دنبال ماه نو می روم

چی ری ماتِ دَدوو،مین عزای گگو // مانند روی از حالت افتاده خواهر در عزای برادر

ناله کُنه مرغ گرفگار،زار. // مرغ گرفتار ناله زار می کند.

* * * * *

وُوُی کِه پِرپِر اَوی، روز دی،سَر شُمی // ای وای که روز در اول شب پرپر شد

تا که تیه کار اِکُنِه شَو پتی،روز نی // دیگر روزی نیست و تا چشم کار می کند شب است

تَحل اَوی مزه روزا دیه،خَرس نَبُوره تیه // روزگار تلخ شده ،اشک چشم تمام نمی شود

یون که تو بینیس و دیر روز نی،گول زنی // اینکه از دور می بینی روز نیست،فریب دهنده ایست

زردی خاکه، کِه وِ تَرسس بُری،رنگِ  ری // زردی خاک است که ترسیده و رنگش پریده است

تحلی زُورخندِ یَه افتو دیَی،جُورِ یَه زردی نی // خنده تلخ و به زور خورشید است که مانند نی رنگ ندارد

منده تَه شَوی شَه، رَوزُمِ نُور،سی یه کور // در انتهای شب سیاه روزنه ای برای کوران وجود دارد

بیدِ بِنه وَنده چِه وازیر سَرس،خَرس اِریزه پرس// درخت بید را بنگر از خجالت سر به زیر افکنده و اشکبار است

من قفس سور اِسُوسیم همه،یه دَفه // در این قفس سرخ همه ما با هم می سوزیم

یخ ازنه اورِگریوه دیه،مین تیه // دیگر اشک نیز در چشم یخ می زند

خنده وِ لوا اِدُزه دردِ مِرد،وُوُی کِه دنیا چه کِرد // دنیا چه کاری کرده که حتا درد خندرا از مرد دزدیده

آینه ری بَسه یَه زنگار تحل،سی بَچَل // برای کودکان،آیینه رخسار زنگار بسته است

برف میا،ری سیا،سی بچُون،اِی زَمون // به خاطر بچه ها موی سفید شده،رخساره  سیاه است در این زمان

پای امیدمون منِ زنجیر غم، بَسِهِ دسِ سِتم // پای امید واری در زنجیر غم و بسته ستم است

شیر دلِ کِردنه زنجیر پیر،وَختِ دیر // دیرگاهی است شیر دلها را اسیر زنجیر کرده اند

دَس وِ جیتُم اِنه یَه بُضغِ تَر،اَفتوِ کردن لِور // بغضی تازه گلویم را گرفته زیرا آفتاب را پنهان کردند

دیه وِگوشی نیا، بونگ قلا، یا شغال،مین مال // دیگر آواز کلاغ یا شغالی در این آبادی به گوش نمی رسد

منده گل حسرت و آه بلند،وا کمند // گل حسرت و کمند بلندی مانده است

کاش که بی رُوسَمِ دَورون کِه بِدوزه وِ دیر،جورِ شغادا وِ تیر// ای کاش رستمی بود تا شغادان را با تیر بدوزد

یا که بیا وادیار،شیر چه اسبندیار،من دیار. // یا کسی مثل اسفند یار در این دیار بیاید.

* * * * *

اَر بِوَنِن پامِ و پولاد سرد،جُورِ مرد // اگر مانند مردان پایم را در زنجیر بگذارند

پامِ مُو پَس نی کشم،تا کِه نفس اِی کشم // من عقب نشینی نمی کنم تا زنده هستم

سینه تنگم ادرم تا گلی،لشکر شَونه وَرُوانُم بره هر منزلی // سینه تنگم را تا گلو پاره می کنم تا شب سیاه فراری شود

تا بر شو مِین یَه سیاره دی،چی دُزی // تا شب مانند دزدی به سیاره دیگری فرار کند

خَرمن شادی بِه درا مِن دلا، چی نها // خرمن شادی مانند گذشته سبز شود

سَوز وُ بهاری بیوه مال مون،خَش اَوه احوالمون // دنیایمان سبز و بهاری شود و حالمان خوش گردد.

 * * * * *

 

 

 

                                                                تابستان1393خورشیدی- خرم سعیدی

 

 


برچسب ها: شعر نو لری بختیاری ، شعر نیمائی بختیاری ، همدرد ، شعری برای کودکان جنگ ، خرم سعیدی ، شعر بختیاری ،

شنبه 14 تیر 1393

اور

   نوشته شده توسط: خرم سعیدی    نوع مطلب :شعر نو محلی بختیاری ،

اَور

اَورِ حُشک، // ابر خشک

چی دِلِ دالویِ هزارساله پیر // مانند دل پیر زن هزار ساله

جُورِ دلِ داغ نهاده وِ سَر // مانند دلی که داغ بر سر آن گذاشته باشند

وا یَه جُوال ترس وُ تُرس // با مخزنی از ترس

دس وُ دلِس  نا اُمید // دست و دلش نا امید

بَسه دِلِسهِ سَرِ آخور چه سَرد // دلش را بر آخور سردی بسته

دَرد به خَوسِسِه وِ مین گلیس // درد در گلویش خفته

جور الو قار  اکی. // مانند عقابی صدا می کرد.

اَور اَیه جَم نَوِه وِ آسمون // ابر اگر در آسمان جمع نشود

جُور یه دالو کِه بلا ویده گاس // مانند پیر زنی که گاوش را گم کرده است

تَحل وُ تُرش، بُرگ بغل زیده یک// غمین و ابروهایش در هم گره نخورده باشد

برف سیانه نتره اَو کُنه // نمی تواند برف سیاه را آب کند

اَور اَیه جَم نَوه ،// ابر اگر جمع نشود

شُونِ نَخونه مِنِ شوگار شَه // شانه به زیر بار شب نخواباند

کار وِ دَرد دَرد وِ کار // کارش را به درد و دردش را به کار نسپارد

وا مِنِ اِی روزگار // در این روزگار

پیرن شَه وُر وَرِس // پیراهن سیاه به تن کند

یالِ کُلِ طُورِ نُور،دِر بده پشتِ سرس// یال اسب وحشی نور را به پشت سرش بتاباند

یا بِزَنه چُو دُهل // یا با چوب به دهل بزند

تا کِه گُروسه یَه دیو،اُو کِه بِغل زی وِ مَه.// تا آن دیوی که ماه رابغل کرده فرارکند.

اَور اَیه جَم نَوِه // اگر ابر جمع نشود

برنو دلتنگی مَردم،سرِ دل جا کُنه// تفنگ برنودلتنگی مردم سردلشان جاخوش می کند

اِستیمِ خنجر سَرِ سینه وِ دَرد // ستون خنجر روی سینه با درد

اِیزَنِه، شیون شُمشیر وِ سَر // شیون شمشیر را بر سر می زند

یا کِه چُو بَرد آسیو // یا مانند سنگ آسیاب

دَورِ لَو، قُلف وُ کِلیتِس وِ چَه. // اطراف لبها قفل زده و کلیدش در چاه انداخته.

وا تُونُم اَورِ سیا،// با تو هستم ای ابر سیاه

وَسِه یَه دیلق وِ مِنِ اِی دلا // دلها دچار آتش سوزی شدند

پای پتی،ناد وِ دَو دُورِ مال // دختر آبادی پا برهنه دوید

تا کِه بنه مَلَمِ دالو گپس // تا مرهم مادر بزرگش را بگذارد

ری دل اُو کُر کِه خُورس شَرم سُور // روی قلب آن پسری که شرم سرخ آن را می خورد

هُو بِرَسُونه پیوم : // او آن پیام را برساند:

بال وُ پِر اَفتونِ بِسُو اَور شَه // ابر سیاه بال و پر آفتاب را سوخته است

آسِمون ،کِرده کِز // آسمان گوشه ای پنهان شده

تا کِه بِوینه دَفر // تا در فرصت مناسب

پُوسِ سَرِشَونِ کَنِه مِینِ دَو. پوست سیاه را از سر شب در بیاورد.

 

 

 

چهار ده تیر1393 مصادف با روز قلم - خرم سعیدی

 


برچسب ها: شعر بختیاری ، شعرنو لری ، شعرنو لری بختیاری ، اور ، خرم سعیدی ، شعر نیمائی بختیاری ، شعرنیمائی لری ،

یکشنبه 25 خرداد 1393

ویر گل

   نوشته شده توسط: خرم سعیدی    نوع مطلب :شعر نو محلی بختیاری ،

ویرِ گل // خاطر گل

ویرت مَیَر سیمرغه // مگر یادت سیمرغ است

یا رَشخِ لشکر اِشکن // یا رخش لشکر شکن

کِه دسِ شغادِ فِرگم گرفگاره. // که دست شغاد فکرم گرفتار است.

وَختی ویر خُوشت پا وِ حُونهِ سَرم اِنه // هنگامی که یاد خوشت پا به سرم می گذارد

جُونِ تیایِ بی گناه چی سیاوشم // جان چشمان بی گناه چون سیاوشم

دَسِ عشقِ سُوداوه ایت اسیره // در دست عشق سودابه گونت  اسیر است

اما وَختی نُومِ بیجنیت وِ چَهِ گِلیم گُدرده // اما هنگامی که نام بیژنگونت از چاه گلویم می گذرد

قاوِ ریت چی مَهِ نَخشَو وِ آسمونُم هزار تیکه اِی بُو.// قاب روی ماه نخشب گونت در آسمانم هزار تکه می شود.

