سه شنبه 29 فروردین 1396

عشق زال و رودابه پاره دیم

   نوشته شده توسط: خرم سعیدی    


« عشق زال و رودابه »پاره دُیم

و ایدون زال زر بنشست بر تختی ز پیلسته
نهاده بر چکاد کله اش تاجی نگارنده
به دستش گاوسارین گرز و بُد شاهیش زیبنده
پس چندی،ز بهر شادکام ایام
نهاده روی سوی کشور مهراب در کابل که بودش باژ دار سام
نژادش بود بر مرداس و شاهی،پهلوانی مرد و نیکو چهره و بخرام
ورا چون زال زر دیدیش
کمان مهر مهرابش اثرها کرد چون مژگان جانان و دل عشاق
بزرگان و مهان کشوری گفتند زال زر
که مهراب از پس پرده،یکی دختر بسان سودِآب اندر
تو گویی بتگری بنشانده سرتا پاش گوهرهای رخشان بدخشانی
رخش خورشید رخشان و بهشتی قامت و  تن ساگ
کمندش گیس،دهن گلنار،لبانش برگی از بیدی
دو نرگس مست،مژگان تیره پر از زاغ
دو ابرویش کمانِ کشور طراز
چنانش دان که گویی یک بهشتی را بیارایند در دیبا
وگر بینند حوران و پری،سرگشته می گردند در دنیا
سخن چون زین زن زیبا رسد زینجا
دلش جوشید و هوشش پر کشید و شب به زاری زال بگذشتش
پگاه آمد در خرگاه شاه ،بهر دل مهمان 
ورا پرسید احوال شب دوشین و گفت ای نازنینا شاه
تمنا دارمت تا پا گذاری در سرای ما..‌.



Telegram.me/khorram_saeedi


برچسب ها: خرم سعیدی ، شعر نو حماسی ، عشق رودابه و زال پاره دیم ،

دوشنبه 28 فروردین 1396

عشق زال و رودابه

   نوشته شده توسط: خرم سعیدی    


«عشق زال و رودابه» پاره یکم

شگفتی گفته گویم،روزگار زال زر اکنون
که از سام یل و آن ماهروی گلرخ و شب گیسِ مشکین مو
بسان هور،مو برفین،سیه چشم و تنومند پهلوانی بچه ای آمد
تنش سیمین،رخش همچون بهشت و شیر دل بودیش
چو سامش دید،از گیتی امیدش گشت پاژین گون
رخش پر شرم و خشماگین،درون کاخ می پویید و می نالید
چه گویم پاسخ این مردمان کوی و هر برزن
که این نو رس،پری زادیست یا یک دیوزاده چون پلنگ ابلق
همی خشمش فزون گردید و آن کودک به کوهی سر به پروین سوده افکندند
همان کودک که سام یل ورا دستان و بندش کرده بد در کُه
برش سیمرغ مهرآورد و دایه گون ورا پرورد
فراز کُه کِه بُد آراسته لانش ز چوب صندل و چندن ابا داربو
گذشت ایام و این کودک همی بالید
پدر خوابی گران زو دید و با مردان موبد نیز اندیشید و بسگالید
جهان پویید و پورش را بر البرز کُه می دید کو انباز سیمرغ ست.
چو چشم سام شد روشن بدان نو گل
دلش شادان و لب خندان ورا نامید زال زر
یکی شاخ برومند و هنر پرورده سیمرغ
دو چشم و مژه اش چون کرف و مو چون برف و رخسار و لبان چون خون
دو بازو شیرفش،پیلی ژیان سرکش
سزاوار کیانی تخت می دیدیش او را پادشاهی داد در زابل.... 

#خُرم_سعیدی r
Telegram.me/khorram_saeedi


برچسب ها: خرم سعیدی ، عشق زال و رودابه ، شعر نو حماسی ،

یکشنبه 27 فروردین 1396

بردی دل

   نوشته شده توسط: خرم سعیدی    


« بٙردی دل »

دٙروازه تیا کالس واز

خٙرسس جُورِ جُوِ بهار

وِ هُونه بی درِ دلس دٙر اِی زٙی

اما دلِ کاردیم وِ کُولِ مُو

زیرِ چٙرتِ هٙف لا سینم مٙند

تا سٙیلوِ خٙرس وُ تٙش وُ برق سینس
وِ رٙو بِرن.

