یکشنبه 10 اسفند 1393

ری زردی

   نوشته شده توسط: خرم سعیدی    نوع مطلب :شعر محلی بختیاری ،

ری زردی

 

شَو برُمنیده خُوسه ری دنیا // شب خود را روی دنیا انداخته

کِر وُ دی دل مردم وُلاتا چنونه // دود  دل مردم آنقدر در ولایات هست

اَیه اَنگُست کُنی زیر تیه // اگر انگشت در چشم کنی

تیه ای او تینه،دیه نی بینه ککا // چشم چشم را نمی بیند برادر

چه سُوارون که ندارن وِ دل زحم پیاده خوری.// مثل سوار که از حال پیاده بی خبر است

غَمِ سردی بنشسه وِ دل دایل مال // غمی سرد بر دل مادران نشسته است

بَوُیل خُو دونی // پدران را خودت می دانی

رنگ وُ ری زرد چو نین .// رنگ و رویشان مانند نی زرد است .

چُپ چُپی هید وِ اِیل // شایعه  ای در ایل است

وِ گِمونُم کِه زِمین // گمان می کنم زمین

بِقِلیسنیده عزیزی کِه چِنو // عزیزی را بلعیده است به گونه ای که

همه سون غم و دِلن .// همه غم به دل هستند

پُرس وُ جور کیم وِ کُه // از کوه پرس و جو کردم

وُ حتا دار وُ دِرهد وُ بَردا // حتی از درخت و سنگها

 همه گِژ گُپ کِینه // همه سکوت کردند

آخرس گُود وِ مُو بَچَل مال // عاقبت بچه های آبادی گفتند

سَرِ کردی مِن برف؟ // سرت را زیر برف پنهان کردی

رنگ و ریت سور وُ دلت خش // رنگ و رویت سرخ و دلت خوش است

تُو میه وِ کُیَنی؟ // مگر تو کجایی هستی

کِه ندونی بِگِریمون شَوِ شَه // که نمی دانی چرا گرفتار شب تار شدیم

دلِ مردم بِگریده دیلق // دل مردم آتش گرفته و می سوزد

زونیا سست وُ اِلَرسِن وا یک // زانو ها سست و لرزان است

عید اِنی وُر ره ایا // عید از راه می رسد

دسِ مون پیک وُ پَتی // دست همه خالی ست

جیوِ چی می منِ تَنگه دس // جیب مردم مانند کف دست خالی ست

وُ چُنونه کِه کُنه ،شو وُ غَم هُمدری // آنگونه است که شب با غم مردم همدردی می کند

روز نی ورگرده // روزبر نمی گردد

تا نوینه ری مردم که چطو زرد وُ تَهل // تا شاهد روی زردی مردم نباشد

کُیُنه حاکم شهری کِه چُنو دَمبرده // حاکم این شهر خراب کجاست .

                                                          زمستان 1393 خرم سعیدی


برچسب ها: شعر لری بختیاری ، شعر لری ، شعر بختیاری ، شعر محلی بختیاری ، خرم سعیدی ، ری زردی ،

دوشنبه 4 اسفند 1393

دار مرگ

   نوشته شده توسط: خرم سعیدی    نوع مطلب :شعر لری بختیاری ،

دارمرگ

"مرثیه ای برای درختان زاگرس"

 

بِخُونین سی دِرَد وُ دار دُندال // برای درخت مرثیه  "دندال"بخوانید

کُلَ هانِ کَنین وُ هَی زَنین زال // کلاه ها را از سر بردارید و ماتم کنید

رسیدِ مرگ  بلگِ نُو بهارون //مرگ برگ نو بهاران فرا رسیده

کُنِن ماتم کُها  غَم هَم دُمبال //کوهها در ماتمند و غمناک

عزیز سَوز پُوشُم رَهدِ اِز دَس //عزیز سبزینه پوشم از دست رفت

بهونانِ بِرُمنینِ  سر چال //در این ماتم سیاه چادرها را از پا در آورید

دِرهد  رَهدِ وِ حال وُ  تَو  گِریده //درخت ها از  حال رفته و دچار تب شدند

گِمونم نی بَرن جونِ سر سال //تصور نمی کنم تا پایان سال دوام بیاورند

 حکیمون نیکنن  دردانِ درمون // دانایان دردی را درمان نمی کنند

وزیرو گوی خَون وُ  اِی کُنن حال //گویی وزرا خوابند و بی خیال

بخَوسی دار وُ خاکا من سرِ کُه // با خواب درختها خاک بر کوه شده

اَویده زندئی تهل وُ دِلا شال // زندگیزجر آور و دلها از هم پاشیده است

کُتل کی کُه  بریده پل اَوِ رُو // کوهها کتل کردنه و رودها گیسو بریدند

نشسن چُمبه هی  هَی ایزنن زال // گوشه ای نشسته و زاری می کنند

بَلیت وُ بام وُ کلخُنگ وُ بَنیَو // درختان بلوط و بادام و زبان گنجشک

سیا پوشن زِ اِی سال وُ زِ اُو سال // از این سال تا سالهای آتی ماتم دارند

چپی خُو اِیزَنه ساز زمونه // زمانه ساز نا غمین چپ می نوازد

زَوونا قلف وُ مِن کُم دادِ دندال // در این ماتم زبانها قفل و ناله "دندال"جاریست

خرم سعیدی زمستان 1393


برچسب ها: دار مرگ ، خرم سعیدی ، شعر لری ، شعربخنیاری ،