اُسُو کِه رُوسَمکَمندِ پلِ منیجه ایت // آنگاه که رستم کمند گیسوی منیژه گونت

وِ افراسیاوِ شَو شِوِره // از افراسیاب شب آویزان است

دلم جُورِ فَراد،تینا // دل من ماننه فرهاد تنها

تُربه غمس وِ کُول، سَر وِ کُه اِنه // تبره غمش به دوش سوی کوه می رود

تا غُرصه ها سه بتراشنه وُ کُهدردِکُهبُونگ کُنِه // تا غصه هایش را بتراشد و  دردش را در کوه پژواک دهد

یا چی مجنونِ سُوده دل // یا مانند مجنون دل سوخته

تیام وِ خَرس اَولِه زَیده // چشمانم از اشک تاول زده

گوش وِ زنگِ بُونگِ دلِ میراتیم بِنُم// گوش به زنگ صدای دلم باشم

کِه سَر وِ سا نیونه وِ دَرد // که از درد  سر به سازش نمی آورد

دُونه هر طَو گِلوس بدی دَرد، دَرده // می داند درد را هر شکل به قلتانی درد است

سی ویر گُلی کِه گُلُویِ تش سَرسِه // به خاطر یاد گلی که گلوله ای آتش در سر دارد

اما خاراس نی سُوزنِه // اما خارهای خودش را نمی سوزاند .

جُورِ ویر تُو وُ دِلِ لِیوه مُو. // مانند خیال تو و دل دیوانه من 



بهار 1393 خورشیدی بندرعباس


برچسب ها: شعر لری بختیاری ، شعر لری ، شعرنو بختیاری ، شعرگویشی بخیاری ، خرم سعیدی ، ویر گل ،

یکشنبه 3 آذر 1392

بی عروس

   نوشته شده توسط: خرم سعیدی    نوع مطلب :شعر نو محلی بختیاری ،شعر لری بختیاری ،

"بی عروس1"

 "بی عروس تو کل بزن کل بساکی     تفنگچی و مم صالح سوار ز راکی"

ای داد کِه مِن شط شو فریادی نمنده                        //ای بی داد که در شط شب فریادی نمانده     

خَرسای خینالی،مِن حُشکسالی زمون گیرن            // اشکهای خون آ لود در خشکسالی زمان گرفتارند

خیالِ بَچلِ سَوا ، ماتِسون بُرده                           // تصور بچه های کوچک، ماتشان برده است

نال نالِ دلا،جُورِ تَش وُ بِرق بُلُنده                         // ناله دلها مانند رعد و برق بلند است

گوشا،جُورِ کُه کَر                                        // گوشها مثل کوه کر است

اور شه رهِ روز بَسه                                      //  ابر سیاه راه روز را بسته

بُونگِ خروسی نی و مین مال                             // آواز خروسی در آبادی نیست

دیوار بُلُندِ امید بی رَوزُمِه .                               // دیوار نا امیدی بلند است و بدون روزنه

"بی عروس1 "

سی درد دردمندون زمون                                 // برای درد دردمندان زمان

کِه لِشگِ سَوا مَنده تونن                                        // که با شما از یک شاخه هستند

وا خَستِ جُون گِره بِزن                                   // با استخوان جانت پیوند بزن

خِشم کهنه دلته واکِلِ " بُساکی"سَربده                     // خشمی که در دلت مانده به آواز مخصوص"بساکی" سر بده

تا سُوار زِ " راکی2"                                      // تا سوارانی از طایفه "راکی "

وُ تفنگچی وِ " مَم صالح3"                                // و تفنگداران از طایفه" مم صالح"

جَم کُنیم سی جنگِ دردِ مرگِ پا وِ رکاو                     // جمع کیم برای جنگیدن با درد مرگ پا به رکاب(آماده)

سی زندهی تهل هنونی که                                  // برای زندگی تلخ آنای که

حُونَه سُون بی چرا و تش سُون سرد کور و تاریکه          //خانه شان بدون چراغ و آتش ،سرد و تاریک است

غیر چرای مه دریچه ای و شو ندارن که واکنن              // جز چراغ ماه روشنائی در تاریکی ندارند

دس و گردنِ آرزو و خیال خش                             // دست در گردن آرزوها و خیال خوش

من شوِ بی ته وا شاپوش آسمون و زمین خَوسِن             //در شب بی انتها و بدون رو و زیر انداز

چرای کور تیگ نوشتسون دایم لَنگ وُ لُوپُونه                // چراغ خاموش سرنوشتشان که دائم می لنگد

هونونی که  تی رهن و حسرت و دل                        // آنانی که چشم انتظار و حسرت به دل هستند

که وا اویدن عید، بی دَنگ و فَنگ                          // که با آمدن عید بدون تشریفات و ساده

بی سُرفه هف سین و تش وُ چاله چارشنبد سوری          // بدون سفره هفت سین و آتش چهارشنبه سوری

مندیر حسرت و دل جووه چیت دس دوز داسونن           // چشم انتظار و حسرت و دل پیراهنی از جنس چیت هستند که مادرشان دوخته

        و جفتی کوشِ "رِبنی4"                                      // و یک جفت کفش لاستیکی

هو که مین کتاو درس و ایما بهترون خونده:               // او که در کتب درسی که مال از ما بهتران است خوانده:

"زندگی زیباست"

"زندگی آتش گهی دیرنده پا بر جاست"

اما نه قشنگی دی و نه تش واکرده.                          // اما نه زیبائی دید و نه آتش افروزنده

"بی مریم، بانوی آهنی5"

شیر دات                                                         // به شیر مادرت قسم

دسمال شَدِه گو نُرقه دارته بده                                // دستمال ابرشمینت که با گویچه های نقره ای مزین است بدهید

زحم بی خین دل افتوی بوه ای  نه بوندم                    // زخم بدون خون دل آفتابی پدری را ببندم

که هر رو سر جنازه  بی جون خوس گریوه                 // که هر روز بر جنازه خود می گرید

بوه ای که حتا دسمالی نداره                                  // پدری که دستمالی ندارد

تا عرق شرم دل تنگی سه پاک کنه                           // تا عرق شرم دلتنگی خود را پاک کند

سوار اسب کهر شو بلا ابو.                                   // سوار بر اسب سیاه شب ناپدید می شود.

"علی مردون6"

دروازه شونه ری و صو واکن                                // دروازه شب را به روی صبح وا کن

شوی که ظلمتس و نا تو وُ تاته زونته                       // شبی که تاریکی اش دامن تو و عموزاده هایت را گرفته

"شمشیر طلای بی غشت"بده                                 // شمشیر طلای نابت را بده

مارای تاریخی شون  دشمن دل سیاهِ سر بوریم             // مارهای تاریخی دشمن را سیاه دل را سر ببریم

تا دی و پشت نِشت نزنن                                       // تا دیگر از پشت نیش نزنند

هونه بفروشیم و نون بخریم                                   // آن را بفروشیم و نان خریداری کنیم

سی دایلی که وا حسرت نون گرم                              // برای مادرانی که برای حسرت نان گرم

 وِ خین خُو شِرِشنِن آردای من وردل خیالِ سُون             //  آرد های خیالی را با خون خود می سرشتند

وا  تنیر دل پزن                                                  // با تنور دل می پزند

تنیری که وا خست جون عزیزون قسم خور                  // تنوری که با استخوان جان عزیزانشان

روشن ابو و دایم پتی سوسه .                                 //  روشن می شود و دائم خالی می سوزد .

1- نام زن علی مردان خان مبارز ستم شاهی 2و3- دو طایفه از غیور مردان بختیاری 4-نوعی کفش از جنس لاستیک 5- مادر علی مردان خان بختیاری که از طرف صدراعظم آلمان به لقب "بانوی آهنی" خوانده شد 5- علی مردان خان از خوانین  بختیاری که در مبارزه ستم شاهی در زندان قصر به شهادت رسید.

 

 

                                  پاییز 1392 خورشیدی شهریار- خرم سعیدی


شنبه 19 اسفند 1391

چه شو

   نوشته شده توسط: خرم سعیدی    نوع مطلب :شعر محلی بختیاری ،شعر لری بختیاری ،شعر نو محلی بختیاری ،

چه ِشَو

شَو نـَگُ ،/ نگوئید شب

آهِ سَردِ لـُهلدِ وُ لیتنیده ، بَچهِ یَتیم/ آه سرد بچه یتیم لخت و عوری است

بَختِ بَسهِ دِل ِ جَوون ِ مین ِ مال/بخت بسته جوانی در آبادی است

شَو نَگُ ،/ نگوئید شب

جُورِ مُرغ ِ وَنده بار/ مانند مرغی خوابیده است

پیته اِی کـُنه هَمَس/ خاک بر خودش می پاشد

بَسِه بَندِ خُوس وِ گـُردهِ کـُهی کـَوو/ این شب خود را با بند به کمر کوهی سیاه بسته است

