پنجشنبه 5 آذر 1394

شون گله

   نوشته شده توسط: خرم سعیدی    نوع مطلب :شعر محلی بختیاری ،

" شون گله "
بِدا سَر خط وِ ارباوس
صلایك رَهدن وُ دادن دو دَسِ راسنِ وایك:
پَریون نُو خط وُ یَ تُربه وا كتری
دو جُف پَوزار وُ یَ چُقایِ مَوری بَف
دُو دَس رَخت،شَوكُله زَردی
وُ روزی سِ چَپه نون وُ سِ پنَشتا قند گُلُو كُرده
سِ پُختی چُوی وُ دَه یك بیگ بره سَر سال.
بلیط پیر چی مُرغی سَرِ یَ پا منِ صَرا
نِشونِ قاش بی وُ شَوخَوِ گله
تَوسون وا بدی ره دی
وُلات سردسیر وُ دِشمنت بینا وُ سالی تَنگ
شَو وُ رُو باد چی دیوی
تنیره اِی كشی،پُك برده واخُوس هر علیقی مینِ اِی دنیا
هَمس خاك ریزه لَم جا برف وُ بارونا
وُ چی زنجیر بُریده،دیرِ یك با نیخُورن اَورا
نَزی بارون وُ بُونگِ آسمون پیتست من سینس غُروفون كِی.
بِوَس كُهمیر منِ گله
غم وُ درد پُر دلِ شُون وَس وُ ارباوس.
ستین كِی چُویِ دَس وُ چی دری بی جُون
كُله كَند وُ سَرِ خارنی وُ اِز بیدادِ سال شیم،دادی زَی
غَریوی وُ غمی پُر دل،غمآوازِ نیِ هَف بند
تَش اِی زَی مینِ جُونِ هَر تنابندِ
هُو پیت اِی خورد جُورِ مار زَئم خورده
یَ دردی وُر منِ سینه یَ دردی بُن گِلی زَیده
كُپِ چاله،وُجاقی نیمه سُوز دی من دِلس وَنده
شَو وُ شُون گُوی یكی وابیدنِ وا یك
تَمومِ ریس،چی چرمی سیا سُوده
اِگوی اِی زَی تِدرگی من سَرِ بردا
صدا دٍندُونِ بی سَرما
چَوی وَسِه كِه چی شَمِ مزار وُ باد
غُروفون كٍرده شُون،ُ چَندمیش هِد تینا. 

"خرم سعیدی پاییز٩٤"


َ


برچسب ها: شعر نیمائی بختیاری ، شعر نیمائی لری بختیاری ، شون گله ، خرم سعیدی ،

سه شنبه 3 آذر 1394

تَركی٢

   نوشته شده توسط: خرم سعیدی    نوع مطلب :شعر محلی بختیاری ،

" تَركی ٢"

مِن بهاری كَافتو
نَرم نَرم رنگ اِگری،رَه اِی وَست
ری گلا بُردهِ خَو،سَر نهاده سَرِ شُون پنجه كَشی.
باد،چی شادی نَرم،زیر پُوس آدم اِزَی
وُ صدا نَرم و لطیفی چی خَو
پای یابوی شَهِ شَون اِشكند.
كُه بغل واز وُ بُلند خان زاده
آسمون چی كُلهی نا پُشت بُرگ.
اَورِ تَهری سرِ كُه پا اِگری
جُورِ مُرغی وِ نِشونِ مهمون
وِ زِمین بار اِوَند
شُر شُرِ چَشمه اِخُوند سی دلِ هُو
نَرمه نَرمه بارون
بُو خُوشی رَه اِی وَند
علفِ سَوزِ بهار،پاكتر اِز اَوِ تیه وا بارون
نفسی چاق اِی كِی،سَر وُ سُنگُل اِی شُشت
نَمِ بارون كِه اِیا،یَه اُمیدی وَرِسه
اِ بِرقنه تَوُر از دیر وَرِ تازه بهار .
گُم گُم زَنگِ دُبُر
چی دُهل پَشخ اِی بی
دلِ شُون شَوق پُرِس
نیِ هَف بند گُرِ لَو
كِتِری بال تَش وُ تَی نِمِدس هِد سرِ كُول
پَریُونس كُرِ اَرباو وِ فیس
شیت وُ شات هَی اِكُنه مِن گله
چُو زَنه مِشگَلُنَه
گله نِه جَم اِكُنه وُر مِنِ قاش كِل چاله
پاله نِه پُر اِكُنه وا شیرِ جِك
یَه لِوِی راس اِكُنه
دِلِ بَرد اَو اِ كَنه سی اِی لِوی .
"خرم سعیدی پاییز٩٤"


برچسب ها: شعر نیمائی بختیاری ، شعر نیمائی لری بختیاری ، خرم سعیدی ، تَركی٢ ،

پنجشنبه 7 آبان 1394

هو شوی

   نوشته شده توسط: خرم سعیدی    نوع مطلب :شعر لری بختیاری ،شعر محلی بختیاری ،

" هُوشَوی"

پاتیلِ چواسه آسمون
چی دلِ جوون نامراد
حسرت وِ دلِ .
كُه،زُونی زَی بال گلال
وِ زادِ هُوشَوی،رُومِست سَر آسمون .
افتو،سیاپوش وُ لـَو شِور
سی دلِ زَحمی پُر تِركِ زِمین
" نوشدارو" وِ شَو ظُلمونی طِلوی .
دِرهد،تَوِ گـپ گِری
نُخون وِ دَرد كِرد من زِمین
لَو پُر كُرو،جُون وِ سَر اَوی
جا چَشمه بی هُوش،چی پُوسِ مار
حالِ باقی نِه خُوت بِخون
اَمون وِ اِی زَمون.

"خرم سعیدی پاییز٩٤"


برچسب ها: شعر لری ، شعر بختیاری ، شعر لری بختیاری ، هوشوی ، خرم سعیدی ،

یکشنبه 3 آبان 1394

تركی

   نوشته شده توسط: خرم سعیدی    نوع مطلب :شعر محلی بختیاری ،

"تَرِكی"

افتوِ زَوین،تا نشَسَنِ گِلی زِمین
دو نین،كم زیاد،قد قُواره داشت.
گُل گُلی و سوز وُ سیر، جُوه كُهِ، سَله سرد وِ سر
سَر وُ گوش یك نهاده بی.
گله بُزی وِ دیر، جور مورجلال وٍ قُچ
سر و زیر،مین سوزِماری كُهی ، سوزه ای بُری
شونِ گله بز،سی گلس،یا گذار روزگار
دی بلالِ تر،خوند و نی ازی و نم دل.
نور جور لوله تفنگ، نیزه ای كشی
لونه لونه بردلونِ كُه نه ای پایی
هُمكنار نور،گُلو گُلوی اورِ دوره گرد
بُن گِلی،میخ افتو پسین
تهل تُروش،كینه زار و بفته گیل یك
چی گدا سمچ
رَه ی كُهنه آسمون ای گِری.
قارچ تازه زیده دَر
چادری و گِل و سر
مین بُفِ تره و بُسور وا كلوس، سر ای كشی
بوی خوی مین كُه،افتوِ و هوش ابُو
مین خین خوس نشس گُرو
پشت كُه ی دی،زُواله اَو
شو و چی دزی سیا و دَو
گله وَی و مین قاش
شون،بز چپر به دُو
بال چاله هی كُنه لٍوی 
مین تَركی.
"خرم سعیدی پاییز٩٤" 
ayapir2.ir


برچسب ها: شعر لری ، شعر بختیاری ، تركی ، خرم سعیدی ، شعر نیمایی بختیاری ،

سه شنبه 20 مرداد 1394

خسرو و شیرین

   نوشته شده توسط: خرم سعیدی    نوع مطلب :شعر محلی بختیاری ،

وصف شیرین

من بر اساس متن خسرو و شیرین مرحوم وحید دستگردی که آن را استادم دکتر حمیدیان نصحیح کرده و متنی منتخب مراکز دانشگاهی است در حال برگردان به زبان لری بختیاری هستم البته با توجه به اینکه متن یاد شده بیش از پانصد صفحه است تلخیص آنرا برگزیدم با کمی دخل و تصرف ولی با الهام از متن اصلی تا به بعضی از نکات مورد نظرم دست یابم.




