دوشنبه 15 دی 1393

غم شون

   نوشته شده توسط: خرم سعیدی    نوع مطلب :شعر لری بختیاری ،

غم شون

گلِ سُورِ مِینِ صَرا،وِ خِجالتِ غَریوون // گل سرخ در بیابن از خجالت غربا

بِنهادِ گیلِ مَینا مِنِ سَر کِ کس مبینا. // گوشه مینایش را بر سر کشیده تا او را نبینند.

مِنِ مَرغ کوگِ نَر هَی،سییِ کوگِ لاس اِ بازه // کبک نر در مرغزار برای کبک ماده می رقصد

گلِ سُور،اِبینِ اِینُو وُ  اِ جُوشه خینِ لارس.// گل سرخ آنها را دید و از خجالت خون به رخسارش دوید

کِرِ بَرد،چَشمِ زَی در،کُنِ وا گلا  چِ  شُوخی // چشمه از زیر سنک بیرون آمد و با گلها شوخی می کند

چُنُو تُند کردِ پانِ //آنقدر سریع می رود

مِثِ تیله زَن کِ مَندِ ،کُرِ نُوریس وِ تَده.//انگار زن جوانی ست که اولین پسرش در گهوره تنها مانده .

*****

نُکِ کُ یَ غُول اَوری،کِ حسیدِ سَر کشیدِ // از قله کوه ابری غول مانند که حسود است سر زده

 نِمد سیا وِ کول وُ  اِ غِرمنِ وُ اِیاهِه //نمد سیاهی به دوش دارد و با سر و صدا می آید

چُنُو تَل تُرُش مِن یَک // اخم کرده و عبوس

مِثِ دَشتوون کِ خرده غله هاسِ مالِ بالا .//مانند دشتبانی ست که زراعتش را خورده باشند.

*****

چُمِ صُو گِریدِ صَرا وُ چُنُو بِرقنه اِز دیر //شبنم صبحگاهی در صحرا آنگونه برق می زند

اِ گُهی کِ بارِ شیشِ بِشِکَسِ مِینِ دنیا // گوئی بار شیشه ایست که شکسته و در دنیا پخش شده

اِ غِرِمنِ پازَنِ کُ وُ اِگُو وِ بَر بَچُونِس //بز نر کوهی به بچه هایش می گوید

کِ اَول بِجُور جاتِ وُ اُسُو بِنِ تُ پاتِ(1) اول جای پایتان را نگاه کنید آنگاه پا یتان را بگذارید

نَکُنِ کِ شیشِ هیردِ،هُو بُووسِ پنجه هاتِ .// نکند شیشه خرده ها پنجه پایتان را ببوسد .

*****

گَلِ مینِ قاش مَندِ، بَرِیل وِ چی پِلِ نَر// گله اتراق کرده،برها مانند گوساله چاق و درشت

دُ بُرون نِیَرن اِز دیر،چِ شا وِ سیلِ لَشکر //بز نر پیشقراول از درو مانند پادشاهی به لشکرش نگاه می کند

سُرُای تاو دادِ وِ مثِ سِیویل نادر // شاخ های تابداده اش مثل سبیل نادر شاه

وُ مییِ شهِ شِور چی،شِنِلِ شَهِ رضا خون. //و موی سیاه آویزانش مانند شنل رضا شاه آویزان است.

سگِ گَلِ مُوش کردِ خُونِ وَندِ سا یَ جازی // سگ گله سایه بوته"جازی" پناه گرفته

کِ نیا دُزی وِ ره دیر، وَرُوانه گَلِ هانِ. // تا دزدی از راه دور نیاید و گله ها را ببرد.