مَه وُ اَفتوِس/ ماه و آفتابش

جُورِ هاچقون ِ نامراد ِ دیریـَک/ مانند عاشقان نامراد دور از هم هستند

دایمن نِمد وِ کـُول خَوِن/ مدام نمد پوش و خوابند

آساره یَل ِ شَو/ ستاره های این شب

پُشتِ کـَره چیر آهنی/ پشت دیوار سنگ چین آهنی

جُور ِ کـَهره ی سَوای تـَرِکی/ مانند بزغاله تازه متولد شده بهاری

دایمن دَک اِی زَنن/ مدام در حال لرزیدن هستند

رَه وِ جائی نی بَرِن/ پناه گاه دیگری ندارند

مین اِی کـُلـَه بَره/ در این حصار

شَو نَگُ ، / نگوئید شب

بـِگُ ، چَهی کِه دَس ِ دیو شَه/ بگوئید ، چاهی که دیو سیاه آن را حفر کرده

کـَنده مین ِ رَه ی اَفتـَوِ سیها  و  سر راه آفتاب سیاه قرار داده

وَسه مین ِ چَه/ خورشید در این چاه افتاده

افتـَوی کِه اَو اَوی/این خورشید که آب می شود

اِز خِجالت ِ گـُل ِ آهِ مَردِمون ِ بی زَوون/ از خجالت گل آه مردمان بی دفاع است

باز نازُم اِز،/ دوباره می نازم به

غیرت ِ کـُرِس هَوا/ غیرت پسر شب

وَر بِکِرده جُووه سیا/ که در این ماتم پیراهن سیاه پوشیده

جَم بِکِرده لشکرس/ لشکریانش را جمع کرده

چَرتِ شَه ی شَه نِه واگـُشی/ چتر سیاه شاهانه اش را گشوده

گـَرده جُست ِ کـَهخدا وُ بیرقس وِ مین ِ چَه/ دنبال کدخدائی می گردد که با پرچمش در چاه افتاده

غافل ِ کِه شَو ،دایمن وِ خَو/ غافل از این که او مدام خواب است

جُورِ خُسروی کِه دَس ، وَنده گـَردن ِ شرین/ مثل خسرو دست در گردن شیرین

گوش وُ هُوش ِ شـَو پـُره/ گوش و هوش شب پر است

مین ِ چَه ی شَو فقد/ در چاه شب فقط

جای آهِ مَردِمُون پـَتی/ جای آه مردمان خالی است

دی ِ شَو بـِکردِ کـُور/ دود شب کور کرده

تی آسون ِ پیر/ چشم آسمان پیر را

شِرِ آسمون وِ خَو/ شیر آسمان خواب است

جُور ِ بَختِ مردمون مال/ مثل بخت مردمان آبادی

یال وُ دیم ِ نِداره شِر/ شیری که یال و دم ندارد

پَشخه کـُوره کـَنده وِس/ دور و برش پشه جمع شده است

بسه وَسه گوشه ی قفس لوس شور / بسته شده و لبش آویزان گوشه ای از قفس افتاده است

اَی! بَختِ نامراد/ ای بخت نا مراد

شِرِ ای زَمون/ شیران این دور و زمانه

لیشتـَر اِز رُوا/ پست تر از روباه هستند

شِر هَم فقد / شیر فقط

شِرِ دَورِ پیشََ/ شیران دوران گذشته

 

زمستان 1391 خورشیدی- بندر عباس


برچسب ها: شعر لری بختیاری ، شعر نیمائی لری بختیاری ، شعر نو لری بختیاری ، چه مه ، خرم سعیدی ، شعر بختیاری ،

شنبه 5 اسفند 1391

مندیر

   نوشته شده توسط: خرم سعیدی    نوع مطلب :شعر لری بختیاری ،شعر نو محلی بختیاری ،

مندیر

دَر گـُشی صُوِ زی                      دریچه صبح را گشود

طاقت شـَوِ سیانه دی نِداشت        /  دیگر نمی توانست سیاهی شب را تحمل کند

دیو شو  بکنده چادرس نها وِ دَو.  / دیو شب چادرش را در آورد و فرار کرد.

بُونگِ تَک خروس مَنده مین مال   / صدای تنها خروس باز مانده آبادی

طَهنه اِی زَنه وِ کـَوگِ دَر .         / به آواز کبک دری طعنه می زد .

بِرچ اِی زَنه وِ دیر                   / می درخشد از دور

برفِ سایه وَنده گـُرده کـُه.           / برفی که روی کوه سایه انداخته

جاز وَ گینه های هُشکُلو، سیا        / بوته های "جاز " و " گینه "های خشک شده سیاه

پنجه سون وِ آسمون هوا             / پنجه هایشان به طرف آسمان بلند بود

زیر هر لشگِ سون، غـَمی خـَوه.    /زیر هر شاخه آنها غمی خوابیده است .

*****

دالوی، لَوس وِ جورِ دَر چُوی       /پیر زنی که لبهایش مانند درِ چوبی

بَسه بی هَمس                         / همیشه بسته بود

قـُلفِ لَو ، رَه کـَلومِ نی گـُشی        /قفل لبهایش راه کلام را نمی گشود

دَسَلِس بِوَسته بی                     / دست هایش بسته بود

رَه­ یِ پای جور نَین                   / راه پاهای مانند نی­اش را

چُمبه زَیده بی دَمِ بُهون              / جلوی سیاه چادر چمباتمه زده بود

تی یَلِس، دُو سَوز مُهرِ ی­ِ دَلو      /چشمانش مثل دو مهر سبز رنگ بزرگ

زیرِ غارِ بُرگـَلِس وِلو                /زیر غار ابروانش آویزان بود

کـُور سُوئی کِه داشت                / بینایی اندکی داشت

رَه­ یِ دیرِ­ای پائی هَمس             / همیشه به دور دست نگاه می کرد

سالیونِ آزگار                         / از سالیان دور

نِشتِ کُهِ نِه­ ای نِیَشت                 / قله کوه را نگاه می کرد

تا کـُرِس کِه چند سال پیش           / تا پسرش که چند سال فبل

رَهده بی شکال بیا .                 / به شکار رفته بود برگردد .

هیش کـَس نَگودِسه ، حَتا قَلا       / هیچ کس حتا کلاغ به او نگفته بود

کـُر کِه رَهده دینِ نُون وِ کـُه نیا     / پسری که دنبال لقمه نانی به کوه رفته دیگر بر نمی گردد .

*****

اُو سَگُویِ زَردِ با بَفا                 / آن سگ زرد با وفایی که

واغمِ هُو هید هُم صدا وُ آشنا        / با غم پیر زن آشنا و هم نواست

جای هَست، هَی خوره غَمِ هُونَه       / و به جای استخوان غم او را می خورد

مِهرَوون وُ مِهرَوون                  / در نهایت مهربانی

دَسَلِ نهاده زیر پُوزِ خُوس غَمی     / دستهایش را غمگینانه زیر پوزه اش گذاشته

سَر نهاده ری هُنُو                     / سرش را روی دستها نهاده

جَم بِکرده دیمِ زیر پا                  / دمش را زیر پایش جمع کرده

دُوده تی یَلِس، مینِ تیلِ هَمو          / چشمانش را به چشمان پیر زن دوخته

دالُوِ خُوی کِه بی، مارو همه .        / همان پیر زنی که غمخوار همه بوده است .

 

                          پنجم اسفند 1391 خورشیدیمصادف با جشن سپندار مذ


برچسب ها: شعر نیمائی بختیاری ، شعر نو لری بختیاری ، مندیر ، خرم سعیدی ،

یکشنبه 10 دی 1391

گا و ِ لیر

   نوشته شده توسط: خرم سعیدی    نوع مطلب :شعر نو محلی بختیاری ،

گا و ِ لیر

بـِزیده دَشتِوون1 واكِل2                                       1-نگهبان دشت 2- بلند شدن

و ِ مین 1 یَه كـُلـَه چیری2                                  1-میان 2-اطاقک سنگ چین شده

نِها 1 دَسُن2 و ِ پُشت ِ بُرگ3                             1- گذاشت 2- دستش را 3- ابرو

بـِكِرده سایوَنی1 سی2 تِیه بی سُو3                  1- سایبان 2- برای 3- چشم کم فروغ

وُ هَی ایگو :

اِیا باروو1                                                                1- بارن می آید

بـِدون 1ِ یَه مُكِشتی2 وُ بـِدون ِ هَل هَله كـُوسه3   1- بی 2- تعارف 3- نوعی نیایش برای طلب باران

هَمُو باروو  كِه گه وا ساز ِ دِل رَصقه1 وُ گـه بی ساز  1- رقصیدن

سَرِس گـَرم وُ دُو گوُشِس پُر زِ آوازِه

شـَلاقی اِی زَنه1 وِ گـُردهه2 كـُه وُ بیاوونا    1- باران رگباری 2- کمر

اما اِی بَزگـَرون1 ِ مال2                                1- کشاورز ، برزگر 2- اجتماع چند خانواده

نـَگودِن دی خدا شُرگِت .