"وصف شیرین"

تُو هیدی عاسلِ گُنج بیاوون

تُو شرینی وُ معروف وُ سخن دُون

هَمو کِ بُو دِلِ فَراد وُ خسرَو

هَمو کِ هر کِ دیدس نی بَرس خَو

هُو کِ وا بِرچ ریس اِی کی دِلِ داغ

وِ داغ ریِ هُو تَش وَسه مِن باغ

هُو شِرینه وُ یا شاهین وُ شهواز

هُو کِ شرینه وُ شرین کُنه ناز

هُو مِهرس تیشنه مِن سر فرشناد

هُو نی گُو جُون بِده اِی داد فَراد

اَیه لَو تَر اِ کی سی جُونی فَراد

دُو دَسی شیشه جُونِ وِس اِی داد

هُو کی بی خَسروِ مَجنونِ سَر کَش

پَلِ نا گَردنس اِی گود غَمم کَش

....

ادامه دارد.    خرم سعیدی تابستان 1394 خورشیدی 


برچسب ها: برگردان خسرو و شیرین به زبات لری بختیاری ، شعر لری بختیاری ، شعر لری ، وصف شیرین ، خرم سعیدی ،

یکشنبه 10 اسفند 1393

ری زردی

   نوشته شده توسط: خرم سعیدی    نوع مطلب :شعر محلی بختیاری ،

ری زردی

 

شَو برُمنیده خُوسه ری دنیا // شب خود را روی دنیا انداخته

کِر وُ دی دل مردم وُلاتا چنونه // دود  دل مردم آنقدر در ولایات هست

اَیه اَنگُست کُنی زیر تیه // اگر انگشت در چشم کنی

تیه ای او تینه،دیه نی بینه ککا // چشم چشم را نمی بیند برادر

چه سُوارون که ندارن وِ دل زحم پیاده خوری.// مثل سوار که از حال پیاده بی خبر است

غَمِ سردی بنشسه وِ دل دایل مال // غمی سرد بر دل مادران نشسته است

بَوُیل خُو دونی // پدران را خودت می دانی

رنگ وُ ری زرد چو نین .// رنگ و رویشان مانند نی زرد است .

چُپ چُپی هید وِ اِیل // شایعه  ای در ایل است

وِ گِمونُم کِه زِمین // گمان می کنم زمین

بِقِلیسنیده عزیزی کِه چِنو // عزیزی را بلعیده است به گونه ای که

همه سون غم و دِلن .// همه غم به دل هستند

پُرس وُ جور کیم وِ کُه // از کوه پرس و جو کردم

وُ حتا دار وُ دِرهد وُ بَردا // حتی از درخت و سنگها

 همه گِژ گُپ کِینه // همه سکوت کردند

آخرس گُود وِ مُو بَچَل مال // عاقبت بچه های آبادی گفتند

سَرِ کردی مِن برف؟ // سرت را زیر برف پنهان کردی

رنگ و ریت سور وُ دلت خش // رنگ و رویت سرخ و دلت خوش است

تُو میه وِ کُیَنی؟ // مگر تو کجایی هستی

کِه ندونی بِگِریمون شَوِ شَه // که نمی دانی چرا گرفتار شب تار شدیم

دلِ مردم بِگریده دیلق // دل مردم آتش گرفته و می سوزد

زونیا سست وُ اِلَرسِن وا یک // زانو ها سست و لرزان است

عید اِنی وُر ره ایا // عید از راه می رسد

دسِ مون پیک وُ پَتی // دست همه خالی ست

جیوِ چی می منِ تَنگه دس // جیب مردم مانند کف دست خالی ست

وُ چُنونه کِه کُنه ،شو وُ غَم هُمدری // آنگونه است که شب با غم مردم همدردی می کند

روز نی ورگرده // روزبر نمی گردد

تا نوینه ری مردم که چطو زرد وُ تَهل // تا شاهد روی زردی مردم نباشد

کُیُنه حاکم شهری کِه چُنو دَمبرده // حاکم این شهر خراب کجاست .

                                                          زمستان 1393 خرم سعیدی


برچسب ها: شعر لری بختیاری ، شعر لری ، شعر بختیاری ، شعر محلی بختیاری ، خرم سعیدی ، ری زردی ،

دوشنبه 1 دی 1393

هیجار دل

   نوشته شده توسط: خرم سعیدی    نوع مطلب :شعر محلی بختیاری ،

 

هَیجارِ دِل

                                         "بی غمی عیب بزرگی است کز ما دور باد"(ابوالسعید ابوالخیر)

 

چی پِرپِروکِ پایِ شَم،جُونُم اِنُم،بِی بیش وُ کَم // مانند پروانه در پای شمع،بی کم و کاست جانم را فدا می کنم

کَمتر وِ هُو نیدُم مُو اَی،کُه وُ بیاوونِ وَطن // من کمتر از آن پروانه نیستم ای کوه و بیابانهای وطن

دیرُم وِ تُو،کَی دُونِ هُو،حالِ دلِ وامندِ مُو //من از تو دورم،چه کسی حال دل جا مانده مرا می داند

نِی خُوم بِوینُم دیرِ تُو،دنیایِ خُونِ وا تیا // دور از تو دنیای زیبا را نمی خواهم ببینم

چینکِه نی اَرزه بی تو هو،پیل سیا یا یَ شهی.// زیرا این دنیا  بدون تو یک پول سیاه یا یک شاهی نمی ارزد.