بِنِیَ وِ شُونِ گَلِ، کُلَهِس وِ پُشتِ بُرگس // چوپان را بنگرید که کلاهش را پشت ابرو گذاشته

کَدِ نَشم وِ شال بَسِ،وِ کِرس چَقونِ اَره // کمرش زیبایش را با شال بسته و یک چاقو اره کنار آن شال است

هُو اِنالِ مینِ هَف بَند،وِ غَمِ جَواوِ ارباو // او از غم جوابی که ارباب داده در نی هفت بندش می نالد

کِ پَسِ سِ سالِ دی یا، دُورس وِ هُونهِ شون.//که بعد از سه سال دیگر دخترش را عروس او خواهد کرد.

اِگُ پَریون غَمِ شون،هُو اِی اَرزِ وا دوصد جون// کمکی چوپان می گوید:غم تو هزار جان ارزش دارد

تو بِدِ اَمونِ  جونم وِ غَمت مُو هَم بخونم: // تو اجازه بده تا از غمت من بخوانم:

"دنیا روا بازینِ بِنَ،کارای اجوارینِ بِنَ"// دنیای مکار و کارهای اجباری را بنگر

"حُکما نَپُودِ پیک بِنَ،دلتِ نبازی ای گَگُو"// حکمهای خام و پوچ را نگاه کن و دلت را نباز برادر

 

 

                                         خرم سعیدی- زمستان 1393 خورشیدی

 


برچسب ها: شعر لری بختیارب ، شعرلری ، شعربخنیاری ، غم شون ، خرم سعیدی ،

چهارشنبه 10 دی 1393

گل بونگ

   نوشته شده توسط: خرم سعیدی    نوع مطلب :شعر لری بختیاری ،

گُل بُونگ

 

مُو وِ حِسرتِ گلت گُل،چُو بِمیرم اِی دِراهِ// من از حسرت گل رویت بعد از مرگم می روید

وِ گِلم گُلی کِه دایم،همِ رَنگ وُ بُوتُو داره// گلی که مدام رنگ وبوی تو را دارد

مُو تُونِ خُو اِی شِناسُم،وِ تیت یُونِ اِ خُونُم // من خوب می دانم و این را از چشمت می خوانم

کِه اِدی گل مزارم،چُمِ گل تیت دُواره // که گل مزارم را با شبنمچشمت آب یاری می کنی

مُو کِ دی دِلی نِدارُم،بُکُنُم دُها وِ جُونت // من که از دست رفته ام تا برایت دعایی بکنم

چِه بِگُم کِ بَسه زُونُم وُ دُهام اَثر نِیاره // چه بگویم که زبانم بسته است و دعایم بی اثر

مُو وِ خاکِ پات اینم،سِکه زردِ رَنگِ ریمَ  // من به خاک پای تو سکه زرد رویم را نثار می کنم

تُو بکن قَوول جُونُم،یُو کِه قاولی نِداره // تو جان نا قابل ما را که نثارت کردم قبول کن

مُو اَسیرِ خاکِ اِی بُوم وُ تُو کَوگِ کُهساروون // من اسیر خاک می شوم تو اسیرکبک کوهساران

بِفِرِش بُوِ گلی کِه،وِ سَرِ گِلُم بیاره // بوئی را توسط کوه بفرست تا روی گل من بیاورد

مُو کِ هیش کَسِ ندارم،مِنِ دل،بیا سراغم// من کسی را ندارم تا سراغی از من بگیرد

وِ جُز اُو کسی کِ خَرسی، نَمِ دل وِ تیوُاره // به جز کسی که از صمیم دل اشکی برایم بیارد

تُو کِ خُوت خَور نداری،وِ دِلِ خَراوِ ایما // تو از حال دل خراب ما بی خبری

بِفِرشن بُندِهِ کُه،خَوَرُمِ سی تو یاره //  پرندگان کوهسار را بفرست ،خبر مرا برایت می آورند

 

                                                         خرم سعیدی -  پاییز1393


برچسب ها: شعر لری بختیاری ، شعر لری ، شعر بختیاری ، گل بونگ ، خرم سعیدی ،

دوشنبه 1 دی 1393

هیجار دل

   نوشته شده توسط: خرم سعیدی    نوع مطلب :شعر محلی بختیاری ،

 