هَنی1 قهرن2 وِ اِی دورو3                             1-هنوز 2- قهر هستند 3- زمانه

وُ گایَل دایِمن1 مِن لیر2                                   1- مدام 2- پناهگاه حیوانات

بُریدن جَهر1 وُ اِشكندن2 همه خیشا3وُ جَفتا4 و لِدِنانه      1تا 4 – ابزار شخم سنتی

تـَشس دی نی بـِلازه1 ،اَو2 بـِریسسه3 مِن ِ چاله4           1- شعله ،فروغ 2- آب

اَویده1 خـَرس ِ تیه هُو، وِ جورِ ا ُو گلال ِ2 كـُه      1- شده 2- دره خشک

وُ درد ِ تَهل1 مِن جُونس                                1- تلخ

مِثال اُسِخون لا زئم1                                             1- استخوان میان زخم

بُورده1 طاقت وُ هُوشِس .                              1- برده است

وُجاقا كـُور1، بَچونِس2 كـُم پـَتی خـَوسین            1- خاموش 2- بچه هایش

مَیر خَو نُون،1 كـُنه سیرسُون2،وِ اِی دَورون3  1- مگر خواب نان 2- سیرشان کند 3- در این زمانه

گـُدَشته1 اَ‎ُو زَمونا كِہ                                 1- سپری شده

یَكی سَر خُوش وُ كـَیفس كـُوك

نِشَسه وا كـُپ ِ چاله1 مَتل اِی گـُو :

" گفته بودم زندگی زیباست "

" زندگی آتش گهی دیرنده پا برجاست "

" گر بیفروزیش ،رقص شعله اش در هر كران پیداست1 ...”     1- از منظومه آرش کسرائی

گِمونم جُورِ1خَوِ2بَنگِروی3 شعر ِآ داراو4                                         1- مثل 2- خواب 3- قهرمان شعر رستاخیز مسجد سلیمان4- مرحوم داراب افسر شاعر شهیر بختیاری

ایَر1 واكِل زَنه2 روزی "عَمو نوروز"                              - اگر 2- برخیزد

اِ گـُو1 گـَویل2 ،                                                     1- می گوید 2- برادران

نِشینین دَورِ1 تـَش تا مـُو بُگـُم2 سی تُون3                             1- کنار 2- بگویم 3- برایتان

همه حرفا مَتل بیده

 كـُمم1 پُر بی ، دُرو گـُودُم                                       1- شکمم

وِ ای دَورون1                                                                  1- این زمانه

همه ی زِندهی1 درده  همس2 رنجه ، همس تَهله3          1- زندگی 2- همه اش3- تلخ

زِ بَس كِه دین1 نون دونُم                                         1- دنبال

پُرِ پا م1 وُ دِلُم ا َوله2.                                                         1- پاهایم 2- آبله (تاول)

لِورگ ِ باد ِ سَرد ِ صُو1                                                       1- نسیم صبحگاهی

 چُراها نه بخونیده1                                                            1- چراغ ها را خاموش کرده

سبیدی ِ پلای 1ِ برف                                              1- گیسو

نِشـَسه مِن دِلا تی رَه1                                                         1- منتظر

هَمَس مَندیر1ِ جنگ ِ اَفتو وُ شـَو بی2 .                         1- منتظر2- هست

غـَمُم وا كی1 بگـُم گـَویَل                                          1- چه کسی

وِ غارا وُ چَها1، یا مَه ی سَر گردون !                           1- چاه ها

هَمو مَهی1 كِه شَو هم نی شناسس دی                          1- همان ماهی که

وَیر نـَه،1 كی ایطَو2 تاریك بی ای خاكدون دِل               1- وگر نه2- اینگونه

بـِنـَه1 شـَو پُر چرای ِ اَفتوه ، تاریك                             1- بنگر

بگو ای گـَو،بپخنین1 دی وِ ای تاریكی وُ ای شـَو             1-اسم صوت برای ترساندن

 آخر پاییز 1391 خورشیدی ( مصادف با جشن دی دادار روز)– بندر عباس (خرم)


برچسب ها: شعر نو محلی بختیاری ، شعر نو لری بختیاری ، گا و لیر ، خرم سعیدی ، شعر نیمائی بختیاری ،

پنجشنبه 9 آذر 1391

شـَو

   نوشته شده توسط: خرم سعیدی    نوع مطلب :شعر نو محلی بختیاری ،

شَو

"باران ،  ترانه  كه می خواند دلتنگی اش را فریاد می زند . ما چگونه فریاد كنیم دلتنگیمان را ؟ "  ؟

  

شاه مُرغ ِ آسِمُون 1ِ شَو2               1- آسمان 2- شب

 سُلَیمُون ِ زَمون1                              1- سلیمان زمانه

باد اِی بُرد تختِ سِه1                        1- باد تخت او را می برد

تا کُنه وِ گُــلِه1 مُنگــَشت2 گــُدَشت3    1- فله 2- نام كوهی در شرق ایذه 3- عبور

مُست ِ1 مُنگشت رَهسِه بَس2               1- مشت 2- سد راهش شد

اَقه سِه1 شِرنی2 وِ كـُل3                       1- یقه اش را 2- پاره كرد 3- بطور كامل

اُو1 گـُلای2 آسِمون ِ شَه3                       1-آن 2- گل های 3- آسمان سیاه

بِـ‎ـِریسیسن1 وِ كــُه2                                                   1- رخته شدند 2-كوهستان

چی چـِرا1 بـِرچ اِی زَنِن2 .                      1- مانند چراغ 2- می درخشند

مَه1 بـِكرد تــَلواسِه2 جُمنیدِه خُوسَه3   1- ماه 2-تقلا ، جنب و جوش3- خودش را تكان می داد

داد ز َی1 خِرس ِ گـَپو2،                             1- فریاد زد 2- دب اكبر

 تـُو بُوَن1 پـِنگ2 مین ِ ریس3                     1،2،3- با چنگ صورتش را بخراش

خِرس كـُچیره1                                           1- دب اصغر

كـُله پـِرق كـُن1 مین ِ رَهس2                  1،2- چوبی را ناگهان به محل گذر پرتاب كردن (نوعی حیله مبارزاتی)

تیر كـَوون دار1 تـُو بـِكـَش چـِله كـَوون وُ كـُن شِكال2   1- صورت فلكی جبار 2- شكار

دُورگـَلُونِس1 دا د زَین دا2                                             1- دخترانش ( خوشه پروین)2- فیاد زدند مادر

تـُو بـِدِ س1 هَر چی كِه داری مین ِ2 وَردِل3 تا رَدابـُو4 مین رَه5     1- به او بده 2-میان 3- زنان بختیاری آن قسمت از سرپوش مخصوص ( مینا ) كه در قسمت جلو سینه آویزان است را به شكل كیسه مانندی می بستند و اشیاّ سبك را در آن می گذاشتند.4-رد بشود 5- میان راه

تا اَوِه1 شیمی ِ2 اِی دَورِه وِ دَر3                                      1- بشود 2،3- شومی این دوره

كـَوِه1 اَلُوس2 ِ بـِكـُش سی3 شُم ِ4 شَو                   1- بره (برج حمل)2- سفید3- برای 3- شام

گای كالِه1 دِه2 وِ بَزگر3                                            1- گاو سیاه (ثور) 2- بدهید3- برزگر

بـِزَنه1 شُوم 2ِ دِل ِ ای شَو سیا                                         1،2 – شخم بزند

دُورگـَلونت1 دِ 2كـُرِس3                                         1- دخترانت(جوزا) 2- بده 3- پسرش

تا كـُنه1 صُوول2 وُ اَوِه3 خین بَس وِ مال4                1،2،3 – صلح برقرار بشود4-ولایت

كِرزِلِنگ 1ِ آسِمُون تـَرسِسه 2جـیسه3 كِرِ یَه بَرد ِ گـَپی4  1- خرچنگ(سرطان) 2- ترسیده3،4- فراركرده5- زیر سنگ بزرگی

شیرِ شئر1 ِآسِمون ِ دِ 2 وِ اُو دار3 وُ درهدِ 4لُهدِ5 كـُه5          1- شیر(اسد) 2- بده 3،4-درخت 5- لخت6- كهسار

تا گِرِن1 جوون وُ كـُنن2 وَرسُون3 قوا                     1- بگیرند 2- بپوشند 3- به تن شان

هُوشه1 هان ِ وَن 2سَرِ گـَهر ِ دَلُو3 سی كـُوگ 4ِ كـُه       1-خوشه ( سنبله) 2- بگذار 3- سنگ بزرگی4- برای كبك

تـَپ ِ تیلـُنس1 چـِه گـُسنَن2 مین ِ اِی سال ِ خَراو3         1- جوجه هایش2-گرسنه 3-خراب

سَر شاهین1 ِ اِی ترازین ِ2 بـِده مِرد ِ حَقی                             1- آلت وسط ترازوهای دو لختی 2- ترازو (میزان)

تا رَسونه1 دَس2 ِ مردم حَق ِ سُون3                               1- برساند 2- دست 3- حق شان را

تیر كوون 1ِ دِه وِ شُون2                                                    1- تیر و كمان (قوس) 2-بدهید به چوپان

تا بـِشُونه بَرد1 وُ تا رُوشِن اَوِه2 تـَشه بِلاز3                    1- تا سنگی پرتاب كند2- شود 3- شعله ور

مار وُ گـَ‌ژدیما1 بـِرن2                                                        1- كژدمها ،عقرب2- بروند

پاك آبو1 رَه د یه2                                                             1- بشود 2- دیگر

بُزِ نارك1 تُو بـِكـُش پیش ِدَر ِ غارِ سیا                 1- بزی كه اطراف صورت و ریشش قهوه رنگ است(جدی)

مار آبو1 مهر2 دُوارته3 ،مین ِغار جُور ِ نِها4             1- متولد بشود 2- میترا 3- دوباره4- مثل گذشته

دُول1 ِ وا بَند ِ وُریس2 ِ شـُل بُكن3                          1- دلو 2- نوعی بند پهن بافته شده 3- رها كر

تا بـِریسِه1 اَو2 مِن ِ دُول وُ اَوِه3 سَوز4 مَرغِلون5      1- بریزد 2- آب 3- بشود 4- سبز 4- مرغزار

تا بـِگِره1 دِل ِ دَردینه2 اِی مَردم لیز3                         1- بگیرد2- دردمند 3- آرام و قرار

جُور ِ ماهی مِن ِ اَو .