***

چی ریِ رُو لَرسِه دِلم،وَختی اِفیچه ویرِ تُو // وقتی یاد تو  در  دلم می جهد مانند سطح رویی رودخانه دلم می لرزد

جُورِ فِشنگِه بَنی،هَی تَش وَنی سَر اِی دِلم.// مانند ذغال آخته درخت"بنه"جرقه می پراکنی و دلم را می سوزانی

هَرسا کِه دلتنگت اِبُوم،پَمبه اِچینُم مینِ گوش // آنگاه که برای تو دلم تنگ می شود،در گوشم پنبه می گذارم

تا کِه نَبینم لیکِ لاک وُ خین وُ هیجارِ دِلم // تا نبینم صدای شیون و خون و امداد وکمک دلم را

اَی،سُو وُ درمونِ تیم،مینِ هُونِ شَو لیزِ تُو // ای عامل بینائی و درمان درد چشمم که او شب پناه توست

عیست کِ نیدک مینِ یُو،ایگوی قلاپیک تیام // عکس رویت که در چشمم نباشد انگار کلاغ چشمانم را در آورده است

دیرِ تُو،روزا سیم شَوِ،گُرتاگُر دِل کُررَوِ// دور از تو روزگارم تاریک است و دلم تاول زده

بارِ غَمِ دیریِ تونِ،کُهِ تِنَوش هَم نی کَشِ.// غم دوریت را کوه " تنوش " هم نمی تواند تحمل کند

*****

اَی قافله شَو،دی بِرو،وی مِلکِ پُر غم یَ دَمون // ای قافله شب دیگر از این مملکت پر غم یک لحظه بگذر

دی رنگ خینِ دل گری،شَوگار وُ روزِگارِمُون// دیگر این زمانه و روزگار رنگ خون دل گرفته

اِی گوی بُرینِ نافِمون،وا خین جیر مین ای زَمُون (1)//گویی در این زمانه ناف ما را با خون جگر بریده اند

هَردَم اِجهه جورِ باد،یَتِه خَشیِ مَندِ  جا // این مقدار اندک خوشی باقی مانده مانند باد در گذر است

فِرگِ خَشیِ اِی زَمون،چی جِند اَوی وُ بِسملا // فکر خوشی در این زمان فراری ست مانند جن و بسم اله

مین اِی زمُون پُک مَردمون،تئمارزوِ  نُون یَ دَمون // در این زمان،مردم لحظه ای آرزومند نان هستند

اِی گُوی اِگردِن روز و شو،دین جُون بلا واویده سُون // به گونه ای دنبال نان هستند که گویی نان تکه ای از عمر گمشده آنان است

 

(1)"ناف وا خین جیر بریدن" کنایه از شومی و نحوست دائم است

پاییز 1393شهریار خرم سعیدی


برچسب ها: شعرلری بختیاری ، شعر لری ، شعر محلی بختیاری ، هیجار دل ، خرم سعیدی ،

شنبه 1 آذر 1393

گل کهسار

   نوشته شده توسط: خرم سعیدی    نوع مطلب :شعر محلی بختیاری ،

              گلِ کهسار

گُل وِ کهسار اِی زَنه،اِی گُو مَزن اَفتو کِ مُو(1)// گل در کوهسار روئیده که رشک آفتاب است

زَیدُمِ چَرتُول مِنِ سَر،آسمون تی واکُنِ // چتری به سر زدم تا چشم آسمان روشن شود

روزِ وِ افتو سِیا کرده گل بایُم وِ ناز // ناز گل بادام  روزگار آفتاب را تباه کرده

رَهنِ وُر مَه بَسِ تا  تی آسمونِ خین گِری // راه را بر ماه بسته تا چشم آسمان را خون گرفته

"ایسِفِ مِرصی" اَیِ  اِی دِی گلا کهسارنَ // یوسف مصری اگر گلهای کوهستان را می دید

دَس اِی شُشت اِز "زلیخا"وُ کَلو کُ گِر اِبی // زلیخا را رها می کرد و دیوانه می شد

کَوگِ نَر چِرنِ وِ سَر  اِی گُوی بَلا کِردِ لُفِ // کبک نر آنقدر زار می زند گویی جفت خود را گم کرده

اُو چُنُو ناله مَنی کُر"قیس"کَلو یا اُو پیای کُ کَنِ //آنچنان می نالد گوئی مجنون یا فرهاد است

اَر کِه دِندونِ طَمَ  گُل کِردِ صیادی وِ کُ // اگر دندان طمع صیادی در کوه گل کرد

پازَنُون پا گِر مِن شَولیزِ وُ حَیرون گُلن // بز نر کوهی در پناهگاه پای بست دیدار گلها هستند

رَهگُدرد وَختی نیره لشکر گُل هِد وِ دَو // هنگام که رهگذران به لشکر گلهایی که در میان هستند می نگرند

تا کِه بینه زَهلِ دِر ایبو یُو هَم کارِ گل // زهره ترک می شوند این هم از خاصیت گلها 



ادامه مطلب

برچسب ها: شعر لری ، شعر لری بختیاری ، شعر بختیاری ، گل کهسار ، خرم سعیدی ،

پنجشنبه 1 آبان 1393

خین ریز

   نوشته شده توسط: خرم سعیدی    نوع مطلب :شعر لری بختیاری ،شعر محلی بختیاری ،

خین ریز

 

" تیمور" تیا و ری اَفتو // تیمور(چنگیز) چشمها و روی چون آفتاب

شُمشیر وِ دَس،دوتا ککا سه // دو نوکر سیاه شمشیر به دست

هیدن کِه مدام دَشتِوونس. // دایم نگهان آن دشت هستند

اُردی شَهی وِ دَو وِ دینس // سپاهی سیاه دنبالش دوان هستند

کِنجِن وُ دِراز جُورِ دَریا. // مواج و مانند دریا طولانی .

هَرکَس کِه اَوِ وباس هُمبَر // هر کسی که با او برابر شود

مِهرس نَتَرِ کُنِ وِ سَر دَر.// نمی تواند مهر او را از سر بیرون کند.

اَمداد اُوَی وِ ایلِ مِرزنگ // از لشکر مژگان آگاهی رسید

سی دار وُ دِرهد وُ بَردِ کهسار // برای سنگ و درخت کوهسار

گَو،رَد بِیوین اَوین قایم // که ای برادران خود را پنهان کنید

اَندی مِن گردنس اِمَنِ // در غیر این صورت در گردنش می ماند

خینِ هُو کِه واسِه وُ کُنه سَیل .// خون هر کسی که بماند و تماشا کند.

سُلطونِ غمه وُ جاس گُلِ دل // او پادشاه غمهاست و جایش در گل دل

مِهمونِ وُ هَم خدای منزل. // هم مهمان است و هم صاحب خانه.

*****

ای جفتِ تیی کِه بُردِتِ هُوش // این چشمانی که تو را مفتون کرده

ویرت بِرِ مِن تیای دنیا // رها کن و به چشمان زیبای جهان بیندیش

وُر دل کِه نِشَس نِشت خنجر // هنگام که نیش خنجر به دل می نشیند

"تیمور" تیه اِبو گِلی گِر. // چشمان چو چنگیز خون ریز گلو گیر می شود.

اَر غیرتِ تُو وِ چندِ خاره // اگر به اندازه خار غیرت داشته باشی

نِشتی تُو بِزن وِ دَسِ دِشمن // دست دشمن را نیش بزن

اَر بادِ وَزون وِ خاکِ ایرون // اگر باد وزان بخواهد از خاک ایران

اِی خواس بَرِ کُنه مِنِ سَر // ببرد و بر سر خودش بریزد

کَمتر تُو وُِ مُرغِ حُونه نیدی // تو از مرغ خانگی کمتر  نسیتی

وا نُک تُو بِزن هُونِ بِکن دَر //  او را نوک بزن و بیرون کن

*****

وَیرُنه اَوی دلای دریا  // دلهای دریایی ویران شد

سی گُسنه دلا وِ مینِ دنیا // برای دلهای گرسنه در دنیا

پُر ناله وُ شیونه هَمِ مِلک // تمام سر زمینها در حال ناله و شون است

سی نونِ پَتی کُنِن چِ غَوغا // برای لقمه نانی خالی چه غوغایی به پاست

رِ  خارِ خَلی وِ مینِ هَر دل // اگر خار کجی در دل برود

وا ویر نیا دیِ تیِ کال // دیگر چشم قهوه ای به یاد نمی آید

وَختی کِه دِلی مِنِ قَفس بُو // وقتی دلی گرفتار قفس باشد

یا جُوِ  وِ صَور وا بِپوشی // یا باید جامه صبر به پوشی

یا گُرز گِری وِ دَس وُ کاردیم // یا وسایل مبارزه را آماده کنی

چی"کاوه" وِ وَر کُنی یکی چَرم // مانند کاوه آهنگر چرم بپوشی

تا پاک کنی وِ ری دنیا // تا از روی دنیا پاک کنی

"ضحاک" دِلِ زَمونه شیم . // ضحاک شوم دل زمان را .