#خُرم_سعیدی
Ayapir2.ir
Telegram.me/khorram_saeedi


برچسب ها: خرم سعیدی ، بردی دل ، شعر نو لری ، شعر نو محلی بختیاری ،

سه شنبه 22 فروردین 1396

آسمانی پدران

   نوشته شده توسط: خرم سعیدی    


ﺧﺮﻡ ﺳﻌﻴﺪﻱ: 

«آسمانی پدران»

«دل نوشته ای بی تامل در نبود پدر در این ایامی که از پدران یاد می شود»

قلمم کاش قلم می شد و دل
ز تپش باز بماند
وان زمانی که نوشتم:
«بابا،نان،داد».
تا چنین خواسته را
او نپوید همه عمر به شرم.
قهرمانان وطن،پدران این خاک
مردِ مردند به تمام معنا
قهرمانیش مدام
گردن آویز طلا را بنشاندند به دل
تخت شاهیش مدام
بذل مهرش جاری
دست خالیش،پرِ پر غنچه گل
دیده و دل گه گاه
گشت مهمان شقایق از شرم
تا در آورد دو نانی ز تنور دل خود.
ایستاده بر جور
جرمشان بود پدر
عاقبت باد فنا،گل خوش بوی ورا با خود برد.
زندگی در گذر است
آسیاب است به نوبت جاری
پدران آب روان
پدران مثل شقایق بگرفتند بغل اندر خاک
عرش لرزید ز جا زین ماتم
آسمان غمزده و ماتم زاست
دل بارانی ما خون بارید
قفس تنگ ترک دار دلم بال گشود
چشم بگشودم و دیدم پدرم باز نبود.

Telegram.me/khorram_saeedi


برچسب ها: خرم سعیدی ، آسمانی پدران ، شعر نو نیمایی ،

یکشنبه 13 فروردین 1396

غم شون

   نوشته شده توسط: خرم سعیدی    

ﺧﺮﻡ ﺳﻌﻴﺪﻱ:
« غم شون »

دٙوٍ دٙس تنگی زِمین وُ اُو شٙوا پهن وُ فراغِ ای زمسون دِی رٙه
تٙرکی سردِ بهار،کُم شٙون،جِر ای دا
دٙم صُو داشت ابی رُستم زا (۱)
سٙر وُ کُول همه جا بِر ای زی
پیش پا صُو کِه نُک کُه بپِره
تیه چشمه اگشی وُر مٍن دشت
دل تنگ آسمون،گُلس هی واز ای بی
هیرد هیرد،گاه اِری خرس تیه.
شٙوچٙری،میسمِ میسون چارنی دی سٙر اُوی
شُون گله نِ اٍرُوند،مین علفچر کِه خٙری بی اٙرباو
پٙریون،کاردیم کالی وِ وٙرس،تُند کی پا
خٙر وُ شله نٍ اورد مین بکال گوشه قاش
تٙش وُتُنگی کِر اِشکفت بِنا هُو واکار
دٙس وِیرد،پاتیل شه نه بکشی اِز تُربه
بُز کالی کِه بِکِی تیشترزا،شیر جِک دُو وُ بکی راس لِوی
کُه تٙش هی ابلیوست وُ اچرنی وِ هوا
کِتری سِه وِ کِلس لُق ای کند
دٙس گرم کی کُپِ چاله وُ وُلانی وِ یک وُ کیف ای کی.
شُون غارنی کُوْ تُو کینی کِه وِ دیر داری ایای
سگِ هُشکُو هُو بکی،ناد وِ دٙو رٙه وِ جلو
سگ صحاوس اٙشنی،دیم نا وُرمنِ کا دُونگ ندا
پا وِ پا صاحوِ سایه هُو اُوی ری وِ گله.

#خُرم_سعیدی سیزده فرودین ۹۵


برچسب ها: خرم سعیدی ، غم شون ، شعر لری بختیاری ، شعر نو بختیاری ، شعر نیمایی بختیاری ،

پنجشنبه 10 فروردین 1396

توان تابش

   نوشته شده توسط: خرم سعیدی    


«توان تابش »

روز خشمخوار
پیچیده در غبار
خشماگین و خاموش
چون چشم یتیم حسرت زده
سر و گوش انداخت.
پنجه خمتاب نور،در سینه صحرا
پا از خاک کشید
بوی مرگ روز
در خیالگاه خاک
با درد و دردمندی
در سنگ سنگ کوه
سنگر گرفته بود.
نرمه های نور
تاب ایستادنشان نبود
در قلمرو سیاهی
شب چموش،چون افعی پیر
برای ابد قدم تیز می کرد.
شاخه های خیال آسمان
با مرگ ستاره ها
خنجر خطی به سینه سیاه شب کشید
چتر نقره کوب شب از هوش رفت
در شانه سربی آسمان
دستان ماه میدان گسترد
در پاسخ تفنگ نور.

#خُرم_سعیدی. 