 

9آذر 91 خورشیدی( مصادف با جشن آذرگان ) –شهریار (خرم)


برچسب ها: شعر نو محلی بختیاری ، شعر نو لری بختیاری ، وصف شبب به زبان بختیاری ، خرم سعیدی ،

چهارشنبه 1 آذر 1391

كارون

   نوشته شده توسط: خرم سعیدی    نوع مطلب :شعر نو محلی بختیاری ،

کارون

نُو عَروسِ کـُه ساروُن

بی وی ِ1 هَر دو جهون2 – کارون-       1- بی بی (زن بزرگ زاده )2- جهان

جورِ1 بَهیگی2  دایِمن3 بِرچ اِی زَنِه1   . 4- مثل 2- عروس 3- مدام ، همیشه 4- می درخشد

حَلقه های زُلفِ شَو رَنگِس1 هَمَس2           1- رنگ شب 2- همیشه

جُورِ خیال پیتن1 وِ یَک1                     . 2- می پیچند 2- بهم

بُشخِه1 سَر رَختی2 کِه آوِرده3  دُوا 4         1- بقچه 2- لباسی كه به عنوان پیش كش به  می دهند 3- آورده است 4- داماد

پَهنِه پُر نَشق1 وُ نِگار .                          1- نقش

دالُووِس2 شَو ای گـُشه2 در صندِ قِس3          1- مادر بزرگ 2- می گشاید 3- صندوقچه اش را

هَی اِدوزه1 ری ِ2 رَختِ3 نُو بَهیگ4             1- مدام می دوزد 2- روی 3- تازه عروس

مَه وُ آسارِیَلِ1 گَپُ و کُچیر1                    2- ماه و ستاره ها 2- بزرگ و كوچك

کِل زَنه2 سی2 هُو3 هَمس4 اَورِ5 بِهار      1- نوعی صدا ی خوشحالی2- برای 3- او 4- همیشه 5 ابر

دا1 دَدُیل2 نُو عروس                           1- مادر 2- خواهران

کـُه یَلِ1 سَر مِن هَوا ،1                         - كوهها

تا دِرَهدِ1 پیر و كوگ2                             1- درخت 2- كبك

نَشق نَشق ِ جونِسون1                          1- جانشان

اِز گُلای1 رنگِ رنگ                         1- گل های

روز وُ شَو1 نشق2 ای زنن3                      1- شب 2- نقش 3- می زنند

رَختِ هُونه1 .                                   1- لباس های او را

آسِمون وُ لشکَرِس1 شُمشیر دَس2                1- لشكرش 2- شمشیر در دست

جنگ وا شَو ای کنن1                                 1- با شب می جنگند

تا وِ دیر1 ای نَو عروسِ دیدِنه2                   1- از رور 2- دیده اند

ماتسون بُرد1 ، هشکِ سُون زَی2 وُ هَمه      1- حیران ماندند 2- از تعجب در جای خود خشكیدند

پین اَنگس1 مین چیل2 زِل کور3 اَوین4 1       1-- پنج انگشت 2- در دهان 3- كسی كه چشمش باز است اما نمی بیند 4- شدند

مُستِهِ1 شُمشیرسون2 من دَس مَند3 و بَرد اَوی 4  1- قبضه ، دسته 2- شمشیرهایشان 3- ماند 4- سنگ شد

آسِمون اِی لیوه1 ، ولگردِ لَتی پُوشِ2 پا پَتی 3      1- دیوانه 2- لباس سیاه 3- پا برهنه

هَپروُن اِی وِیرد1 سی2 رَختِ3 بَهیگ              1- حمله ور شد 2-برای 3- لباس

عیسِ1 خُن2 ای دی3 مِنِ آیینه اَو4                       1- عكس 2- خودش را 3- دید 4- آب

جُورِ مارِ زئم زُولُونی1 پیت2 اِی وَروِی3 وِ خُوس  1- مانند مار زخم خورده 2،3به خود می پیچید

رُو1، سَرا زیری بِِکردِ تُند وِ پا2                               1- رودخانه 2- شتابان رفتن

عاقوت1 دُونس2 ایر3 بُو مندِگار4 مَندو اِ بُو5          1- سر انجام 2- می دانست 3- اگر 4- از حركت

اَفتوِ1 نوزین2 سُوار شُمشیر دَس                       1- آفتاب 2- كره اسبی كه تازه آماده سواری است

باز اِز رَه1  اِی رَسی2                                          1- راه 2- می رسید

باز اِز  تَرسِ سوار

جورِ1 خَرسِ2 تَهلِ3 آدم  نا مراد                     1- مثل 2- اشك 3- تلخ

تُکه1 وِ تیه2 زُلال ِ دُدَرِ3 یتیم ِ شَو                1- می چكد 2- چشم 3- دختر

آساره1 مین2 اَو .                                     1- ستاره 2- میان

               پاییز 1391خورشیدی شهریار (خرم)

 

 

 

 

 

 


برچسب ها: شعر لری بختیاری ، شعر نو محلی بختیاری ، كارون ، خرم سعیدی ،

جمعه 19 آبان 1391

دَشت ِ وُون

   نوشته شده توسط: خرم سعیدی    نوع مطلب :شعر نو محلی بختیاری ،

دشتِ وُون

سَوزِ پای ِ تا اَبَد دِلتنگ ، بِخَوس

کِل دَهول ِ بردِ شئرت جُم خُوره

زَئم کاری خَورده اِی کِشتِ دِلم

خَشی اِز اِی دَوره دیره اِی زَمو

آه ِ دی ِ اِی دِل ِ مَردم دیه

کِشته سَوز ِ فلک هَم سُوده دِی

تیخ ِ نُرقینه ی ِ مَه زَنگاربَس

حاصلی جُز نَعلت وُ نُرفین نی

روز چی شَو ، شَو خـُو اِی دُونی دیه

آسِمُون هَم مین ِ چار دیوار،دِلس زِندُونیه زنجیریه

زُلفِ دَورُن چی شَو ِ نکبت وِ هَم پیتِسته دی.

شُون ِ گَله بی خیال

باز اِیخونه وِ دیر

جای نیشیتس

صِدای ِ رِنگ ِ موبایلس وِ دیر

بُوی اُو دنیا اِدا

راس گُو بی گَفتَر ِمال ِخُومُون:

"هرکه داس ِ دَس گِره

هُو هَمونه کِه بِه کِشته گنمی."

کِشت ِ اِی دَور ِ زَمون

غُول ِ قیل ِفاصِله

بَین ِ دارا وُ نِدار مَردمه

                                                                                   آ بان 91 خورشیدی – شهریار (خرم)


برچسب ها: شعر نو محلی بختیاری ، دشت وون ، خرم سعیدی ، شعر محلی بختیاری ، شعر لری بختیاری ،

جمعه 3 شهریور 1391

خین خُلون

   نوشته شده توسط: خرم سعیدی    نوع مطلب :شعر نو محلی بختیاری ،

خین خُلون

  بَئدِ چَن سالی باز

خَو بَوونِه اِی دی

کِه غَمی داشت وِ دنیایِ دیه .

ریِ یَه تَی نِمِدِ سَردِ وُ پَتی

پَین اَنگُس بِه پیتنده وِ یَک

بِغَل اِی زَی زُونی

وُ تِکی دا سَرِنِه وُر چینِه

نَفَسِس سَرکَش اَوی

اِی کُفنی

مُرغِ سَر کَنده اِ کُفت

سَرِنه مِن قَفَسه سینه تَنگ

تِیه یاریس بِکرد

واز کِردِ رَهِ دِل

خین هُوفشت بِکِرد وُ رِه وَس

دَس اِی زَی مِنِ خین

رَنگ وُ ری سُور اِی کِرد

تا دِیه رَه نَبَرِه هَمساده

کِه اَوی تاپو هُو

پَتی اِز گَنُم وُ جُو

                     شهریار- شهریور 91( خرم )


برچسب ها: شعر لری بختیاری ، شعر نو محلی بختیاری ، خین خُلون ، خرم سعیدی ،

یکشنبه 15 مرداد 1391

خَوَر

   نوشته شده توسط: خرم سعیدی    نوع مطلب :شعر نو محلی بختیاری ،

چَو

اَور، چادُر کُهنه دِردِه ری سَرس

وِ رَهِ دیر وُ دراز

 سینه کَش کُه اِی وَی اِ کَشی خُن بالا

بَرق اِی زَیس شَلاق

کِه بِکُن تُند وِ پا

مِنِ حُورجین شَهِ شِره دِرِه

دیه بارونی نی

باد ، ای راز بداده دَمِ باد .