 

                      شهریار،پاییز 1393 خورشیدی خرم سعیدی

 

 


برچسب ها: شعر لری بختیاری ، شعر لری ، خین ریز ، خرم سعیدی ، شعر بختیاری ،

یکشنبه 20 مهر 1393

جووی گل

   نوشته شده توسط: خرم سعیدی    نوع مطلب :شعر محلی بختیاری ،

جُووِیِ گل// پیراهن گل

گُل دار ِکُنِ ناز،سَرِ بایمِ پاری// گل برای درخت بادام ناز می کند

کَوگُون اِنِهِن وُر مِنِِ سَر کُه نِ  وِ زاری// کبک ها از ناله و زاری کوه را بر سر خود گذاشته اند

اَورانِ بِنَ هَی اِغُرُمنِن وِ هَیاری// ابرها نیز برای همکاری صدا می کنند

تا تیت اِکُنِ کار هَمِ جا نَشق وُ نِگاری// تا جائی که چشم می بیند نقش و نگار است

اَو دارِ اِ خُونِ وُ اِرِ سایِ یَ داری// آب دار آواز می خواند و به سایه درختی می رود

صَرا اِ کَشِ نازِ گُلِ بادِ بهاری// صحرا ناز ِ گل بادِ بهاری را خریدار است

بَلگِ نُو اِرَصقِ وِ سَرِوُ کُولِ دِرَدا// برگهای نو رسته بر سر و دوش درختها می رقصند

اَمسال خَشِ پُک هَمِ چی وَی وِ دیاری// سالی خوش است همه چیز ها در آمدند

اِز قارچ وُ بُسُور وُ تَرِ وُ تازِ اَوَندُول // از قارچ و " بسور و تره و اوندول" تازه

تا گُمبِ کِلَوس، اَندَش تَش وَندِ وِلاری// تا غنچه کرفس و"اندش"که اندرون رامی سوزاند

کُر کِر منشین دی کِ نَجا صَور وُ قَرارِ // ای پسر غمگین منشین که جای صبر و قرار نیست

دنیانِ بِنَ پُک هَمِ وابیدِ بهاری// دنیا را بنگر که همه جا بهاری شده

گَه اَور،زَنِ چادر شَهسِ سَر بُسُون// گاه ابر چادر سیاهش را روی بوستان می گسترد

خندِ گُل اِگو،رَدِ زِمِسوُن وِ چِ خواری// گل می خنند و می گوید زمستان با چه خواری  رفت

کُه وُ دَمَنس خیفِ منی ری اَروسِ// کوه و دامنش همچون عروس زیباست

سُوسِ دِلِ مِو سی هُو نِشَسِ وِ بیآری// دل من به حال کسی که تنبل است و نشسته می سوزد

(وزن شعر رجز مسدس محذوف- مستفعل مستفعل مستفعل فع لن- )        

                                   پاییز 1393 هرمزگان- خرم سعیدی

 


برچسب ها: شعر لری بختیاری ، شعر لری ، شعر بختیاری ، خرم سعیدی ، جووی گل ،

چهارشنبه 2 مهر 1393

مرگ افتو

   نوشته شده توسط: خرم سعیدی    نوع مطلب :شعر محلی بختیاری ،

مرگ افتو

 

اَفتو کِه رَدِه وا هُوش// وقتی آفتاب از خود بی خود شد

ذِر اِی خُوره چواسِه// وارونه می گشت

تینا وِ دَشتِ شَوگار// تنها در دشت شب

ساسَم وِ ترس سَواسِه// حتا سایه اش نیز از ترس همراهش نبود

وا داغ ظلم دَورُون // از دست ستمهای زمانه  است

اِی گُوی گِریسه شوگار //  گویی که شب او را گرفتار کرده است

خین اِی دِراره شُوناس// از دوشش خون می چکد

وِ دردِ روزگارون.// از درد زمانه.

دریا وِ حال افتو// دریا به خاطر همدری با آفتاب

هَی ناله وُ گُدردِه// دائم ناله می کند و می گذرد

نا شادیزَمونه// نا سازگاری زمانه

دَسی نها وِ جیتس // گلو او را چنان فشرده

چی تپتپو مِنِ خَو.// مانند کابوسِ خواب .

کِز کِردِه بادِ سَردی// باد سردی از ترس در کوشه ای پنهان شده

اُوطَو کِه تا نَجُومِه// آن گونه که آب تکان نخورد

اَو مینِ کُمِ دریا// در دل دریا

از ترس شَه زَمونه.// از ترس روزگار سیاه .

اَورا وِ فاتحه افتو// ابرها برای تسلیت آفتاب

قامِن وِ زیر چادر    // در زیر چادر پنهانند

تینا تَرِن گریوِن// تنها می توانند گریه کنند

یا مینِ کُم بِخُونِن .// درون سوز هستند .

وا آه سردِ اِی شَو // با آه سرد شبانه

دنیانه بُردِسه خَو// دنیا را خواب برده است

شَه چادر ی وُ افتو// آفتاب و سیاه چادری

محکوم حکم دَورُون.// محکوم دوران شده .

هرچی که داد ای زی// هر چه فریاد می زد

پُر بیدِ گوش بالا// گوش بالا نشینان نشنید

مُو سی تُو وِ تُو سی مُو// من برای تو تو برای من

وایک بیَو زنیم زال// بیا با هم زاری کنیم

سی نورِ کُورِ افتو  // برای کوری خورشید

شَوخی زنیم وِ شَوگار.// به این شب شبیخون بزنیم .