Telegram.me/khorram_saeedi


برچسب ها: خرم سعیدی ، تاب تابش ، شعر نو ،

پنجشنبه 10 فروردین 1396

بٙزیٙر ۲

   نوشته شده توسط: خرم سعیدی    


«بٙزیٙر ۲»

شٙوکُله نِ وٙرداشت
شال کٙد سست ای کی
سرِ وِرد سایه بٙنه
داسِ وا نُک زٙی گِل
ریس اِی گُوی تٙشک زیده انار
جُور مُور بی دینِ کار.
گِلی مٙشکِ گِری
اٙو قلا دٙریز کی
غُلغُل اٙو مین گِلی
قُرقُریس ای جُمنی
اٙو‌ وِ چیرٙوِ شُکه
دیم سِویلس ریسس
تٙهر اکی گٙردنسه کیف ای کی.
ای نیشت وا افتو
حُشک کی وا اُفتین
عرقِ بین دُو بُرگ
زیر لٙو هی ای خوند:
« گٙره وُ گٙرما»
«ای بی داد هی» 
« دلم زمنده»
« هر کی که گرنه کاشت»
« دا دا دا»
« نهلس نمهنه.....»
#خُرم_سعیدی    

Telegram.me/khorram_saeedi


برچسب ها: خرم سعیدی ، بٙزیر ، شعر نو بختیاری ، سعر نو لری بختیاری ، شعر نیمایی بختیاری ،

چهارشنبه 9 فروردین 1396

روزگار

   نوشته شده توسط: خرم سعیدی    


«روزگار »

خورشید،خسته و وامانده
به تندی پا می کشید
غروبی گلوگیر در راه
ابرها در ته دنیا گم
رود باد یکبند به ناله
خرمنی از خاک،غروب را می آشفت
ابری بر چشم خورشید کشید
کلام نور،در کامش خشکید
ماه نیلی پوش،از ترس شب چشم می دوانید
ستاره نک کوه بنه بر زمین نهاد
شب زلال و گود
شناور در چاه پندار
شلاق بر جان برهنه سپیده می نواخت
اندوه دل شکن به پرواز
غده غم در سینه ترکید
سپیده زیر سم اسب می روید؟
آسمانِ سیاه،روح خود را می جوید
چشم بر مرداب بی نیزار شب خیره
همه چیز زیر شانه شب گم
خاموشی بی پایان در شط خیال غرق
باز شب به پرواز

#خُرم_سعیدی 

Telegram.me/khorram_saeedi


برچسب ها: خرم سعیدی ، روزگار ، شعر نو نیمایی ،

جمعه 4 فروردین 1396

ولات بختیاری

   نوشته شده توسط: خرم سعیدی    


« ولات بختیاری»

گُمب گل اِی گُو وِ گل،گٙو تو بیو وا جلو
دام وُ دٙدو مو تونی،پاته بکش زی برو
سٙوزه وِ چی اٙو وِ دٙو،اٙو وِ دٙو وُ رُو وِ رٙو
باد دو زلف هونه، شونه اکی رٙو وِ رٙو
رهده وِ هوش اُو چنو،رُو روون مین جو
تُر اخوره واگلو،چی کلو و ُمه ی نٙو
گل انیشت مین او،آینه و مه ی نو
خنده منِ ریس وُ گُو،عید اُوی دی بیو
عیسِ گُل آسمون،وٙسه وِ لٙم یٙ دٙمون
تا کِه تیه بـر کُنه،برچ ازنه نٙو وِ نٙو
جِست وُ بغل زٙی گِری،گِیل جوه دا وِ شیر
سٙوزه کِه ری ایگوشی،هر دُو تیاسه وِ خٙو
اُو حُنکی باد صُو،کِرده دٙم مشک واز
جون اگره بزگر از،بُوی هو وٙخت درو
گٙل گٙلِ اُو بُندیل،بٙنگ اگن مین تنگ
هاچق گُل ویدنه یا گِل وُ بردا وُ اٙو
بیوی گل ریگشون،خواس وِ دُوا آسمون
بٙس وُ گره زی دلس،نا وِ دلِ هو گرو
کنگرِ دندونه ای،زلف کُهِ شونه زٙی
اُو دٙم صُو صٙوق،واز بکی راز شٙو
فاش اٙوی راز گل،هاچق دومای پیر
خرس اریزه همس،تٙش تشیه پُر وِ تٙو
گُوی کِه قول«اٙری»نُمزدِ اٙشنی وٍ نٙو
پازنٍ پا وِ کاو،کوگ نٙر اینا وٍ دٙو
کوگ اِغرمنه وِ غم،تنگٍ دلس بیش وُ کم
گُمب کلوس ای دٍری،زیر همو برف نٙو
نٙشم وُ چه خیفن همه،بٙرد وُ دِرهدای کُه
تا بِرسه وٍ گل وُ چٌشمه وُ اٙوٍ بِرٙو
تٙش اگشن اُو گلا،بند ابندن وٍ نا
شاه سوارن همه،هیرد وُتلو واز وُ خٙو
لٙرسه دلِ مُو همس،جور اٙو وُ مه ی نٙو
تی نگُشم ری ولات،مرگ بگو گو برو

#خُرم_سعیدی
Telegram.me/khorram_saeedi


برچسب ها: خرم سعیدی ، شعر محلی بختیاری ، شعر لری بختیاری ، ولات بختیاری ،