*****

شَو ، اَفتونِ  کَشون کَشون

 اِی بُردجُورِ غولِ بیابون وِ گُول

اَفتو وِ ترس رنگِ رینه باخته بی

سَرِ سِپُرد وُ رَه

 زیر چادرِ سیا

شَو ، نادرِ وَرگشته وِ جنگِ هِند

مغرور وُ سر بُلند وا لشکرس رسی

اُردی بِزیده بی

*****

 ویقه بُلند اِزی ، مُرغی وِ ترسِ شَو

جایی پَنَه گری

گاشه روای پیر ، جیتِس گِریده بی

مین مَرغلون شَو

مَرغِ  شَهی هَمس ریشه دونده بی

چیلونگری اِخوم

وا هَستِ جُونِ خُوس

داسی بِسازه سیم

*****

اَی باغِ دِل بیو

تُن شیرِ دات وُ اُو اَفتوی شا وِ شات

ریمه مَون وِ گِل ،بَختِ بَوو خُوت

واکُن یَه چاله ای مین آسمونِ شَو

دِی کُهنه کینه ها ن

اَوشون وِ زِیر گِل

شُومی بِزن هُنه

وا خینِ مین خوت

اَو دِس تُو یه دَمون

گاشه یه روزِ دی

وابو یَه علفی

سی یابُوی ، بُزی

                                بندر عباس –مرداد91 (خرم)


برچسب ها: شعر لری بختیاری ، شعر نو محلی بختیاری ، شعر به زبان بختیاری ، خرم سعیدی ، خَوَر ،

پنجشنبه 12 مرداد 1391

مال

   نوشته شده توسط: خرم سعیدی    نوع مطلب :شعر نو محلی بختیاری ،

مال

شَوگار ، جُورِ دارِ حُونِه کَه گِلی

کِه دی بِزیدِه بی هُنه وُ کِردِه بی تِنَه تِنَه

وِ ضَربِ زُور ، جِلوِ نُورِ اِی گِری .

نُورا وِ زُور ،طَرِ تُویِ  گلی وِ آسمون تُکن

هَمُو شَری کِه الا زَنگی اِگُنِس، ظالِم وُ شَو بِپا

کُماچی وُ پیاله وُ لگنِ  وِ مِرس

نِهادِه زیر تُکه های  نُور،صدایِ دِنگِ دِنگ .

لِورگِ باد، پاس بَسه بی وِ شَو

کُلِ پِرِنده یَل غَمین وُ سَر نهاده زیر بال وُ پر

دُهونِ روز بَسه چی خَرِ بُنی وُ پُشتِ هَف کُه سیه اَسیر شَو

اُو اُردی شَه شَوون ، دَوارته وِ رَه دراز، اُویده بی

وِ غَیزِه وِز وِز دُو پَشخِه کُوره سِمچ نَبی صِدا

تَشی وِ مینِ چالِه زُنگ زُنگ اِی گُلس وِ تَرسِ شَو

طَوقِ پِرچی و دُو نُونِ کُولِ تیری وُ یَه پاله اَو

وِ کُپِ چاله ، تاته مَمُوسَین وُ شاگُلی نِشَسه بین.

چِه مهروون وا هَمِه

اَما خُسون ، هَمیشه خدا ،وِ جُورِ نُو دُوا وُ نُو بَهیگ

فقط زُل اِی زَنن وِ یک

هِزار حَرف، وِ هَر نِیرِ زینهِ وراچ اِی گُدَشت .

وُ میره هَم ، فقط سکوت بی وُ دَردِ تهلِ مِن دِلِس

پَیوم هانِه اِی سُروند وُ اِی رَسُوند وِ شاگُلی

گاه گاه یَه آه ،وِ مینِ لَو وُ سینهِ هُو بُل اِی گِری وُ فِر اِدا

پِرِندِه خِیالِ هُو ،وِ رُوهِ شُکِه بُرگِها

وِ مِینِ آسِمون وُ اُو رُهِ کُها

بُهُونِه اِی گِری وُ اِی گُدَشت.

هُو بی زَمند

خُونِه وِ بالِ چالِه اِی سُروُند وُ دَسِ راسِ زیر سَر

خَوِس فقط وِ خاطِرِ خِیالهای خُوش خُوشی کِه جورِ بَرق اِی رَون

شِرین وُ تُند وُ گُرِ پا .

اَما ، دَدُوم شاگُلی

وِ ریِ لَوکِه هُشک وُ کُولِِ مین هَوش جُورِ دُوش

آسارِه پا هُو بی وُ بَینَت اِی کُنه هَمَس

اَیر مُوهی وِ مینِ اَو کُنه هُو خَو، یُو هَم اَری.

هُو زِلِهِ دَلو ،هِد آساره خُم

هُو آساره دُورگَلم

هُو هَم ککایلم

اَی وُوی خدا ، کِه بی کِه مُرد

سِتارس اِز شَوِ خدا اَوی جدا.

دُوارتِه جیک جیک صُوِ زی

صدای مَشکِ دُویِ گُل نِسا

وُ بُوی نُونِ تیری مَطا

گُلُو گُلُو صِدای عَو عَو سُگو

صِدای زَنگُلای گُوسیلون،وُ اُو آُوای شُون

تَنیرِه اِی کَشیدَنِ دِی تَپالِه ها و جاز های تَهر

دُوارتِه باز صدای شاگُلی وُری پیا

اَویدِه صو پاک  دی

بِرَو وُ گَ ل ِ گایِ مِردِمونِ خُو بِپا

                                                              مرداد  91 بندر عباس (خرم)


برچسب ها: شعر لری بختیاری ، شعر نو محلی بختیاری ، مال ، خرم سعیدی ،

یکشنبه 28 اسفند 1390

مِهمونِ نَطَلَویده

   نوشته شده توسط: خرم سعیدی    نوع مطلب :شعر نو محلی بختیاری ،

مهمون ِ نَطَلَویده            "به بهانه ورود سال جدید"

آسِمون دا شت دَویتیِ1 کُرس2                 1-عروسی  (دعوت ) 2- پسرش

بِکَشی سُرفه1 مِنِ لا مِردُون2                    1- سفره 2- اتاق پذیرایی

کُلِ1 آساره یَلِ2 حیرد وُ تَلو3                   1- همگی ، تمامی 2- ستارگان 3- از بزرگ تا کوچک

زیر یَه چادر شَه1 بین2 مِهمون             1- سیاه 2- بودند

سال نُو وِ گُرِ پا 1داشت اِوَی2                    1- پاور چین 2- در حال آمدن

چه بخُوی وُ چه نَخوهی1 مهمون              1- به اجبار

خُوسه1 تکرار اِکنه2، سالا گَشت3               1- خودش را 2- تکرار می کند 3- همه ساله

اِی قَد آهسه اِوَرداره دو پا

که نَوا بو1 سَگِ همساده خَور                     1- نشود

پای ای نُو مهمون

خَردِ1 وِ مَجمه2 مَه          1- برخورد کرد 2- مجمعه ( سینی مدور بزرگی که لبه آن کنگره ای ست)

یِه دِرنگِشت1 بِکرد                      1- صدا

اَفتو پیرِ وِ کِردار زَمونه دلگیر

گُرزِ ورداشت ، نهیو دا1 سرِ لُهد2              1- نهیب زد  2- سر لخت و برهنه

کُر بِگر تو جِلَوس1 تا وِ حساوس بِرَسُم         1- جلوی او را

وُ بِدَونید وِ دیر

پاس گیر کرد وِ بَند سیزنِ1 شَو                1-مجموعه مهره های رنگین همراه با سکه آویخته برای تزیین که از پشت سر زنان و دختران آویزان است.

هُو کِه وا مَشکِ مه اِی رَه سَرِ اَو

کُلِ سَوز مُهره1 و اَ لماس نِماس2 پِشگِسه3                    1- مهره های آبی رنگ ( معمولاً برای دفع چشم زخم به زنان و کودکان می آویختند)2- نوعی مهره خوش تراش الوان 3- پخش شده

وِ شُمی1 تا دَمِ صُو2 دُودرِ شَو3                            1و 2-از غروب تا صبحدم 3- دختر شب

خَرس اِی ری1 وُ پیوم دا 2وِ گگوس3          1- گریه می کرد 2- پیغام داد 3- برادرش

کا  زِمین ، تُو کاکا گفتَرُمی1 وِ هَمه وُم پیشتَر        1-برادر بزرگتر

مُهره هامِه تُو بِجور 1، هَمه سُون پیشکش خُوت         1- پیدا کن

مِنِ اِی  هِجِرمِلی1                                               1- شلوغی ، هیاهو

صُو ، بیار اَوی ، بِقِلِسنید1 ساهی شَوه          1- بلعید

                         آخر اسفند 90-شهریار(خرم)


برچسب ها: شعر بختیاری ، شعر نو محلی بختیاری ، شعر محلی بختیاری ، مهمون نطلویده ، خرم سعیدی ، شعر لری بختیاری ،

چهارشنبه 17 اسفند 1390

جَورِ زَمونه

   نوشته شده توسط: خرم سعیدی    نوع مطلب :شعر نو محلی بختیاری ،

جَورِ زَمونه

دَسِتِه تَهدِه1 گِرِن2 بادِ گِرون، جَورِ زَمون                    1-آتل 2- بگیرند

وَندیه1 باغِ دِلُم دیلق2 غَم                                            1- انداختی 2- آتش

زُلفِ با حُونه دلُم اِی شِمنی1                                                      1- آشفته می کنی

پَنجه وَندی1 وِ مِنِ پَنجه اِی شُمِ سیا2                                     1- متحد شدی 2- شام تاریک

کشور وُ بَیرق جُونِ مُونِ کِردی تُو تبا1                               1- تباه ، ضایع

کَوگِ خُوش خُونه1 پِروندی2 وِ وَرُم3                       1- کبک خوش آواز2- پراندی 3- از کنارم

مُو دِیه1 چی کَنگِلاش2 وَتِه وَرم3                         1- دیگر 2- خار کنگر خشک شده 3- آواره