 

                    تابستان1393 خرم سعیدی


برچسب ها: شعری به زبان بختیاری ، شعر لری بختیاری ، شعر لری ، مرگ افتو ، خرم سعیدی ،

شنبه 1 شهریور 1393

تاریخ - شعری به زبان بختیاری

   نوشته شده توسط: خرم سعیدی    نوع مطلب :شعر محلی بختیاری ،

تاریخ


"برای ملت های آسیب دیده از جنگهای تحمیلی"

 

اُ زَمون کِه مینِ دل گِریوه بَرد // هنگامی که اشک سنگ درون ریز بود

سینه ها وِ دَردگِریوه جورِ اَورِ سَرد // دلها  از درد مانند ابر سرد گریان

اَفتو وُ هزار آسمون وِ زادِ دَرد  // آفتاب و هزاران آسمان از  درد

سرنهانِ پشت سینه قام اَوین وِ دردِ مردمون // سرشان را پشت سینه ها پنهان کردند به خاطر درد مردم

قلفِ سینه های دِشمنو،بی کِلیت مهر //  قفل سینه های دشمنان بدون کلید مهربانی

لشکری چه سیلوی، حونه کَن خراو کُن // لشکری همانند سیل خانه ویران کن

برق سُم یابو وُ ،گُرز وُ تیرکوون وِ رَو // برق سم اسبان،گرز و تیر و کمان در حال کار

جور مُور وِ پشت دَشت شو اَوین // مانند مورچه از پشت دشت شب روانه شدند

تُرک یا مُغول،عروی پاپتی وُ روم // ترک و مغول و عرب برهنه پا و یا رومی

دَسِ سُون وِ خین،جورِ پِنگ اِژدهای سُور // مانند اژدهای سرخ  دستشان به خون آغشته

آسیو وِ خین مَردمون رونه کین وُ رَهن // آسیاب با خون راه می انداختند،رفتند

بَچلِ سَوا، زِنگَلِ گُون سَر اِی بُرین // بچه های کوچک و زنان آبستن را سر می بریدند

کینه بی وُ اِنتقام،ره وُ رَسمِ هَر زَمون // رسم هر زمانه کینه جوئی بود و انتقام

صُول کردن هُنُو، عهد گرگ و میش بی // صلح کردن آنها مانند پیمان گرگ و میش بود

فَرخ هیش نداره دی // هیچ تفاوتی ندارد

نادر خُومون وِ هند،یا کَلوی رُوم وُ دی// تفاوتی ندارد نادرشاه در هند یا  دیوانه روم(آتیلا ) و دیگران

گرگِ هار و مس بین، فاتحون ای جُهُون // فاتحان این دنیا گرگان هار و مستی بودند

مین اُو زَمون،بَختمون بلااَویده بی،مِنِ غُوارِ روزگار // آن هنگام، بخت ما در غبار زمان گم شده بود

هیش نداره حاصلی،خین خوری و ظلم دی // ظلم و خون خواری ثمری ندار

زندئّیِ مَردمون اسیرِ پنگ دال // زندگی مردم اسیر سرپنجه لاشخورها

دل هزار ساله پیر،جُورِ پیفه درخت // دل مردم مانند پوسیدگی وسط درختی پیر

داغ ری لو وُ دلا نهاده بی وِ قهر // از درد  داغ بر لبها و دلها گذاشته بودند

دلگرون زِ دَسِ مَه وُ اَفتو وُ زَمون // از دست زمانه حتی ماه و خورشید نگران بودند

دردِ مِردوَنی،تیخ،بیخ دل کشیده بی  // دردی مرد افکن تیغ بیخ دلها کشیده بود

نَرمه شَرم وِ تیگ،دُون قلف وُ زُونیا بغل // شرمندگی به پیشانی، دهن ها بسته زانوان بغل گرفته

ری سیای قرن،جور فلصهای سال،هی دوارته یا // این روی سیاهی قرن مانند فصلها تکرار می شود

چینکه نه تره که هو، مشکلینه حل کنه // وقتی نمی تواند مشکلی را حل نماید

په وِ درد نی خوره،هَرچه تاریخ اِگُن،وِ هَر زمون // پس به هیچ دردی نمی خورد آنچه را تاریخ می گویند

کاشکی وُجاقِ جَنگ،کُور اَوِه بُوُره تُهم هُو // کاش آتش جنگها خاموش شود و نابود گردد

جای آهنای جنگ،گل بیا وِ بار وِ هَر دیار// به جای ادوات جنگی در هر ولایتی گل به بار بیاید

 

 

                                                 تابستان 1393 خورشیدی خرم سعیدی

 


برچسب ها: شعر لری بختیاری ، شعر محلی بختیاری ، شعرنیمائی بختیاری ، تاریخ ، خرم سعیدی ، شعر نو لری بختیاری ،

پنجشنبه 18 اردیبهشت 1393

گمب گل

   نوشته شده توسط: خرم سعیدی    نوع مطلب :شعر محلی بختیاری ،

گُمبِ گُل// غنچه گل

 

وَختی گندم و جُو رَش اَوی // وقتی گندم و جو به زردی گرائید

گُلا تیه گُشِین // گلها چشم باز کردند

کوگا رَدِن ایلاق // کبکها به ییلاق مهاجرت کردند

صدایِ زنگِ زندیی ایا. // صدای زنگ زندگی به گوش می آید

وَختی مَه اَفتوی اَوی // وقتی ماه پیدا شد

مدالاسِ وِ سینه کموتری آسمون زی // و مدال هایش را به سینه کبوتر آسمان آویزان کرد

غیر چاله دیری دِرِنگِشتی نی // به جز آتشدان دوری صدائی نیست

پُشتِ مِرزِنگ بَسه،تُو نِه بینُم. // آنگاه پشت مژه های بسته تو را می بینم.

وَختی رُوز گِلُو زَی وُ صُو اَوی // وقتی روز غلتید و صبح آمد

جُورِ مَهِ پُشتِ اَور // مانند ماه پشت ابر

مِن خُوم بلا اَویم // در خودم گم شدم

دینِ گُدشتم گشتم // دنبال گذشته ام می گشتم

خیال تُو،چی غُوار // تصویر تو مانند غبار

بی صدا وُ مات بُرده // ساکت و مبهوت

مِن دشت پُر آساره // در دشت پر ستاره

وِ چاله دلم نِشَس . // در آتشدان دلم نشست.

وختی تَمَنده روشنائی رَه // وقتی باقی مانده روشنائی رفت

پسین سنگین اُوی // غروب سنگین شد

ویرم چی مارِ وِ شو بِلا اَوی // خیالم مانند مار در شب گم می شود

سی دیدن ویر تو،واساده چی دِرهد. // و برای دیدن خیال تو مانند درخت ایستاد

مین ای مَندیر تَمبَل وُ تَهل // در این انتظار تنبل و تلخ

فقد تینایی وِ داد دلم رسی وُ هیش. جز تنهائی هیچ کس به داد دلم نرسید.

 

                                            بهار 1393خورشیدی- بندرعباس


برچسب ها: شعر لری بختیاری ، شعرنیمائی بختیاری ، شعرنیمائی لری ، شعر نو بختیاری ، شعرنو لری بختیاری ، گمب گل ،

پنجشنبه 1 اسفند 1392

هوس

   نوشته شده توسط: خرم سعیدی    نوع مطلب :شعر محلی بختیاری ،

هوس

 

