یکشنبه 20 مرداد 1392

مَهِ نَو

   نوشته شده توسط: خرم سعیدی    نوع مطلب :شعر لری بختیاری ،

مَه نَو

" وزن این مثنوی ، مفاعیلن مفاعیلن فعولن -هزج مسدس محذوف است."

مَزَن مِرزِنگ وایَک اَی شَهِ شَو    / ای شب سیاه مژه هایت را باز و بسته مکن

کِه آسیده بِخَوسیده مَه نَو                / زیرا که ماه نو با آسودگی خوابیده است

مَکُن وایَک بَغل اَی صُو تَودار        / ای صبح سوزان دستهایت را از هم باز مکن

بیارایبُو مَهِ نَو پُشتِ دیوار              / ماه نو از پشت دیوار بیدار می شود

بُکُو اَفتو همه حُوشه طلاته             / ای آفتاب همه خوشه های طلائیت را بکوب

بِریسون پای ِ مَه اُو دُونه هاته         / آنها را به پای ماه بریز

بِنه واکار گاخیشت دُوارتِه              / گاوآهنت را دوباره به کار بگیر

بِزَن شُهم وُ بِکال آساره هاتِه           / آسمان را شخم بزن و ستاره بکار

گُلای سُهر وُ زَرد اُلماس نماین        / گلهای سرخ و زردی که مثل الماس می درخشند

وِ مین ِ پَمبه زارِ شَو سِگاهِن           / در میان پنبه زار شب پیدا هستند

دَمُونی پِیش، شَو مهمون مُنگَشت       / لحظه قبل شب مهمان کوه منگشت بود

بُوردس مات وُ بارس وَس وُ اِشکست      / محو تماشای زیبائی کوه بود که بار افتاد و شکست

بِریسس شیشه بارس شَط بُندون             / شیشه شکسته ها در شط "بندون" ریخته است

گلا شَو گرد اَویدن مین زندون               / آن گلهای شبگرد زندانی شدند

نَیو تُو پاپَتی اَی مَه و ِ شَوگار                / مواظب باش پا برهنه در محوطه شب راه نروی

مَنه پاتِه وِ مین ِ اِی چَمنزار                  / پایت را در این چمنزار مگذار

پُره باغس و آساره شکسه                    / این باغ پر از ستاره شکسته است

شلاق باد مین گُردس نِشَسه                  / شلاق باد بر کمرگاه نشسته

بِجُور جاته بِنه پاته گُل ِ مُو                   / ای ماه من اول مکانش را مشخص کن آنگاه پایت را بگذار

وِ مین ِ جون، تیه، یا که دِل ِ مُو             / خواه در جان، چشم و یا که دل من باشد

گُشیده چادر اورا زیرِ پا مَه                    / ابر لبه چادرش را زیر پای ماه گذاشته

نَیاهه لَم نََه اُفته مین ِ اِی چَه                       / تا در چاه روزگار گرفتار نشود

اَیر شَوکُوره شَو، مَه اِی کَشه جَور               / اگر چشمان شب در تاریکی جایی را نبیند ماه جور او را می کشد

چُو اِشکس دَس، گَردن وا کُنه صَور            / اگر دست بشکند گردن باید صبور باشد و جور کش

 

 

 

تابستان 1392 خورشیدی- خرم


برچسب ها: شعر لری بختیاری ، شعر محلی بختیاری ، شعر لری ، مه نو ، خرم سعیدی ، مثنوی به زبان بختیاری ، وصف شب ،

How you can increase your height?
شنبه 25 شهریور 1396 07:49 ق.ظ
Your style is very unique compared to other folks
I have read stuff from. Thanks for posting when you have the opportunity, Guess I'll just book mark this page.
خالد
پنجشنبه 24 مرداد 1392 08:54 ق.ظ
سلام استاد سعیدی...
تا در محضرتان بودیم که ترجمان لری ابیات را بها نمیدادید ولی واقعن اینطور برای من نوعی که با گویش لری آشنایی ندارم، فوق العاده آموزنده است.
خداقوت
یاعلی
سلام گرم ما را به دوستان برسانید.
دانش
چهارشنبه 23 مرداد 1392 10:48 ق.ظ
عمو خرم بسیار زیبا بود. سپاس!
گودم: شو مه زیدوم به کوه بینوم تیاته * گود: سیچه وستی تو به ره.
گودم: دل مو مندیره اشنیدنه او حرفاته * گود: مهه مو نه مهه تو، مهه شوگاره.
كوروش
دوشنبه 21 مرداد 1392 02:50 ب.ظ
باز هم درود عموجان... شعر مه نو را خواندم سر شار از توصیف های زیبا و استعارهای به جا دست مریزاد به قلم زیبایتان


دوستدار همیشگیت كوروش
 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر
نظرات پس از تایید نشان داده خواهند شد.