جُورِ دَودَویِ1 صَحرا وِ دَوُم2                                     1- علفی هرز صحرا یی 2- در حال دویدن

یا که جُور طایفه شَو گَردُون1                                      1- دزدان

مُو اِ تَرسُم1 دِیه 2وِ سایه خُوم3                                  1- می ترسم 2-دیگر 3- سایه خودم

وا 1کُنیم وا  اَوِ  شَومند2° پَهریز3                           1- باید2- آب شب مانده 3- خوداری ،پرهیز

جُورِ هَمسالونُم ، مُو هِدُم 1تَهمارزو1 سی یه نَفس       1- هستم 2-آرزو مند (معمولاً چیز های خوردنی)

تُو اِ چینی گُلِ آرمونه1 مُونه جُورِ هَمه                            1- گلِ آرزوها

اُو گُلِ طُرتِ1 لطیف                                                      1- طرد

نَه ، هُو که ، نی وا تو حریف1                                                         1- هم نبرد

یا که جُورِ تو ستمگر بی رحم

سی چِه 1ویرون اِ کُنی حُونه دِل باد اَی باد                1- به چه خاطر ، به چه عنوان

دِل وِ دریا اِ زَنیم1 باداباد                                          1- دل به دریا می زنیم

دَس وا دَسِ تو اِینیم اَی باد1                                                1- با تو متحد می شویم

وُ اِ رَصقیم1 وِ غَمِ گَویل2 شاد !                           1- می رقصیم 2- از غم برادران و هم نوعان

نی کَنیم1 بَلگِ گُله2                                                              1- نمی چینیم 2- برگ گلی را

عَهد بَندیم نَکُنیم اَونه شُله1                                                    1-آب را گل نکنیم (سهراب سپهری)

جای دیلق1 اِنَهیم2 باغ وِ سَر                                     1- آتش 2- می گذاریم

نی زَنیم یَک1، خَوِ 2هَر شَو خَوسی                          1- بهم نمی زنیم

که نِداره شَوپُوش1                                                                 1- بستر

پای بَندیم° وِ یک وُ هَی اِی گُویم1                                     1- می گوییم

دُنیان°اَر1 اَو  بُوره2                                                                1- اگر دنیا را آب ببرد

بِیل1 ایمانِ2 هَمَنِ خَو  بُوَره3                                        1- بگذار 2- ما را 3- خواب ببرد

کَوگِ1 ای لیم 2کِرِ3 بَرد4                                      1- کبگ 2- می گذاریم 3- زیر 4- سنگ

گُلِ آرمونِ1 اِلیم پَر بِکَشه                                   1- گلِ آرزو را

جُور خیال°وِ هَمه جا سر بِکشه

هَمه جا جُور°گُلُپِ1 دُودَرِ2 شاه پَرِیون                     1- گونه 2- دختر

سُور1 بُوه ، سَوز2 بُوهَ3                                                        1- سرخ 2- سبز

دِلِ دَردینِ1 بِگُیم2 غَم نَخوره                                   1- غم دار 2- بگوییم

آخرِس عید اِیا  ، بهار ایا

کُمبزه وا خیار ایا1                     1- ارسال المثل: بزک نمیر بهار می آد کمبیزه با خیار میاد ( وعده پوچ)

                                                دی  90 -  شهریار-  (خرم)

 

 


برچسب ها: شعر بختیاری ، شعر نو محلی بختیاری ، شعر محلی بختیاری ، جَورِ زَمونه ، خرم سعیدی ، شعر لری بختیاری ،

سه شنبه 2 اسفند 1390

مال کَنون

   نوشته شده توسط: خرم سعیدی    نوع مطلب :شعر نو محلی بختیاری ،

مال کَنون

 

مال1 وُ اِیلا2 وِ ایلاق3 اُ خُوهِه4 دَس زَنه بار5       1و2-واحدی اجتماعی در عشایر3-ییلاق4-می خواهد5- نقل و مکان کنند

گَفتر1 مال اِخو2 رِه وِ نُک کُو3، آرش وار4         1- بزرگ 2- می خواهد 3- غله کوه4-مثل آرش (پهلوان افسانه ای )

تا کُنه1  وا 2کُلِ دُوسُونِ3 قَدیمیس4 حلال5                       1- انجام دهد2-با ،همراه3- دوستان 4-قدیمی اش 4- حلالیت بطلبد

پانِه نا1 حلقیه مَه وُ بِکشی2 خُوس3 بالا         1- گذاشت2-کشید 3- خودش را

دَس1 مِن تیگ2 بِکِرد سایه تِیه3                     1- دست 2- پیشانی 3- سایه بان چشم

کُلِ سُویِ1 تِیلس2 وَند3 وِ دیر رَه پاهید4            1و2-دید چشمانش 3- فرستاد، ارسال کرد 4- منتظر ماند

وُ تِکی دا وِ دِرَهد1                                              1- به درختی تکیه کرد

گُود1 :اَی رُو2 مُو وُ تُو جُورِ  یَکیم3              1- گفت 2-ای فرزندم 3- مثل هم هستیم

تُو که بی پِرکُ و پَری1 وُِ مُو هِدُ م2 بی زُونی        1-پر و بال 2-من هستم

ویرِتِه 1سال تُلُوی2 ،پازن نُهی نِه 3زَیدم زیرت       1- یادت می آید2- سالی معروف در بختیاری ( به توضیح زیر شعر داغ دل مراجعه شود) 3-کل(بز نر کوهی) نه ساله

یا که بادِ دَفَکُم1 دَس اِدا2 وا بَلگِت3                         1- ابزار شکار (پرده ای بزرگ و رنگین که شکارچیان برای فریب کبک از آن استفاده می کنند )2- می داد 3-برگها یت

مَشکو1 اَو2 وُ تفنگ و تُربه3                             1- مشک کوچک 2- آب 3-تبره ( نوعی کوله پشتی)

اِنهادم1 گِلِ لِشگ2 خَوسیدُم3                           1-می گذاشتم 2- شاخه 3- می خوابیدم

هَی ! دِلُم اِشکنده زَمونه پَرمه1 چَرخِ فلک        1- پر و بالم

بِنه1 زَردِه2 چطوی3 خَنده وِ مون تَک وا تَک4        1- نگاه کن 2- زرد کوه 3- چگونه 4-روبرو و مقابل

سَر نهاده1 وِ مِنِ2 گوش رَفیقس اَفتو ، خُوشُ دُوش3 واس4 اِکُنه5     1- گذاشته 2-میان 3-گفتگوی صمیمی، بگو و بخند 4- او 5-می کند

اِی طَرف تر بِنِیر1، چشمه کهرنگ چطو2 سر کَش اَوی 3وُ کُنه تند وِ پا4   1- نگاه کن 2-چگونه 3-شد 4- سریع حرکت می کند                                                                                                                                 

دیرسه1 ره بِوُرِه 2تا بِرَسُونه3 خوسِه4 وِ اِسفاهون5             1-عجله دارد 2- راه برود3- برساند4-خودش را 5- به اصفهان

بَو1 مُو پیرم وُ اِ خوم2 رُم3 رَهِ دیر ، اَر که بُِوُم4                         1-بابا2-می خواهم 3-بروم 4-اگر زنده بمانم

اِی سَفر1 خُو دُونم2 جُون وِ سرراک نیارم بالاَ4                 1- این مرحله 2-خوب می دانم 3-سر راک منطقه ای در ایذه (گرمسیر )از گرمسیر به سرد سیر نمی رسم

همه تُون1 دار وُ دِرهدا 2، بَردا3                                                       1-همه شما 2- درختها 3- سنگها

همه تُون پازنُ1 وُ کوگِ2 صحرا                  1- کل (بز کوهی) 2- کبک

بَد مُو1 کِردم وُ بِوخشین2 مُو نَه3.                  1- من نسبت به شما بد کردم 2- ببخشید 3- مرا

گُنجِ1 اَفتو نَتَرس دی بِگَزه2                              1-زنبور 2- نیش بزند

باد اِی داد نهیو1 حشکا حشک2                      1-نهیب 2- تو خالی ،پوچ

کَوگ 1اِی خُوند2 کِرِ3 بَرد4، تا حالو5 زال6 نَوا بُو7 دل تَنگ      1- کبک 2- آواز می خواند 3- زیر 4- سنگ 5- دایی ،خالو 6- نامی مردانه 7- نشود

خَرس1 بَرفو2 بِیَوی 3، سَیلو اَوی4      1- اشک 2-آب برف ( جاری) 3-بشد 4- سیلاب گشت

کوه نِه1 چی بَلگِ2 کَهی3 کَند وِ جا4         1-کوه را 2- مثل برگ 3- کاه 4- از جای خود حرکت داد ( کوه را خراب و ویران کرد)

مِردِ پیر1 دل بِنِها2 وا نُک کوه زیر دِرُهد3        1- پیر مرد 2- دلش را جا گذاشت( راضی شد) 3- درخت

جسم بی جونِ کَشوند1 تا دمِ مال2.       1- کشاند 2- واحد ی اجتماعی متشکل از چند سیاه چادر.