اَیر  شَو نکبتی  ره وا دیاری     // اگر شب شوم از اینجا برود

اِ بُو وِه  آسمونا  سَوزماری        // آسمانها مانند مرغزار سبز می شود

اِ دَونِن مینِ کُه و دَشت آرُم     //  میان دشت و کوه آهسته می دوند

رسِن اَورا وِ ریِ کهساری          // ابرها به کهسار سر می کشند

اِریسه یال کُه و بیشه نَمَت         // نعمت  به کوه بیشه زار می ریزد

گره وا کهسارون بلگ و باری  // درختان برگ و بار می گیرند

اپیته مین کول و گردن کُه       // در دامن و گردن کوه می پیچد

خَشیِ بویِ عَرط سوزه زاری   // سر خوشی عطر بوی سبزه زاران

ابازه کوگ نر وا هُمتوارِس    // کبک نر با همتبارش به رقص می آید

خوره عرط گلِ هر چشمه ساری   // عطر گلهای چشمه سار را می نوشد

اِدونه پا پتی مابین کولا              // پا برهنه میان درها می دود

بِجُمنه حوشه گندم بادِ کاری     // باد سخت گیسوان گندمزار را به جنبش وا می دارد

اخُونه هر پِرِنده یاریاری            // هر پرنده ای سرود یار یار می خواند

وِ سا هَر دار وُ بُونگ تُوفساری   // در سایه هر درخت و آواز هر آبشاری

انُم دل وا صدای دَشتونی           // دلم را به آواز نگهبان دشت می سپارم

سگاهم بال جو وا بی قراری      // مشتاقانه کنار هر جویباری می روم

ابُوم مه و گِرم فِر سَر شُمی مو    // ماه می شوم و از اول شب پر می گشایم

ارم مین آسمون سیرمه کاری    // در آسمان سرمه کاری شده می روم

وِ اُو بالا نیرم سیرِ اورا                 // از آن بالا ابرها را بخوبی تماشا می کنم

که سر وا یک بداده دوس واری       // که مانند عاشق سر کنار هم گذاشته اند

یَوم عرط گل وُ ریسم وِ چشمه    // عطر گلی می شوم و به چشمه می ریزم

کلو بُو باکلو وُ جُوِ جاری             // تا "بولاق اوتی" و جوی جاری دیوانه شوند

بچرنم مو وِ سَرِ ظلم دورن          // برسر ظلم دوران چنان فریادی بکشم

بِرِه ای دِشمنِ ملت وِ خواری     // تا این دشمن ملت را  ذلیل کنم و خوار نمایم

وَنُمِس مین چه هاروت وُ ماروت// مانند هاروت و ماروت در چاه زندانیش کنم

چُنو اسمس نبُو دی وادیاری      // آنگونه که نامی از او در زمانه نباشد

بپیتم گوشِ ظلم جُورِ کُلِ تور     // گوش ظالم را مانند کره اسب چموش  می پیچانم

اگم رَو وَتِوَر دیه وِ خواری          // می گویم  خوار و نابود شو

بمهنه باز دنیا و خَشییا                // باز دنیا بماند و خوشیها

وِ اِی ایرون سوزِ یادگاری          // در این ایران سبزی که یادگار کهن است

نَبُوِ  شَو شَه دی سوز وابو              // دیگر شب سیاهی نباشد و  همه جا سبز شود

تموم مملکت وا بو بهاری            // تمام دنیا بهاری شود

و یو وا پس اخونیم بیت شادی   // از این یه بعد ترانه شادی سر دهیم

که ظالم دی نیاهه وادیاری       // که دیگر ظالمی پیدا نمی شود

 

                                                              شهریار - زمستان 1392 خرم سعیدی

 


برچسب ها: شعر محلی بختیاری ، شعر محلی لری ، شعر لری بختیاری ، هوس ، خرم سعیدی ،

سه شنبه 1 بهمن 1392

دل لیوه

   نوشته شده توسط: خرم سعیدی    نوع مطلب :شعر محلی بختیاری ،

دلِ لیوه// دل دیوانه

دِل مثِ مُسِ پری                                              // دل مثل مشتی پر

بعدِ تیر تفنگچی                                                 // یعد از شلیک  شکارچی

وِ هوا پِرِ پیت کَنه.                                             // در هوا دست و پا می زد.

مَرغِ خیال، چی روحِ فرشته لَوت                    // چمن خیال،مثل روح فرشته گون لبت

رگِ گُل ای زی مین روشنای مَه چارده          // در نور ماه  بدر رگ گل می زد

بغل آساریل،جور دهون ماهیِ وِ هشکی وَسه  // آغوش ستاره ها مثل دهان ماهی به  خشکی افتاده

نفس آخرِ ای کشه.                                       // نفسهای آخرش را می کشد.

باد نرمی ،جورِ دل لیوه یواش ای زی         // بادی نرم مانند دل دیوانه ای آهسته می تپید

نوری وِ دیر وِ دریچه شو سِگاهِس                // نوری از دور در دریچه شب پیدا می شد

باز ای دلِ کلوی گول خورده مُو                 // دوباره این دل دیوانه فریب خورده من

مندیر دولت امید و تدبیره                            // منتظر دولت امید و تدبیر است

گاشه کلیتس،وِ چَه شَو وِ در بیا                     // شاید کلیدش، از چاه شب بدر بیاید

جور اَفتوِ زمسونه                                          // مانند آفتاب زمستانه

هِرِنگ دلی بُو                                               // نور امیدی باشد

 سی مردمِ ندارِ مندیر بهار                           // برای مردم فقیری که منتظر بهارند

وِ ای زمسون شه.                                               // در این زمستان سیاه.

                                                            زمستان 1392- خرم سعیدی


برچسب ها: شعر نو نیمائی بختیاری ، شعر نو لری ، شعر نو محلی بختیاری ، شعر گویشی بختیاری ، خرم سعیدی ،

دوشنبه 7 مرداد 1392

دسمز

   نوشته شده توسط: خرم سعیدی    نوع مطلب :شعر محلی بختیاری ،

دسمز


بَئدِ اَفتو دَرَو                             /بعد از غروب آفتاب


دَس وَِ کار کَشی                      / دست از کارکشید

وِ دَمِ کارخونه                          / از در کارخانه

لِنگِ نا گُرده چَرخ                  / بر دوچرخه اش سوار شد

تُند وُ تُند زید رِکاو                  /تند و تند رکاب می زد

تا رَسونِه وِ بَچه دَسمِزُنه          / تا دستمردش را به خانواده برساند

تَه جیوان تَینی                         / جیبهایش را خالی کرد

کُلِ پیلاس اِرسی                     / کل پولهایش به اندازه ای بود

بِخَره قیطی شیر                      / که بتوان یک قوطی شیر بخرد

وِ عیالس اِی گُو                       / به زنش گفت

شیرِ وا قرطه چَکون دِه وِ بچه            / شیر را با قطره چکان به بچه بدهد

بِرَسه تا سَرِ ما                         / ( این قوطی شیر )تا یک ماه دوام بیاورد

چینکِه اَرباوِم گُو                      / زیرا ارباب گفته

اِسمِ پیله دِ نَیار تا یَه ما           / تا یک ماه دیگر خبری از پول نیست

دا بچه گود خدا                       / مادر بچه می گفت خدایا

جون نِدارُم کِه بِدُم                  / من توان ندارم تا

شیشه جُونُم وِ بَچَم                  / عزیز ترینم( جانم ) را به بچه ام اهدا کنم

کاش مار نی بی تا                   / کاش این بچه متولد نمی شد تا

بِخوره خین وا ناف                  / از راه بند ناف بتوانست از خون من تغذیه کند

روزِ دی باز بَوه           / روزی دیگر پد


ادامه مطلب

برچسب ها: شعر محلی بختیاری ، شعر نو لری بختیاری ، شعر نیمائی بختیاری ، خرم سعیدی ، دسمز ،

دوشنبه 19 فروردین 1392

ویر خوش

   نوشته شده توسط: خرم سعیدی    نوع مطلب :شعر محلی بختیاری ،

ویر خوش


" برای پدرم و دیگر پدران زحمت کش "