هَیجارِ دِل

                                         "بی غمی عیب بزرگی است کز ما دور باد"(ابوالسعید ابوالخیر)

 

چی پِرپِروکِ پایِ شَم،جُونُم اِنُم،بِی بیش وُ کَم // مانند پروانه در پای شمع،بی کم و کاست جانم را فدا می کنم

کَمتر وِ هُو نیدُم مُو اَی،کُه وُ بیاوونِ وَطن // من کمتر از آن پروانه نیستم ای کوه و بیابانهای وطن

دیرُم وِ تُو،کَی دُونِ هُو،حالِ دلِ وامندِ مُو //من از تو دورم،چه کسی حال دل جا مانده مرا می داند

نِی خُوم بِوینُم دیرِ تُو،دنیایِ خُونِ وا تیا // دور از تو دنیای زیبا را نمی خواهم ببینم

چینکِه نی اَرزه بی تو هو،پیل سیا یا یَ شهی.// زیرا این دنیا  بدون تو یک پول سیاه یا یک شاهی نمی ارزد.

***

چی ریِ رُو لَرسِه دِلم،وَختی اِفیچه ویرِ تُو // وقتی یاد تو  در  دلم می جهد مانند سطح رویی رودخانه دلم می لرزد

جُورِ فِشنگِه بَنی،هَی تَش وَنی سَر اِی دِلم.// مانند ذغال آخته درخت"بنه"جرقه می پراکنی و دلم را می سوزانی

هَرسا کِه دلتنگت اِبُوم،پَمبه اِچینُم مینِ گوش // آنگاه که برای تو دلم تنگ می شود،در گوشم پنبه می گذارم

تا کِه نَبینم لیکِ لاک وُ خین وُ هیجارِ دِلم // تا نبینم صدای شیون و خون و امداد وکمک دلم را

اَی،سُو وُ درمونِ تیم،مینِ هُونِ شَو لیزِ تُو // ای عامل بینائی و درمان درد چشمم که او شب پناه توست

عیست کِ نیدک مینِ یُو،ایگوی قلاپیک تیام // عکس رویت که در چشمم نباشد انگار کلاغ چشمانم را در آورده است

دیرِ تُو،روزا سیم شَوِ،گُرتاگُر دِل کُررَوِ// دور از تو روزگارم تاریک است و دلم تاول زده

بارِ غَمِ دیریِ تونِ،کُهِ تِنَوش هَم نی کَشِ.// غم دوریت را کوه " تنوش " هم نمی تواند تحمل کند

*****

اَی قافله شَو،دی بِرو،وی مِلکِ پُر غم یَ دَمون // ای قافله شب دیگر از این مملکت پر غم یک لحظه بگذر

دی رنگ خینِ دل گری،شَوگار وُ روزِگارِمُون// دیگر این زمانه و روزگار رنگ خون دل گرفته

اِی گوی بُرینِ نافِمون،وا خین جیر مین ای زَمُون (1)//گویی در این زمانه ناف ما را با خون جگر بریده اند

هَردَم اِجهه جورِ باد،یَتِه خَشیِ مَندِ  جا // این مقدار اندک خوشی باقی مانده مانند باد در گذر است

فِرگِ خَشیِ اِی زَمون،چی جِند اَوی وُ بِسملا // فکر خوشی در این زمان فراری ست مانند جن و بسم اله

مین اِی زمُون پُک مَردمون،تئمارزوِ  نُون یَ دَمون // در این زمان،مردم لحظه ای آرزومند نان هستند

اِی گُوی اِگردِن روز و شو،دین جُون بلا واویده سُون // به گونه ای دنبال نان هستند که گویی نان تکه ای از عمر گمشده آنان است

 

(1)"ناف وا خین جیر بریدن" کنایه از شومی و نحوست دائم است

پاییز 1393شهریار خرم سعیدی


برچسب ها: شعرلری بختیاری ، شعر لری ، شعر محلی بختیاری ، هیجار دل ، خرم سعیدی ،