 

                               اسفند 90 بندر عباس ( خرم)


برچسب ها: شعر نو محلی بختیاری ، شعر محلی بختیاری ، خرم سعیدی ، مال کَنون ، شعر بختیاری ، شعر لری بختیاری ،

دوشنبه 1 اسفند 1390

بَزگر

   نوشته شده توسط: خرم سعیدی    نوع مطلب :شعر نو محلی بختیاری ،

بَزگَر

دِ لِ گندم بِریسس سی دِلِ مُو

کِلور اِز ریشه پیسس سی دِلِ مو

وِ دَسُم داسِ سُهرِ حُشک سالی

دِلِ کَیل اِی گِریوس سی دِلِ مُو

   "رهدار"

تقدیم به رهدار عزیزَ

 

میرِ ماتُم1 اَی شیر، تیز کُن داسِ کُله2                   1- سر گروه دروگران2- داسی که برنده نیست

شالِ مُحکم تُو بِوند1 وُر کَد2 وُ سُوهُونِ3 غَمِ زَن پَرِ شال4      1- ببند 2- به کمر 3-سوهان 4- کنار شال

وَر بِکَش پاشنه اُو کالک1 پَهرو2 دارت1     - کفش نامرغوب 2- وصله

کُرِ دا مُردِه1 اِخو2 پای دِرَو3        1- کسی که در یتیمی بدون مادر بزرگ شده ( این گونه افراد معمولاً از بقیه جسور تر هستند ) 2- هنگام درو

میر ماتی بِکُنه1 بَرد وِ کُم2 وصُو وِ شُم3             1- بکند 2- در زمان های قدیم و هنگام فقر به خاطر جلوگیری از گرسنگی سنگ روی شکم می بستند 3- از صبح تا شب

ضَعف قیلون1 که نِداره بِخُوره                       1- ناشبایی

یَه گُلپ1 چُوی پیش کَش                 1- یک قلپ (مقدار کم )

مُو بمیرُم اَی ووی ،تَکَلِه سُرفه پَتی1          1- سفره خالی

تَپِ تیلونس1 چه گُوسنن2 اِی کُر               1- بچه های کوچک 2-گرسنه

تیه سُون هِید1 وِ دینِ2 یه چَپه 3سِیلِهِ تَهر4           1- چشم انتظار 2-دنبال3- مقداری ( واحد ی معادل یک دسته) 4- گندم هنگامی که نیم بند بوده روی آتش برشته می کردند و می خوردند

مُو چِقَد1 خین جِیرم2 سی ای درد                  1- چه اندازه 2- خونین دل

هُو کُلُو1 وَیده2 بِخَرده گَندُم                           1- ملخ 2-آمده

اُو کَهو پیر1 نَزیدِه باروون                              1- آسمان

کِشته مُون پُک 1رُکُله2                                         1- بطور کلی 2- رشد نکرده ، کوتاه

غَله ها مُون هَمه سُون سُوده1 وُ پُک2 گَهره گُوره3       1- سوخته3- رشد نکرده ( نرسته و سوخته به خاطر کم آبی )

دِلِ اُو بَزگَر1 اَوی2 پُر3 زِ کُرَو4                            1- برزگر (معمولاً برزگر صاحب زمین نیست) 2- پر از 3- درد و رنج

دِرَوِس1 سَختِه وُ داکس2 میرا3                 1- درو او 2- مادرش 3- بمیراد

گَو1 کُچیرِس2 لَو3 حُشک ، کُم ناشتا4         1- برادر 2- کوچک ترش 3-لب 4- شکم خالی

بِنِیَر 1ماتی اَوی2 ،                     1- نگاه کنید 2- دچار توهم شدن ( بخاطر گرما ، ضعف گرسنگی و کم آبی دچار نوعی بیماری توهم زا می شدند )

خُوت1 هِدی2 شِیر، اَما بادالُو3                      1- خودت 2- هستی 3- بیمار ( در قدیم منشا بسیاری از بیماری ها را باد می دانستند ، بخصوص دردهای مفصلی و استخوانی )

بافِه1 های رُکلت2 باد بِوورد.3                                   1- واحد شمارش در درو متشکل از جند دسته 2- کوتاه و کوچک 3-باد ببرد

میر مات آه کشی1                                               1- آه کشید

دَسِ 1خار رَهدسه2 وا نَم دُهون3 تهر4 بکرد        1- دست 2- رفته 3- آب دهان 4- خیس

جَم1 بِکرد دور تیه2 ، هُو که دی سُوی3 نِداشت        1-جمع 2- اطراف چشمان 3- قدرت بینایی

سیزَنِ 1مین کُله کَند وُ نهادس2 گَلِ خار3                 1- سوزن 2- گذاشتش 3- اهرم خار

زیر لَو1 هی ای گُود:2                                                  1- زیر لب (در حال شکایت ) 2- می گفت

گَرمسیر گَرمِه1 وُ مالا2 اَیلاق3                                     1- گرم است 2- ییلاق

کاش داشتُم مُو کمی ساواتول1                                  1- سایه بان

دُو سِه1 کَمچه2° دُو وُ برف3                                  1- دو سه تا (چند ) 2- چمچه ( واحد پیمانه) 3- دوغ مخلوط شده با برف

یه تلیت1 دُو2 وُ یه کم 3تَو چُری4                  1- ترید 2- دوغ 3-مقداری 4- نوعی خاصی از نان

یا دو سه چَپه1 نونِ تیری.2                            1- واحد شمرش هر پنج عدد نان محلی 2- نوعی نان لواش محلی

میر مات ای غارنی 1                                     1- داد می زد


ادامه مطلب

برچسب ها: شعر نو محلی بختیاری ، شعر محلی بختیاری ، بَزگر ، خرم سعیدی ، شعر بختیاری ، شعر لری بختیاری ،

جمعه 7 بهمن 1390

بنگرو

   نوشته شده توسط: خرم سعیدی    نوع مطلب :شعر محلی بختیاری ،شعر نو محلی بختیاری ،

بنگرو

كا1 صَفَرْ بَنْگْ2 اِ كِرْدْ3                                             1-کاکا برادر 2-صدا 3- می کرد

مِرْدِ رُو1 نید2 وِ مال3؟                   1- مرد 2-نیست 3-آبادی

كُرْ 1وِری2 كارْدینِ3 كالِ 3تو بِپوشْ      1-پسر2-بلند شو3-تن پوشی نمدین4-سیاه

وُ بِگِرْ1 چُوتِ2 وِ دَسْ3                                                    1-بگیر 2-گرز،مطلق چوب3-دست

مِهْرَوون1 گَوْیَلُمْ2 اَمْداد كِه مُو            1-مهربان2-برادرانم

سُودمه1 وِی2 تَشِ3 وَسْتِه 4مِن مال          1-سوخته ام2-از این3-آتش4-افتاده

چُن كه1 دُونُمْ2 نی بَرُمْ جون وِ چَه3 رُستم وار   1-چونکه 2-می دانم3-چاه

سَرِ وا بَرْدْ1 اِزَنُم2 وِی3 بی داد                1-سنگ2-می زنم3-از این

مال وَیْ بی1 وِ تَكُون2                                                   1-آمده بود2-جنبش

دَدِیَلْ1 ­­­كِكْنیدِنْ2                                                          1-خواهران، مطلق زن2-شیون کردند

دَسْ وِرْدِنُ1 وُ بُهُونْ 2خَوْنیدن3                       1- آوردند2-سیاه چادر3-خواباندند

همه واكِل زَیدن 1                                                              1- بلند شدند

دِشْمِنِتْ چینُه1 بِوینا2 روزی                  1-این گونه2-ببیند

یابوی كَرْ1 وِ تِراتْ2                              1- اسب کهر2-چهارنعل

چی1 بهار پا وِ رِكاوْ

مِنِ گُلْدَشْتْ بیدُونْگْ 1                                                        1- آهسته

بی سوارِسْ ای وَی1                         1- می آمد

 

 

 

 

بهار 81- ایذه (خرم)

 


برچسب ها: شعر نو محلی بختیاری ، خرم سعیدی ، بنگرو ، شعر محلی بختیاری ، شعر بختیاری ، شعر لری بختیاری ،

جمعه 4 آذر 1390

بهاران

   نوشته شده توسط: خرم سعیدی    نوع مطلب :شعر نو محلی بختیاری ،

بهار

ای سبزینه پوش ، بهار

از خودت خبر داری

که برگ برگت را باد به یغما می برد

ای بهار ؛

بی آرزو و تمنا

بی ترنم رود

بی فیروز و بی نوروز

بی «ب» و «ه» و « ا »و « ر»

ای بی فروغ و بی طلوع

در پیله خشکیده

سیه پوش ِ روزگار

شبت خاموش و خاموش

از نگاهت  تواند خواند

دشواری زنده بودن را

بی آب و دانه زیستن .

ای بهار ِ بی دلاور

بی سپاه و بی لشکر

بی خرداد و اُردی و فرودین

بی شه زادگان قدیس .

ای بهار ِگرفتار

مثل دماوند ز جور زمان

آتش ِ درون نهفته

می توانی تا ابد خاموش ماند ؟

ای بهار بی نو آغاز

آه ضحاک دامنت گرفته

یا گرفتار سحر هاروت شدی

ای پادشاه بی فر ِ فصل ها

بی تو ،

رویش بی معنا ست

منتظر آرشی نمان .

دیگر کسی نیست

تا تیرش مرزها را در نوردد

امروز ، کسی پشتت را نخواهد خواراند

ای بهار، چه پاسخ تلخ بیهوده ای داری

جز سکوت .

 

 

                                                                                                             آبان 90 شهریار ( خرم )


برچسب ها: شعر نیمایی ، شعر نو ، خرم سعیدی ، بهاران ،

تعداد کل صفحات: 2 1 2