تاج ِ شاهیس، نشونده سر ِ دل / تاج پاد شاهیش را بر قلب نهاده


دِل ِ صافِس،دنیا / قلب پاکش به وسعت دنیا


آسمونِس اَوی ِ صاف وُ هَلیک / آسمان قلبش آبی و روشن


پاک بی پُر و ِ خدا /قلبش پر از یاد خدا


خنده پر تیگ وُ تیس /خنده رو و پیشانی گشاده


دِل ِ عالم اِ دُوزی مِن دنیا / چشمانش در دنیا دل ربا


پُر ِ پُر بی و ِ بَفا /  مملو از وفا
داری
بود


زئم اَیر داشت دِلِس/ اگر دل نگران می شد


زئم زَوون ِ عالم، که بِره تند و ویر / بخاطر زخم زبان مردم بود که زود فراموش می کرد


حـَرفلِس و ِ تیلس اِی فهمی / گفتارش را می توان از چشمانش خواند


دِلِ ویرونِ مُو هَم / دل ویران شده من هم


گاه وَختا پُرِ وِ اَورِ بهار / گاه از ابر بهار پر بار تر است


سی تیل پاک تر اِز اَفتو و مَهس / برای چشمان پاکتر از آفتاب و ماهش


بَندِ دِل بَسِمِ وا بندِ دلس / وجودم را با وجوش سرشتم


بَندِ سَوزی وِ کلیچ / ریسمان سبزی را به انگشت گره زدم


تا که جون دارم مُو / تا زنده هستم


ویر وا مهر ِ قشنگِس بَندُم / به و وفای زیبایش پایبند باشم


حرفـَلِ اُو تیلس / ایما و اشاره هایش را


بِکـُنم حلقه وِ گوش / حلق آویز گوش بکنم


هُو حتا ویر خُوشِس /  یاد خوش او حتی


خُو تَر از ویر بهشتِ سی مُو / برای من بهتر از یاد بهشت است


هُو که اِی شُشت سَر وُ سُنگـُلِ مُو / آن کسی که سر و روی مرا می شست


یَه دَمُونی وِ اَوِ گـُلِ تیه / زمانی با اشک چشمانش


گاه وَختا دو کلوم دلتنگی / گاهی اوقات دو بیت حزین


سی دِلُم سَر ای دا / برای تسلای دلم می خواند


دلِ تنگِس پـُرِ اَور / دلِ غمینش بارانی


وُ اِ دَونی خـَرساس / اشکهایش جاری می شد


غمِ دل کـُور اِی کرد / آتش دل را فرو می نشاند


بَقیه رَهن ، وِ دل وُ تیه اِرن / عده ای با رفتن از چشم و دل می روند


هُو چُنُو بی وِ تیه رَهد ، ولی / او آنگونه است از چشم رفت اما


وِ دل وُ جُون نـَروِه تا کِه هِدم / تا جان دارم از وجودم بیرون نرود


وِ وُجاقِ سَرِ پیر / به اجاق زیارتگاه قسم


ویرِ هُو سی دِلِ مُو / یاد او برای دلم


وِ نِوشته قـَدِ بَرد مَنده تـَره / از کتیبه نقش بسته به سنگ ما نا تر است


دِلـُم اِیخُو مُو بُوُم جُورِ بـَوَم / آرزو مندم مانند پدرم باشم


تاجِ شاهیم، نُشونده سَرِ دل / تاج پادشاهیم بر فراز قلبم باشد


وِ مَحَبَت بـِگـُشُم سینه همه / با محبت قلب همه را تسخیر کنم


بِنِشونـُم وِ مِنِ گوشه جیرسون طَوَقِ تاج طلا / طبق تاج طلا را در عزیزترین جای بدنشان  بنشانم



                                                 فروردین1392 ایذه



 


برچسب ها: شعر نو نیمائی لری ، شعر نو بختیاری ، خرم سعیدی ، ویر خوش ،

جمعه 2 فروردین 1392

بنه وار

   نوشته شده توسط: خرم سعیدی    نوع مطلب :شعر لری بختیاری ،شعر محلی بختیاری ،

بُنه وار

"به مناسبت ششمین سال برگزاری جشنواره محلی بنوار در روستای رهدار "

 

مینِ بنه وار بناده واکار

بیت بَسَنِ شَشُمی وِ هَیجار

هَم بُوی گُل وُ گلاوِ بهار

پیتسته وِ مینِ ای بنه وار

هیدیم همه مون وِ ذاتِ یَه وار

اِز هَف بِگر بِیو تُو تا چار

یَه رَنگ هِدیم تا نَبُو دی

فَرخی وِ میونِ لک وُ بَختار

اَر جَم نَیَویم نَبُویم هُشیار

ما خَو وُ هِزاز فِتنه بییار

●●●●●

وَیدیم  وِ مالمیر وِ دیدار

رَه جُورِ کِرنجی پَلِ یار

گَه سَوزه وُ گَه سیهه جَدِه

یا خُونه وِ سیت کوگِ کهسار

گه اَور اِ گِریوه بَرق خنده

یا چُم که کُنه رَهِ گرفگار

گـَه گـَردنه گه دره گهی کـُه

یا دشتِ چه مَخملِ دکوندار

خَونِه وِسَرِ همه کُنه دَر

بوی خَشِ ای گـُلا وُ گـُلزار

یا باد ایا وِ پیشوازت

ای خُونه  وِ وَر بلال یار یار

تا غم وِ دِلا بِشوره وادر

مَه زُلفِ نهاده ریِ دیوار

اَی درد وُ بلا بِرو تُو وادیر

اِز ای بُنه وار ولاتِ رَهدار           

                               زمستان 1391 خورشیدی خرم سعیدی


 

 

 

 


برچسب ها: شعر لری بختیاری ، شعر محلی بختیاری ، بنه وار ، خرم سعیدی ،

پنجشنبه 24 اسفند 1391

آسمون

   نوشته شده توسط: خرم سعیدی    نوع مطلب :شعر لری بختیاری ،شعر محلی بختیاری ،

آسمون

 

گـُمبذِ آسمون طاق بَسه     / گنبد آسمان طاق بسته

یَه چرا مینِ  گـُمبذ نِشَسه    / چراغی میان این گنبد نشسته

خاطِرُم جَم کـُنـُم دینِ او مَه  / حواسم را دنبال این ماه جمع می کنم

شیشه جونمه ای شَو شَه        / این شب سیاه عزیز ترین است

بهتر اِزشـَویِ مه مینِ1 دنیا      / بهتر از شب ِ مهتاب در دنیا

عالمی دی میه1 داره خدا       / مگر عالم دیگری خدا دارد

اَر کِه مه رَه چه خاکی کنم سر   / اگر این ماه برود چه خاکی بسر کنم

یَه غمـُم کـَم دُو غم نی بَرُم جون   /  یک غم کم بود با دو غم جان بدر نخواهم برد

تَک چرائی که اِیسُو مِنِ اَو            / تک چراغی که در آب می سوخت

مُرد وُ دنیا مَنی بردِسِه خَو            / مرد، انگار دنیا را خواب برده است

هُشک اَویدُم وِ تَرسِ یَه دِشمِن        / از ترس دشمن بر جای  خشک شدم

کِه کَمین کِرده گاشِه وِ جونم         / که شاید برای جانم کمین کرده باشد

اِی گُدی مَر مَزارِ بیاوون               / پنداشتی این بیابان قبرستان است

یَه تفنگِ لَکاته وِ شُونم                 / یک تفنگ قراضه ای به دوش داشتم

ری وِریم سیم بی سیم وا خار         / رو برویم سیم خار دار بود

باد اِ دَونی جِلَو تَر وِ هُوشم               / باد از خاطر من زودتر می دوید

شُف تُری وَی وُ اِی خَه وِ گوشُم         / صدائی به گوشم رسید

بُته ها سایه ها وَنده وادیر                 / بوته ها سایه های درازی انداخته بوند

جُورِ غولی گـُدردن وِ واویر               / مانند غول از خاطرم می گذشتند

دل اِگُو کُر بِدَو هُو یَه دِشمِن             / دل می گفت : آن دشمن است فرار کن

پا گِرفگار وُ فِرگِ بَچونُم                 / پایم گرفتار و فکر بچه هایم بودم

دشنه ای مِن ساهی بلیوه                   / دشنه ای در سیاهی می درخشد

بُل گرم جَور گـَنُم برشته                    / مثل گندم در حال تفت دادن از جا می پرم

دی دی اَی غاقلِ دل چه وابی                / ای دل ِ غافل دیدی چه شد

دَسِ دشمن مو ایچو اسیرم                     / من ایجا در دست دشمن اسیر شدم

کُور مالون قَدم نُم وِ پیشتر                      / مانند کوران دست مالان قدم جلو می گذارم

تیه تینِ مِنِ شَو کـَی اِی دی                      / در این شب تیره مگر چشم جائی را می بیند

تا وِ خُو وَیم یَهَو دل نهیو دا                       / تا به خود آمدم دل نهیب  زد

کُر چِته اُونُو یَه مُستِ خارن                        / پسر چه شده آنها مشتی خار هستند

دَودَوین وِ فِرمُونِ بادن                                 / خاشاکی اند  به فرمان باد

یا رُوا پیره دین مُشک اِگَرده                          / یا روباهی پیر که دنبال موش هستند

شَو اِزی دَس وُ پاسِه وُ جُون دا                        / شب دست و پا زد و جان داد

کاکِونگ اِی گُرو مِن خَراوه                              / جغد در ویران پنهان شد

کـُور اِ بُوهن دَو شَوگـَردِ تینا                               / آن دو خفاش تنها کور می شوند

تاکِه تیغشتِ اَفتَو دراهه                                      / تا نور خورشید را می بینند

 

                          زمستان 1391 خورشیدی- بندر عباس خرم سعیدی

                              

 

 


برچسب ها: شعر محلی بختیاری ، شعر لری بختیاری ، خرم سعیدی ،

شنبه 19 اسفند 1391

چه شو

   نوشته شده توسط: خرم سعیدی    نوع مطلب :شعر محلی بختیاری ،شعر لری بختیاری ،شعر نو محلی بختیاری ،

چه ِشَو

شَو نـَگُ ،/ نگوئید شب

آهِ سَردِ لـُهلدِ وُ لیتنیده ، بَچهِ یَتیم/ آه سرد بچه یتیم لخت و عوری است

بَختِ بَسهِ دِل ِ جَوون ِ مین ِ مال/بخت بسته جوانی در آبادی است

شَو نَگُ ،/ نگوئید شب

جُورِ مُرغ ِ وَنده بار/ مانند مرغی خوابیده است

پیته اِی کـُنه هَمَس/ خاک بر خودش می پاشد

بَسِه بَندِ خُوس وِ گـُردهِ کـُهی کـَوو/ این شب خود را با بند به کمر کوهی سیاه بسته است

مَه وُ اَفتوِس/ ماه و آفتابش

جُورِ هاچقون ِ نامراد ِ دیریـَک/ مانند عاشقان نامراد دور از هم هستند

دایمن نِمد وِ کـُول خَوِن/ مدام نمد پوش و خوابند

آساره یَل ِ شَو/ ستاره های این شب

پُشتِ کـَره چیر آهنی/ پشت دیوار سنگ چین آهنی

جُور ِ کـَهره ی سَوای تـَرِکی/ مانند بزغاله تازه متولد شده بهاری

دایمن دَک اِی زَنن/ مدام در حال لرزیدن هستند

رَه وِ جائی نی بَرِن/ پناه گاه دیگری ندارند

مین اِی کـُلـَه بَره/ در این حصار

شَو نَگُ ، / نگوئید شب

بـِگُ ، چَهی کِه دَس ِ دیو شَه/ بگوئید ، چاهی که دیو سیاه آن را حفر کرده

کـَنده مین ِ رَه ی اَفتـَوِ سیها  و  سر راه آفتاب سیاه قرار داده

وَسه مین ِ چَه/ خورشید در این چاه افتاده

افتـَوی کِه اَو اَوی/این خورشید که آب می شود

اِز خِجالت ِ گـُل ِ آهِ مَردِمون ِ بی زَوون/ از خجالت گل آه مردمان بی دفاع است

باز نازُم اِز،/ دوباره می نازم به

غیرت ِ کـُرِس هَوا/ غیرت پسر شب

وَر بِکِرده جُووه سیا/ که در این ماتم پیراهن سیاه پوشیده

جَم بِکِرده لشکرس/ لشکریانش را جمع کرده

چَرتِ شَه ی شَه نِه واگـُشی/ چتر سیاه شاهانه اش را گشوده

گـَرده جُست ِ کـَهخدا وُ بیرقس وِ مین ِ چَه/ دنبال کدخدائی می گردد که با پرچمش در چاه افتاده

غافل ِ کِه شَو ،دایمن وِ خَو/ غافل از این که او مدام خواب است

جُورِ خُسروی کِه دَس ، وَنده گـَردن ِ شرین/ مثل خسرو دست در گردن شیرین

گوش وُ هُوش ِ شـَو پـُره/ گوش و هوش شب پر است

مین ِ چَه ی شَو فقد/ در چاه شب فقط

جای آهِ مَردِمُون پـَتی/ جای آه مردمان خالی است

دی ِ شَو بـِکردِ کـُور/ دود شب کور کرده

تی آسون ِ پیر/ چشم آسمان پیر را

شِرِ آسمون وِ خَو/ شیر آسمان خواب است

جُور ِ بَختِ مردمون مال/ مثل بخت مردمان آبادی

یال وُ دیم ِ نِداره شِر/ شیری که یال و دم ندارد

پَشخه کـُوره کـَنده وِس/ دور و برش پشه جمع شده است

بسه وَسه گوشه ی قفس لوس شور / بسته شده و لبش آویزان گوشه ای از قفس افتاده است

اَی! بَختِ نامراد/ ای بخت نا مراد

شِرِ ای زَمون/ شیران این دور و زمانه

لیشتـَر اِز رُوا/ پست تر از روباه هستند

شِر هَم فقد / شیر فقط

شِرِ دَورِ پیشََ/ شیران دوران گذشته

 

زمستان 1391 خورشیدی- بندر عباس


برچسب ها: شعر لری بختیاری ، شعر نیمائی لری بختیاری ، شعر نو لری بختیاری ، چه مه ، خرم سعیدی ، شعر بختیاری ،

تعداد کل صفحات: 4 1 2 3 4